ตอนที่ 188 ผลลัพธ์และความเสียใจ

95 1-2

            ตอนที่ 188 ผลลัพธ์และความเสียใจ

            ป้าฮวงยกศอกสะกิดแขนอู๋ซิ่วเหลียน เร่งเร้าพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

            “คราวนี้โชคใหญ่หล่นทับเธอเต็มๆแล้วนะ! คุณชายจากเมืองหลวงคนนี้ดูท่าจะเป็นนักธุรกิจร่ำรวยเชียวล่ะ!”

            แม้ใจหนึ่งอู๋ซิ่วเหลียนจะแอบเคลิ้มตามไปแล้ว แต่อีกใจก็ต้องตั้งสติระวังตัวไว้เช่นกัน

            “แล้วผู้ชายคนนั้นมารู้จักฉันตั้งแต่ตอนไหน? แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นนักธุรกิจจากเมืองหลวง?”

            ป้าฮวงเร่งอธิบายให้ฟังต่อทันที

            “เมื่อวานพวกเราสองคนได้พบเจอกันเข้าโดยบังเอิญน่ะสิ ก็เลยได้มีโอกาสพูดคุยกันเรื่องทั่วๆไป คุยเพลินไปหน่อยก็เลยลากยาวไปถึงเรื่องครอบครัวของเธอเข้า แค่ฉันบอกว่าเธอเคยได้ชื่อว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของหมู่บ้าน พออีกฝ่ายได้ยินเข้า ก็เริ่มมีท่าทีแปลกไปทันที เริ่มถามถึงประวัติชีวิตที่ผ่านมาของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากมายหรอกนะ บอกไปแค่พอหอมปากหอมคอเท่านั้นล่ะ! แล้วตอนจะกลับ ฉันก็เห็นเขาเดินขึ้นรถคันยาวๆสีดำแบบพวกมหาเศรษฐีในทีวีด้วยนะ! แถมวันนี้ก็ยังเอาผ้าพันคอจากฝรั่งเศสมาฝากเธออีก ถ้ายังไม่เชื่อว่ารวยจริง ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วล่ะ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนครวญเสียงเย็นเบาๆอยู่ในลำคอ พร้อมกวาดสายตาขึ้นลงสำรวจจับผิดป้าฮวงไปด้วย ปากก็ถามต่อย่างไม่สู้จะไว้ใจนัก

            “ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าไม่อยากจะเชื่อเลย? ส่วนผ้าพันคอนั่นจะหาซื้อจากที่ไหนมาอ้างก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

            ระหว่างพูด เธอก็เปิดถุงสำรวจดูลวกๆอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก

            อู๋ซิ่วเหลียนรู้จักนิสัยสันดานของป้าฮวงดี และยังไม่เคยลืมวีรกรรมที่มนุษย์ป้ากลุ่มนี้ได้เคยร่วมมือกับหลินจิงซูมากลั่นแกล้งเธอ! แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว พูดไปก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา

            ตัดเข้าเรื่องปัจจุบันตรงหน้า ป้าฮวงเป็นพวกชอบเรื่องผลประโยชน์เป็นที่สุด พูดง่ายๆก็คือ ถ้าเรื่องไหนที่ตัวเองไม่ได้รับผลประโยชน์แล้วล่ะก็ น้ำหน้าอย่างเธอไม่มีวันเคลื่อนไหวทำอะไรง่ายๆแน่

            นั่นหมายความว่า เรื่องที่เธอพูดมาอาจจะเป็นความจริงก็ได้?

            หรือทั้งหมดอาจเป็นแผนการของนังเด็กนรกหลินจิงซูก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

            ในห้วงความคิดของอู๋ซิ่วเหลียนเวลานี้ ทุกอย่างหมุนติ้วจนรู้สึกสับสนไปหมด แต่ทว่าความปรารถนาบางอย่างภายในใจก็พลันผุดขึ้นมาเช่นกัน

            “ฉันขอแค่อย่างเดียวเลยนะซิ่วเหลียน ถ้าได้ไปมีชีวิตที่สุขสบายกับคุณชายนักธุรกิจคนนั้นแล้ว แค่อย่าลืมกันก็พอ! ในฐานะที่เคยเป็นเพื่อนบ้านกัน วันข้างหน้าถ้าครอบครัวของฉันเดือดร้อนขึ้นมา ก็เหลียวแลกันบ้างล่ะ!”

            ในเวลาเดียวกันนั้น เสียงร้องตะโกนของย่าอู๋ก็แผดดังแทรกขึ้นมาจากในบ้าน

            “ซิ่วเหลียน! ขอน้ำให้ฉันสักแก้ว!”

            อู๋ซิ่วเหลียนตกใจตื่นจากภวังค์ รีบตัดบทสนทนากับป้าฮวงโดยจบแต่เพียงนี้

            “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ฉันก็แค่แม่ม่ายคนหนึ่งเท่านั้น ผู้ชายที่ไหนอยากจะได้!”

            ขณะที่กำลังผลักไสป้าฮวงให้พ้นหน้า อีกฝ่ายก็ไม่ลืมที่จะตบถุงผ้าพันคอส่งสัญญาณให้เป็นนัยแฝงเล็กๆ แล้วรีบชิงหมุนตัวเดินออกจากบ้านตระกูลหลินไป

            อู๋ซิ่วเหลียนยืนรอจนกระทั่งป้าฮวงเดินออกไปพ้นระยะสายตาแล้ว เธอจึงค่อยย้อนกลับมาให้ความสนใจกับผ้าพันคอที่อยู่ในถุงอีกครั้ง คราวนี้เธอค่อยๆหยิบมันขึ้นมาสำรวจดูอย่างละเอียด ปรากฏว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีส้มขลิบน้ำตาล ที่บ่งบอกว่าได้รับการบรรจุภัณฑ์มาเป็นอย่างดี

            ทันทีที่เปิดกล่องใบหรูออกดู ดวงตาทั้งคู่ของอู๋ซิ่วเหลียนก็เป็นประกายแวววาวขึ้นทันที!

            สาบานได้เลยว่าทั้งชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยพบเห็นผ้าพันคอไหมผืนไหน ที่ถักทอได้อย่างประณีตและสวยงามแบบนี้มาก่อนจริงๆ! มองแค่ปราดเดียวก็สามารถแยกออกได้ทันทีว่า ของชิ้นนี้ดูแตกต่างจากสินค้าระดับรากหญ้าที่ขายกันในท้องตลาดอย่างสิ้นเชิง!

            ทั้งลวดลาย ทั้งกล่องที่ใส่ ทั้งโลโก้…นี่ไม่ใช่ของแบรนด์เนมสุดหรูจากประเทศฝรั่งเศสหรอกเหรอ?!

            อู๋ซิ่วเหลียนชอบเดินผ่านร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าเพื่อหาโอกาสดูทีวี และเคยเห็นโลโก้ของแบรนด์นี้ปรากฏอยู่ในละครดังมากมาย!

            หรือเป็นไปได้มั้ยว่า…สิ่งที่ป้าฮวงบอกมาทั้งหมดจะเป็นความจริง? มีคุณชายนักธุรกิจจากเมืองหลวงแอบหลงรักเธอเข้าให้แล้ว?!

            อู๋ซิ่วเหลียนรีบยกสองมือปิดป้องใบหน้า ขบกัดริมฝีปากเผยรอยยิ้มหวานล้ำ  แสดงอาการขวยเขินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกขึ้นได้ว่าย่าอู๋กำลังนั่งเกียจคร้านอยู่บนเตียง รอให้เธอรินน้ำไปให้อยู่ รอยยิ้มกว่าครึ่งบนใบหน้าก็ได้อันตรธานหายวับไปในทันที

            ฤดูหนาวมาเยือนแล้ว แต่วันๆนังแก่นี่ก็เอาแต่นอนคลุกตัวอยู่บนเตียง ทำตัวราวกับง่อยเปลี้ยเสียขา คอยงอมืองอเท้าร้องขอข้าวปลาอาหารเพียงอย่างเดียว ในอดีต คนที่รับหน้าที่เป็นขี้ข้าเลี้ยงดูนังแก่นี่ก็คือติงเสวี่ยเหม่ย แต่ทว่าตอนนี้ อีกฝ่ายก็หายหัวทิ้งกันไปแล้ว ภาระเวรกรรมทั้งหมดจึงได้ตกมาอยู่กับเธอแทน!

            ยิ่งอยู่บ้านตระกูลหลินที่ไม่มีติงเสวี่ยเหม่ยนานขึ้น ความเกลียดชังภายในใจของอู๋ซิ่วเหลียนก็มีแต่จะเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ! เริ่มจากหลินชิงอี้ที่ปฏิเสธจะแต่งงานกับเธอชนิดหัวเด็ดตีนขาด โดยให้เหตุผลเพียงเพราะว่ากลัวชื่อเสียงในที่ทำงานของตนไม่ดี แต่ไปๆมาๆ ตอนนี้กลับอ้างว่าต้องการทำธุรกิจและหนีไปทำงานที่อื่น เพื่อหาเหตุให้ห่างไกลจากตัวเธอ พูดง่ายๆก็คือ ตอนนี้กว่าที่อู๋ซิ่วเหลียนจะได้พบเจอหน้าหลินชิงอี้สักครั้ง หากไม่ใช่วันตรุษจีน ก็ต้องเป็นวันหยุดยาวประจำปีเท่านั้น!

            ในที่สุด อู๋ซิ่วเหลียนก็สามารถทำให้หลินชิงอี้และติงเสวี่ยเหม่ยหย่าขาดกันได้สำเร็จตามที่ต้องการ แต่เธอกลับคาดไม่ถึงเลยว่า บทสรุปทุกอย่างของชีวิตเธอจะต้องจบลงเช่นนี้!

            หากรู้ว่าจะลงเอยแบบนี้ตั้งแต่แรก เธอคงจะออกมาใช้ชีวิตตามลำพังในฐานะแม่ม่ายกับลูกสาวเพียงแค่สองคนแล้ว!

            แต่มานึกเสียใจตอนนี้…มันก็สายเกินไปแล้วจริงๆ