ตอนที่ 184 ภูมิหลังของจู้หยาน (1)

93 1-2

            ตอนที่ 184 ภูมิหลังของจู้หยาน (1)

            หลินจิงซูพาจู้หยานขึ้นไปที่ชั้นดาดฟ้าของโรงงานเหล็กร้าง

            ด้านบนของสถานที่แห่งนี้ลมพัดแรงมาก ทำเอาหม่าล่าที่ซื้อมากินถึงกับเย็นชืดในทันทีที่เปิดปากถุง

            หลินจิงซูหยิบหม่าล่าไม้หนึ่งออกมาพร้อมกัดรูดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เป่าปากพ่นควันท่ามกลางลมหนาวแรกของฤดู แล้วพูดกับจู้หยานขึ้นว่า

            “รสชาติไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นายยังอยากจะกินอยู่รึเปล่า?”

            จู้หยานหยิบหม่าล่าไม้หนึ่งยัดเข้าปากตาม แต่เคี้ยวไปได้สองสามทีก็ต้องสำลัก ไอเสียงค่อกๆแค่กๆเพราะความเผ็ดร้อนของมัน

            หลินจิงซูรีบเปิดกระป๋องเบียร์แล้วยื่นส่งให้

            “ค่อยๆกินไม่ต้องรีบร้อน เอานี่ ดื่มซะ”

            พูดจบ หลินจิงซูก็ยกกระป๋องเบียร์ในมือของตัวเองขึ้นกระดกอย่างห้าวหาญ ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

            เสี้ยวพริบตาถัดมา หลินจิงซูก็ถึงกับตัวสั่นสะท้านเกินควบคุม ทันทีที่ฟองเบียร์นุ่มเย็นไหลผ่านลำคอตกถึงท้อง วินาทีเดียวกันนั้น เธอก็รู้สึกผะอืดผะอมจนเกือบอาเจียนออกมา

            หลินจิงซูลืมไปเสียสนิทว่า ในชีวิตนี้ ตัวเธอเองยังไม่เคยดื่มเบียร์หรือแอลกอฮอล์เลยสักครั้ง ไม่เหมือนกับเมื่อครั้งที่เธออยู่ในโรงงาน ทุกวันศุกร์หลังเลิกงาน เธอกับบรรดาเพื่อนๆมักจะตั้งวงกินข้าว พร้อมซดเบียร์เพื่อเพิ่มอรรถรสให้แก่มื้ออาหารอยู่เป็นประจำ

            ตรงกันข้ามกับร่างกายของสาวน้อยที่บริสุทธิ์ผุดผ่องของเธอในเวลานี้ พบเจอแอลกอฮอล์เข้าหน่อยก็แทบอ้วกแล้ว!

            เห็นว่าหลินจิงซูที่เป็นสาวน้อยยังใจกล้ากระดกดื่มแบบนั้น เขาเองก็ไม่มีลังเลเช่นกัน รีบกระดกกระป๋องเบียร์ดื่มตามทันที และผลที่ตามมาก็คือ เพิ่งจิบเข้าไปแค่คำแรก สีหน้าท่าทางของเขาก็เหมือนกับหลินจิงซูทุกประการ

            จะอ้วก!

            จู้หยานขมวดคิ้วทันทีที่ถูกหลินจิงซูหัวเราะเยาะใส่

            หลินจิงซูระบายยิ้มกว้าง จู้หยานแอบยิ้มตามเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว มุมปากของเขาคลี่เปิดเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันเขี้ยวน่ารักอันเป็นเสน่ห์ออกมา

            รอยยิ้มที่สดใสเหล่านี้ราวกับสามารถปัดเป่าความทุกข์ใจทั้งปวงได้ ทั้งสองนั่งเคียงคู่จิบเบียร์กันไป แลกเปลี่ยนบทสนทนากันไปอยู่บนดาดฟ้าอย่างมีความสุข

            “จู้หยาน ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้ฉันฟังได้นะ ไม่ต้องอายหรอก เพราะถึงยังไงเรื่องของฉันก็น่าอายกว่าเยอะ!”

            บางที สาเหตุที่ต่างคนต่างรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันและกันขนาดนี้ อาจเป็นเพราะทั้งคู่ประสบปัญหาเดียวกัน หรืออาจมีปัจจัยอื่นเข้ามาผสมโหมโรมอยู่บ้าง จู้หยานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง และในที่สุดก็ยอมปริปากพูดออกมา

            “แม่ของผมเป็นอาจารย์สอนอยู่คณะเภสัชศาสตร์ในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ต่อมาได้มีโอกาสขึ้นเป็นหัวหน้าโครงการคิดค้นวิจัยยาตัวใหม่ให้กับบริษัทตระกูตจู้ของผม และนั่นคือช่วงเวลาที่แม่กับพ่อของผมได้พบเจอกัน แต่ใครจะไปรู้ว่า พ่อได้ซุกเมียน้อยไว้ แอบเลี้ยงดูนักร้องสาวไนท์คลับคนหนึ่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาแทรกกลางความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับแม่ของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป นักร้องสาวคนนั้นก็ได้ตั้งท้องและแอบคลอดเด็กออกมาอย่างเงียบๆ เวลาอยู่นอกบ้าน เขาก็เลี้ยงดูนักร้องสาวนั่นกับลูกๆ ทั้งตามใจแล้วก็ปรนเปรอให้ทุกอย่าง แต่เมื่อกลับบ้านมา ก็รับบทเป็นสามีที่แสนดีต่อหน้าแม่ของผม”

            หลินจิงซูพยักหน้าระหว่างรับฟังอย่างเงียบๆ ขณะเดียวกันก็คอยสังเกตปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่ผกผันในระหว่างเล่าของจู้หยานอยู่เนืองๆ

            จู้หยานเล่าต่อว่า

            “แรกๆเขาคงคิดว่าการใช้ชีวิตแบบนั้นไปเรื่อยๆก็ไม่มีอะไรเสียหาย ออกจะมีความสุขด้วยซ้ำไป ที่ได้รับความรักจากผู้หญิงสองคนพร้อมๆกัน แต่ใครจะไปรู้ว่า วันหนึ่งนักร้องสาวคนนั้นกลับรู้สึกทนไม่ไหวกับชีวิตคู่ที่ไร้สถานะชัดเจนแบบนั้น ส่วนลูกๆที่เธอคลอดออกมา ก็พยายามกดดันสั่งให้แม่ทำตามความปรารถนาของพวกตน โดยให้เหตุผลว่า ชะตากรรมของพวกเขาในอนาคตควรจะต้องดีกว่านี้ นับตั้งแต่นั้นมา สถานการณ์ทุกอย่างก็เริ่มเลวร้ายลงเรื่อยๆ แม่ของผมกลายเป็นคนร้ายในสายตาของทุกคน ถูกใส่ร้ายว่าเป็นเมียน้อยที่ชิงจดทะเบียนก่อนเธอ ความตึงเคียดนับวันมีแต่จะยิ่งถาโถมเข้าใส่ จากผู้หญิงสดใสร่าเริง ต้องกลายมาเป็นคนเก็บตัวไม่พูดไม่จากับใคร กระทั่งท้ายที่สุด แม่ทนอยู่ในสภาวะแบบนี้ไปไม่ไหวอีกต่อไป จึงได้ตัดสินใจกระโดดจากตึกเจ็ดชั้น…เลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง”

            รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ หลินจิงซูอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้จริงๆ

            ทำไมผู้หญิงจะต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวดจากการแต่งงานอยู่เสมอ?

            เห็นชัดว่า ทั้งที่ผู้ชายเป็นฝ่ายนอกใจทำผิดก่อนแท้ๆ แต่สุดท้าย ทำไมถึงได้กลายเป็นความผิดของฝ่ายหญิงล่ะ?

            หากยังปล่อยให้ติงเสวี่ยเหม่ยใช้ชีวิตเหมือนเดิมต่อไปอย่างในชีวิตก่อนหน้า สุดท้าย ชีวิตของเธอก็จะลงเอยด้วยการฆ่าตัวตาย เพียงเพราะไม่ต้องการจะเซ็นใบหย่า

            แต่ความจริงในข้อนี้ก็ได้ถูกพิสูจน์ชัดเจนในชีวิตนี้แล้วว่า การเซ็นใบหย่านั้นไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่จินตนาการไว้เลย ตรงกันข้ามด้วยซ้ำไป เพราะชีวิตหลังจากนั้นของเธอและลูก กลับพานพบแต่ความสุขมากมายนับไม่ถ้วน

            หลังจากได้ฟังเรื่องราวมาถึงตรงนี้ ความรู้สึกเกลียดชังที่มีมากล้นอยู่เต็มหัวใจแต่เดิม ยามนี้กลับยิ่งทวีเพิ่มพูนมากขึ้น หลินจิงซูบีบหมัดกระชับแน่น กัดฟันถามอย่างอาฆาตแค้นเล็กน้อยว่า

            “แล้วเกิดอะไรขึ้นกับนาย? ทำไมถึงถูกคนวางยาพิษได้?”

            “พอนักร้องสาวคนนั้นรู้ข่าวการเสียชีวิตของแม่ผม เธอก็ตั้งใจจะพาลูกๆของตัวเองเข้าบ้านตระกูลจู้ แต่คุณย่าของผมกลับปฏิเสธและไม่คิดนับญาติด้วย มิหนำซ้ำยังประกาศว่า เธอมีหลานที่เกิดจากลูกชายคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือผมที่เกิดจากคุณแม่ และได้เขียนพินัยกรรมฉบับพิเศษมอบให้กับผมโดยเฉพาะด้วย อีกทั้งยังประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่า จะยกตำแหน่งทายาทตระกูลจู้รุ่นที่สองให้กับผมแทน แต่แล้วนักร้องสาวคนนั้นกับลูกๆของเธอก็เกือบทำให้ย่าของผมต้องฝันสลาย ด้วยการวางยาพิษในอาหารหวังจะฆ่าผมให้ตายไป”

            หลินจิงซูอดกลั้นต่อไปไม่ไหว เธอกัดฟันถามต่อในทันที

            “แล้วสุดท้ายเรื่องนี้จบลงยังไง?”

            “ตอนที่คุณย่าแจ้งความจับคนพวกนั้น ตำรวจก็เกือบจะจับตัวพวกมันได้แล้ว แต่พ่อของผมกลับจองตั๋วเครื่องบินพานักร้องสาวคนนั้นกับลูกๆของมันบินหนีไปต่างประเทศซะก่อน”