ตอนที่ 189 แตกหัก

95 2-2

            ตอนที่ 189 แตกหัก

           

            เธอเดินเข้าไปในห้องนอนของย่าอู๋ด้วยสีหน้าอากัปกิริยาที่แสนเย็นชา เห็นหญิงชรากำลังนอนสบายอยู่บนเตียง เธอจึงพูดขึ้นว่า

            “วันๆเอาแต่ดื่มน้ำอยู่นั่นแหละ ไม่รู้รึไงว่าถ้าดื่มแล้วเดี๋ยวก็ต้องลุกไปเข้าห้องน้ำบ่อยขึ้น? ไอ้ที่ชอบหลอกคนอื่นว่า ถึงหน้าหนาวทีไรโรคร้ายก็กำเริบทุกทีน่ะ สุดท้ายก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้นไม่ใช่เหรอ? ความจริงแล้วแม่ขี้เกียจสันหลังยาวเองมากกว่า! ทำตัวอย่างกับเป็นเจ้าของบ้านจริงๆทั้งที่ไม่ได้เป็น! ทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ไม่รู้สึกทุเรศตัวเองบ้างเลยรึไง? ช่วงนี้ฉันเองก็ยุ่งมาก ส่วนเสวี่ยเสวี่ยก็ไม่ว่าง เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องสมัครเพื่อขอเข้าเรียนซ้ำ หัดรู้จักช่วยตัวเองบ้างไม่ได้เหรอ?”

            ย่าอู๋ดวงตาเบิกโพลงฉับพลันด้วยความโกรธจัด รอยเหี่ยวย่นในวัยชราทั่วใบหน้า ยิ่งยับย่นรวมตัวอยู่ในจุดเดียว เธอชี้หน้าด่าอู๋ซิ่วเหลียนทันที

            “นังคนอกตัญญู! ตอนนี้แค่จะขอให้แกช่วยรินน้ำสักแก้วให้ก็ยังไม่ได้! ฉันนี่มันตามืดบอดจริงๆที่หลงเชื่อสุนัขแบบแก ถ้ารู้ว่าแกจะเป็นอย่างนี้ตั้งแต่แรก ฉันไม่ไล่เสวี่ยเหม่ยออกไปก็คงดี! รอให้ชิงอี้ลูกชายฉันกลับมาก่อนเถอะ ฉันจะบังคับให้มันหาเมียใหม่มาแทนแกแน่นอน!”

            ปฏิกิริยาตอบสนองของอู๋ซิ่วเหลียนกลับผิดคาด เธอรู้สึกชินชากับภาพฉากเหล่านี้ จะมีก็เพียงเสียงเค่นหัวเราะเยือกเย็นในลำคอเล็กน้อย แล้วช่วยรินน้ำให้ย่าอู๋ตามปกติโดยไม่ได้ตอบโต้อะไร

            ย่าอู๋ยิ่งรู้สึกโมโหเข้าไปใหญ่กับท่าทีเย็นชาของอีกฝ่าย ระเบิดเสียงไอหนัก ก่อนจะตะคอกด่าด้วยคำหยาบคาย

            “นังโสเภณี! ล่อลวงลูกชายฉันจนทำให้ครอบครัวของเขาต้องแตกแยกแบบนี้ แค่ฉันอนุญาตให้แก่มุดหัวอยู่ที่นี่ต่อไปก็บุญแค่ไหนแล้ว! แต่แกยังกล้าทำตัวเมินเฉยใส่ฉันอีก! ฉันจะไปแจ้งความกับตำรวจ! ข้อหาที่แกเป็นชู้กับลูกชายฉัน!!!”

            “หุบปากแล้วก็กินน้ำไปซะนังเฒ่า ด่าฉันว่าเป็นโสเภณีทั้งที่แซ่เดียวกัน สงสัยฉันคงจะติดเชื้อร่านมาจากคนแถวนี้น่ะสิ แต่ถ้าเทียบกันแล้ว แกน่ะสารเลวกว่าฉันเยอะ! พอได้ลูกสะใภ้ไม่ถูกใจมีหลานชายให้ไม่ได้ ก็บีบบังคับให้หย่าจนต้องกลายเป็นแม่ม่าย ส่วนลูกชายคนโตของแก ไอ้หลินชิงอี้น่ะ ก็ใช่ว่าจะวิเศษวิโสอะไรนัก! มีอะไรกับผู้หญิงอื่นแล้วก็ทิ้งเรี่ยราดไม่รู้จักรับผิดชอบ! พวกแกตระกูลหลินมันเน่าเฟะกันทั้งโคตรนั่นล่ะ! อยากจะไปฟ้องใครที่ไหนก็เชิญ!”

            แม้ว่าหลินชิงอี้จะไม่กล้าแต่งงานกับอู๋ซิ่วเหลียน แต่เขาก็ยังส่งเงินกลับมาตรงเวลาทุกเดือน ฉะนั้นแล้ว ในความคิดของย่าอู๋ น้ำหน้าอย่างอู๋ซิ่วเหลียนไม่มีวันตัดขาดกับหลินชิงอี้จริงๆอย่างแน่นอน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเธอเองกับลูกสาวอย่างหลินเสวี่ย

            คิดได้แบบนั้น ย่าอู๋ก็เปิดฉากด่าทอต่อทันที

            “อู๋ซิ่วเหลียน! แกมันนังผู้หญิงจัญไร! นังคนชั้นต่ำ! กล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าฉันบีบคั้นขับไล่เสวี่ยเหม่ยออกไป? ทั้งที่ต้นคิดก็เป็นตัวแกเองแท้ๆ!! หึ ส่วนแกก็อยากเป็นเมียชิงอี้จนตัวสั่นเลยไม่ใช่เหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ลูกชายของฉันต้องมาแต่งงานกับนังโสเภณีอย่างแกแน่!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนกรอกตามองค้อนใส่ย่าอู๋ และคร้านเกินกว่าจะใส่ใจ

            “ยังกล้าพูดออกมาได้ ไม่นึกอายปากบ้างเหรอ? ไม่ใช่ตัวแกเองรึไง ที่อยากจะเล่นงานติงเสวี่ยเหม่ยตั้งแต่มันคลอดหลานชายให้ไม่ได้น่ะ? ฉันขอถามหน่อยเถอะนะ ถ้าตั้งแต่แรกไม่มีคำยั่วยุของแกคอยเป่าหูบงการฉัน มิหนำซ้ำยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องระหว่างฉันกับหลินชิงอี้ตั้งแต่แรก มีเหรอที่ทุกอย่างจะกลับกลายเป็นแบบนี้ได้?!”

            เผชิญหน้ากับคำพูดคำจาประโยคนี้ของอู๋ซิ่วเหลียนเข้าไป ทำเอาย่าอู๋ถึงกับพูดไม่ออกปฏิเสธไม่ได้ในทันที

            ในความเป็นจริง ไม่ว่าจะเป็นอู๋ซิ่วเหลียนหรือย่าอู๋ ต่างฝ่ายต่างก็ต้องการขับไล่ติงเสวี่ยเหม่ยด้วยกันทั้งนั้น

            ย่าอู๋ไม่เข้าใจเลยสักนิด เพราะนับตั้งแต่ที่หลินชิงอี้ย้ายออกจากผิงเฉิงไปมณฑลอื่น อู๋ซิ่วเหลียนก็เอาแต่ปั้นหน้าบูดหน้าบึ้งหนักข้อขึ้นทุกวัน

            ทั้งที่ตอนแรก ผู้หญิงคนนี้ออกจะเต็มใจด้วยซ้ำที่ได้ปรนนิบัติรับใช้เธอ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ท่าทางการแสดงออกของอู๋ซิ่วเหลียนก็เริ่มกระฟัดกระเฟียดรุนแรง พูดจาแต่ละคำก็มีแต่กระโชกโฮกฮากใส่ หากเป็นเมื่อก่อนที่ติงเสวี่ยเหม่ยคอยดูแลเธออยู่นั้น ย่าอู๋ไม่เคยต้องมารู้สึกอะไรแบบนี้เลย

            แต่เมื่อเป็นอู๋ซิ่วเหลียน ทุกอย่างกลับแตกต่างกันราวกับฟ้ากับเหวลึก

            ลำไส้ของย่าอู๋ในเวลานี้เริ่มปั่นป่วนจนรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมด รู้อย่างนี้เธอไม่น่าทำเลย! เธอไม่ควรหลวมตัวไปร่วมมือกับอู๋ซิ่วเหลียนเพื่อกำจัดติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูทิ้งเลยจริงๆ!

            หากย้อนเวลากลับไปในตอนนั้นได้… เธอจะไม่มีวันร่วมแผนการร้ายของอู๋ซิ่วเหลียนอย่างแน่นอน ทั้งเรื่องการหย่าร้างและเรื่องฮุบธุรกิจชานมไข่มุกของติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซู ย่าอู๋อยากให้สองแม่ลูกคู่นั้นกลับมาเหลือเกิน แต่ทว่าตอนนี้ เธอกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทั้งคู่หายไปอยู่ที่ไหนแล้ว?

            ไม่ได้การ! เธอต้องขอให้ใครสักคนช่วยติดต่อไปหาหลินชิงอี้ เพื่อลากเขากลับมาผิงเฉิงโดยด่วนที่สุด ทั้งหมดก็เพื่อตามตัวติงเสวี่ยเหม่ยและลูกสาวกลับมาที่นี่!

            ความเกลียดชังของอู๋ซิ่วเหลียนที่มีต่อย่าอู๋ในเวลานี้ มันมากเกินกว่าจะบรรยายออกมาได้ เธอไม่แม้แต่จะรอให้อีกฝ่ายปริปากด่าได้อีกแม้สักวินาทีเดียว รีบหมุนตัวกลับแล้วเดินออกจากประตูห้องไปพร้อมกับถุงกระดาษในมือ

            เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้อู๋ซิ่วเหลียนแต่งองค์ทรงเครื่องสวยงามเป็นพิเศษ สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ราคาแพงที่เธอทุ่มเงินจำนวนมากเพื่อซื้อมาเมื่อปีก่อน ปิดท้ายด้วยผ้าพันคอไหมแบรนด์เนมหรูหราจากฝรั่งเศส เธอตั้งใจจะออกไปพบป้าฮวงเพื่อสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับคุณชายนักธุรกิจคนนั้น

            ระหว่างที่อู๋ซิ่วเหลียนกำลังจะเดินเปิดประตูบ้านออกไปนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ย่าอู้เดินเคาะไม้เท้าสั่นเทาก้าวพ้นจากห้องนอนมาพอดิบพอดี 

            แม่สามีและลูกสะใภ้คู่นี้ที่เคยมีสายสัมพันธ์แนบชิดสนิทสนมกันในอดีต ทว่าปัจจุบัน ต่างฝ่ายต่างกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันโดยสมบูรณ์แล้ว

            อู๋ซิ่วเหลียนอดที่จะพูดจาเหน็บแหนมอีกฝ่ายไม่ได้

            “ว้าว คุณแม่คะ ไม่ใช่ว่านอนป่วยหนักจะเป็นจะตายอยู่บนเตียงหรอกเหรอ? พลาดข้าวไปไม่กี่มื้อ ก็ถึงกับหิวจนทนไม่ไหวเชียวเหรอ?”

            ย่าอู๋กวาดสายตามองอู๋ซิ่วเหลียนขึ้นลงอยู่หลายรอบ สบถตอบโต้ด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว

            “ที่แท้ก็เอาเวลาทำอาหารไปแต่งตัวนี่เอง จะไปเที่ยวยั่วผู้ชาที่ไหนอีกล่ะ? ตรงนั้นมันคันมากจนทนไม่ไหวเลยรึไง?”

            “แค่ผู้หญิงรู้จักแต่งตัวบ้าง มันจะเป็นอะไรนักหนาเหรอ? นี่มันยุคสมัยไหนแล้วนังเฒ่า! และที่สำคัญ ฉันไม่ใช่ขี้ข้าที่แกจะมาจิกหัวใช้ได้! อยากให้ฉันก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ใต้ตีนแกอย่างเดียวน่ะเหรอ? ฉันไม่ได้โง่เหมือนนังติงเสวี่ยเหม่ยหรอกนะ!”