ตอนที่ 187 นัดพบอู๋ซิ่วเหลียน

94 2-2

            ตอนที่ 187 นัดพบอู๋ซิ่วเหลียน

           

            หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด จ้าวหยวนก็ถึงกับปิดปากด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องอุทานลั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “นังนั่นถึงกับหลอกพาเพื่อนบ้านให้ไปจับพ่อตัวเอง ที่กำลังเล่นชู้อยู่กับป้ารองถึงเตียงงั้นเหรอ!? นี่…นี่มันเรื่องจริงเหรอคะพ่อ?”

            จ้าวกั๋วผิงแค่นหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “นี่ไงล่ะ พ่อถึงได้บอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา! เกือบร้อยทั้งร้อยไม่มีใครสามารถทำเรื่องพรรค์นี้ได้หรอก เว้นเสียแต่ว่าทุกรายละเอียดแผนการจะถูกคำนวณไตร่ตรองไว้เป็นอย่างดีแล้วเท่านั้น! แค่ฟังก็รู้แล้วว่า ทั้งหมดเป็นการจัดฉากเพื่อสร้างความเข้าใจผิดขึ้น แม้แต่พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง มันยังกล้าวางแผนแทงข้างหลังได้ถึงขนาดนี้ แล้วยังจะมีอะไรที่คนแบบนี้ไม่กล้าทำอีกล่ะจริงมั้ย?”

            จ้าวหยวนโพล่งขึ้นทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว

            “แล้วนังงูพิษนี่ไปรู้จักกับจู้หยานได้ยังไงกัน? ไม่ได้การแล้ว! หนูต้องรีบไปบอกเรื่องนี้ให้จู้หยานฟังโดยเร็วที่สุด! หนูจะไม่ยอมให้เขาถูกหลอกเด็ดขาด!”

            “เปล่าประโยชน์น่า ทุกคนในละแวกนั้นต่างก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว แม้แต่ตายายของจู้หยานเองก็รู้เหมือนกัน”

            “นี่มันหมายความว่ายังไง?”

            จ้าวหยวนกัดฟันแน่นขึ้นด้วยความเจ็บแค้นใจ ก่อนจะพูดต่อว่า

            “ไอ้คนพวกนั้น…มันโง่เง่าปัญญาอ่อนกันไปหมดแล้วรึไง? ทั้งที่รู้ว่าหลินจิงซูร้ายกาจขนาดนี้ แต่ก็ยังยอมปล่อยให้ไปคบค้าสมาคมกับจู้หยานได้งั้นเหรอ?”

            “ไม่ต้องห่วง พ่อคิดวิธีจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว!”

            “วิธีจัดการงั้นเหรอ? ยังไงคะ? ขนาดลุงจู้โทรมาด้วยตัวเอง จู้หยานยังไม่ฟังเลย! ไม่เห็นว่าเขาจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนี่คะ?”

            ยิ่งคิดจ้าวหยวนก็ยิ่งรู้สึกท้อแท้ใจเกินจะรับไหว ตัวเธอที่พยายามเพื่อจู้หยานแทบตาย แต่เพียงแค่ชายเสื้อเธอยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสด้วยซ้ำ ตรงข้ามกับผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูนั่น ตอนนี้ได้จับมือของเขาไปแล้ว!

            จ้าวกั๋วผิงแสยะยิ้มชั่วร้ายดูน่ากลัวอย่างมาก เขาเปรยสั้นๆว่า

            “จู้หยานไม่สนใจฟังจู้เอ๋อร์ก็ไม่เป็นไร เพราะยังมีอีกหนึ่งคนที่เขาจะต้องฟัง!”

            “ใครเหรอคะพ่อ?”

            จ้าวหยวนเอียงศีรษะจ้องมองไปทางจ้าวกั๋วผิงด้วยความสงสัย

            จ้าวกั๋วผิงเฉลยให้ฟังว่า

“นายหญิงเฒ่าแห่งตระกูลจู้ยังไงล่ะ! ตราบใดที่เธอได้รู้ถึงธาตุแท้ของหลินจิงซูว่าเป็นยังไง เธอจะต้องไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของจู้หยานกับนังเด็กคนนั้นอย่างแน่นอน! เมื่อถึงเวลานั้น ลูกสาวของพ่อก็จะมีโอกาสอีกครั้ง!”

“จริงเหรอคะพ่อ?”

จ้าวหยวนร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างมาก

            “จริงสิ นี่พ่อของเราทั้งคนนะ จะโกหกลูกตัวเองได้ยังไงล่ะจริงมั้ย?”

            รอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวฉายประดับอยู่บนใบหน้าของจ้าวกั๋วผิง

            วันรุ่งขึ้น จ้าวกั๋วผิงเดินทางไปหาป้าฮวงที่ขายข่าวเรื่องหลินจิงซูให้กับเขาเมื่อวาน วันนี้เขาอยากจะให้เธอจัดการนัด และพาตนไปพบกับผู้หญิงที่ชื่ออู๋ซิ่วเหลียน หลังเจรจาตกลงกันเสร็จสรรพ เขาก็ยื่นธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนใบใหม่เอี่ยมให้ไป

            ทุกคนในที่นี่ล้วนมาจากหมู่บ้านเล็กๆในชนบท เคยพบเจอคนใจบุญขนาดนี้ที่ไหนกันเล่า? ทันทีที่เห็นธนบัตรใบนั้น ดวงตาของป้าฮวงก็ถึงกับเบิกกว้างฉายประกายความโลภเกินจะปกปิด

           

            จ้าวกั๋วผิงแอบกังวลอยู่เล็กน้อยว่า อู๋ซิ่วเหลียนอาจไม่ยอมออกมาพบเขาก็เป็นได้ จึงยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งส่งให้ป้าฮวงอีกครั้ง พร้อมกับพูดเสริมขึ้นว่า

            “นี่เป็นผ้าพันคอชั้นดีที่ผมซื้อมาจากฝรั่งเศส ช่วงนี้เมืองจีนก็เริ่มหนาวแล้ว ฝากไปให้เธอด้วยนะครับ”

            ป้าฮวงเสมือนถูกมนต์สะกด รีบพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ได้เลยค่ะเจ้านาย! ดิฉันจะช่วยให้คุณได้เจอกับซิ่วเหลียนแน่นอน พูดก็พูดเถอะนะคะ อู๋ซิ่วเหลียนเป็นถึงสาวสวยประจำหมู่บ้านของเราเลยล่ะค่ะ!”

            ในใจป้าฮวงคิดว่า จ้าวกั๋วผิงคงจะกำลังต้องตาต้องใจในตัวอู๋ซิ่วเหลียนอยู่แน่ๆ จึงได้วานให้เธอเป็นแม่สื่อจับคู่ให้กับพวกเขาสองคน ถึงแม้จะผิดจรรยาบรรณอยู่บ้าง ที่สนับสนุนให้แม่ม่ายสาวแต่งงานใหม่แบบนี้ แต่ใครบ้างจะไม่ชอบเงินล่ะ? ตราบใดที่เธอสามารถทำให้คนทั้งสองคบหาดูใจกันได้ ย่อมต้องมีสิทธิ์ได้ธนบัตรสีแดงแบบนี้อีกหลายใบแน่!     

            ไม่สิ ต้องพูดว่าช่วยเธอถึงจะถูก! เพราะไม่นานมานี้ อู๋ซิ่วเหลียนเพิ่งถูกเธอ หลินจิงซู ป้าหลี่และป้าผางจับได้คาหนังคาเขาว่า กำลังมีอะไรกับหลินชิงอี้อยู่บนเตียง รองเท้าขาดๆแถมยังสำส่อนแบบนั้น ยังจะมีผู้ชายคนไหนอยากได้อีก? เพราะฉะนั้น การที่เธอยอมเป็นแม่สื่อให้ในครั้งนี้ ก็นับว่าเป็นบุญของอู๋ซิ่วเหลียนมากแล้ว!

                  จ้าวกั๋วผิงได้ฟังคำพูดประโยคนี้เข้าไป ถึงกับเผยสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดออกมาทันที  คิดว่าน้ำหน้าอย่างเขาจะตกหลุมรักผู้หญิงบ้านนอกที่ทั้งสกปรกเหม็นสาบอย่างพวกเธอจริงๆน่ะเหรอ?

                   เขากระแอมไอพูดอย่างเย็นชาว่า

                  “ทำในสิ่งที่ควรทำก็พอครับ อย่าเติมสีใส่ไข่อะไรให้มันนอกขอบเขต หลังจากทำงานเสร็จแล้ว ผมยังจะมีสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆมอบให้อีกอย่างแน่นอน”

                  ป้าฮวงพยักหน้ารัวๆ

                  “ได้ค่ะเจ้านาย! ดิฉันจะรีบไปเดี๋ยวจัดการเดี๋ยวนี้เลย!”

                  สิ้นเสียงพูดจบ เธอก็รีบเก็บธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนใส่กระเป๋า แล้ววิ่งฝุ่นตลบไปยังบ้านตระกูลหลินทันที          

            “ปัง! ปัง! ปัง! ซิ่วเหลียน! นี่ฉันเอง! ป้าฮวงที่อยู่บ้านถัดไป! รีบเปิดประตูเร็วเข้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!”

            ป้าฮวงแหกปากลั่นพร้อมกับกระหน่ำทุบประตูไม่ยั้ง

            อู๋ซิ่วเหลียนรีบวิ่งมาเปิดประตูด้วยความรำคาญ ร้องถามขึ้นด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวว่า

            “เรื่องใหญ่อะไรของแก?”

            ก่อนจะได้บอกเล่าสิ่งใด ป้าฮวงก็หันซ้ายแลขวาอยู่หลายที จนกระทั่งมั่นใจแล้วว่า ในระแวกใกล้เคียงนี้ไม่มีใครอยู่จริงๆ เธอจึงรีบกระซิบข้างหูอู๋ซิ่วเหลียนอย่างร้อนรนว่า

            “นี่ซิ่วเหลียน เธอกำลังจะได้เป็นหนูตกถังข้าวสารแล้วนะ! มีคุณชายร่ำรวยจากเมืองหลวงแอบมาสนใจเธอเข้าแล้ว! แถมเขายังฝากของสิ่งนี้มาให้เธอด้วยนะ บอกว่าเป็นผ้าพันคอจากประเทศฝรั่งเศส!”

            ชั่วอึดใจแรก อู๋ซิ่วเหลียนยังคงมีสีหน้างุนงงไม่สู้จะเข้าใจนัก ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาทั้งคู่พลันเป็นประกายขึ้นอย่างมีความสุข ก่อนจะตัดเข้าอารมณ์หม่นหมองอีกครั้ง แล้วตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจว่า

            “อย่ามาพล่ามไร้สาระดีกว่า”

            แต่เมื่อยังคงเห็นว่า สีหน้าท่าทางตื่นตระหนกของป้าฮวงนั้นเป็นเรื่องจริงไม่ได้เสแสร้งเล่นละครแต่อย่างใด อู๋ซิ่วเหลียนก็เริ่มตระหนักได้ในทันทีว่า นี่ไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไปแล้ว