ตอนที่ 199 ไม่มีมือมีเท้าหากินเอง?

100 2-2

            ตอนที่ 199  ไม่มีมือมีเท้าหากินเอง?

            “หิวขนาดนั้นเลยเหรอ?”

            เห็นพี่สาวตัวเองเวียนศีรษะจวนเจียนจะเป็นลมให้ได้ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงรีบเอ่ยถามด้วยความกังวลทันที ขณะที่กำลังจะลุกไปช่วยพยุงร่างของติงเสวี่ยหยานขึ้นมานั้น เธอกลับถูกหลินจิงซูห้ามปรามเอาไว้

            หลินจิงซูระบายยิ้มที่ไร้พิษภัยพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “แม่คะ กินข้าวกับพ่อทูนหัวต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะช่วยคุณป้าเอง”

            พูดจบ หลินจิงซูก็เร่งเดินเข้าไปช่วยพยุงร่างของติงเสวี่ยหยานเข้ามาในบ้าน

            แน่นอน สิ่งที่ติงเสวี่ยหยานถวิลหาที่สุดในตอนนี้ก็คืออาหาร ทว่าหลินจิงซูกลับพาเธอไปนั่งในห้องรับแขกแทน มิหนำซ้ำยังบังคับให้เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อเฝ้าดูคนอื่นทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยด้วย

            แล้วมีหรือที่คนอย่างติงเสวี่ยหยานจะเต็มใจยอมนั่งอยู่อย่างนั้น? เธอหิวไส้แทบขาดและกำลังจะเป็นลมอยู่มะลอมมะล่อแล้ว แผนการของเธอในครั้งแรกก็คือ หลอกล่อให้ติงเสวี่ยเหม่ยใจอ่อนมาพยุงเธอไปยังโต๊ะอาหาร และเธอก็จะฉวยจังหวะนั้น ฉกจานหมูตุ๋นทั้งหมดมากินกับสามี แต่กลายเป็นว่า แผนทุกอย่างกลับต้องพังพินาศลงเพราะนังเด็กนรกหลินจิงซูนั่นคนเดียว!

            เห็นอีกฝ่ายตั้งท่าเตรียมจะลุกขึ้นยืน หลินจิงซูจึงรีบใช้สองมือกดไหล่ให้นั่งลง

            “ตอนนี้คุณป้าตัวร้อนมากเลยค่ะ ท่าทางจะไม่สบาย อย่าเพิ่งออกแรงเดินไปไหนเลยจะดีกว่า ควรนั่งพักผ่อนอยู่ตรงนี้ไปก่อนนะคะ”

            หลินจิงซูเอียงศีรษะก้มลงเล็กน้อย ฉายปรากฏรอยยิ้มที่แสนใจดีบนใบหน้า

           

            ติงเสวี่ยหยานพยายามประคองสติที่เหลือ จ้องเขม็งมองใส่สาวน้อยเบื้องหน้าด้วยความโกรธจัด แล้วจู่ๆเธอก็กรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น

            “ไม่ไหวแล้ว ฉันหิวมาก…หิวจนเวียนหัวไปหมดแล้ว…”

            หลินจิงซูแสร้งปั้นหน้าแสดงทีท่าประหลาดใจ

            “อ่อ ที่แท้ป้าก็หิวนี่เอง! บังเอิญจังเลยค่ะ หนูมีซาลาเปาสองลูกที่เหลืออยู่ตอนเช้าพอดี! เดี๋ยวจะไปหยิบจากตู้กับข้าวมาให้นะคะ!”

            จากนั้น เธอก็กลับมาพร้อมกับซาลาเปาเย็นชืดสองลูก หนึ่งในนั้นถูกแบ่งให้ติงเสวี่ยหยานผู้หิวโหย

            “ลูกนี้เป็นส่วนของป้าค่ะ ส่วนอีกลูกก็ของลุงนะคะ”

            ติงเสวี่ยหยานนั่งจ้องซาลาเปาเย็นเฉียบไร้จิตวิญญาณลูกนั้นในมือ เสี้ยวอึดใจนั้น เธอก็โมโหจนแทบเป็นบ้า

            “นี่แกจะให้ฉันกินซาลาเปาเย็นชืดแบบนี้ลงได้ยังไง!? บนโต๊ะก็มีหมูตุ๋นอยู่ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ?! แก! นี่แกชักจะมากเกินไปแล้วนะ!!”

            เฉินเฉวียนเย่ตบตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง!’ พร้อมปรายหางตาเย็นชาเหลือบมองไปทางติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง

            “นี่พวกแกกำลังพูดอยู่กับใคร?”

            ติงเสวี่ยหยานนั่งนิ่งตัวสั่นเป็นลูกนกไร้ขน นับจากวินาทีนั้น เธอก็ไม่กล้าเปล่งเสียงใดๆออกมาอีกเลย

            ทางด้านหม่าฟู่เฟิงรีบพนมมือไหว้ พร้อมกับร้องขอความเมตตาจากเฉินเฉวียนเย่ทั้งน้ำตา

            “ลูกพี่เฉินครับ ภรรยาของผมมีปัญหาเรื่องท้องไส้ กินซาลาเปาเย็นชืดในหน้าหนาวแบบนี้ จะยิ่งทำให้กระเพาะของเธอทำงานแย่ลงนะครับ ขอความเมตาด้วยเถอะครับ! ขอร้องล่ะครับ!”

           

            ทันทีที่ติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินว่าพี่สาวตนเองมีปัญหาเรื่องท้องไส้ จิตใจที่เคยสงบก็เริ่มสั่นไหวอีกครั้ง

            “ซูซู…”

            หลินจิงซูรู้ดีว่า เวลานี้แม่ของเธอกำลังใจอ่อนลงอีกแล้ว

            เพราะติงเสวี่ยเหม่ยมีอุปนิสัยอย่างนี้นี่ล่ะ จึงไม่แปลกที่มักจะถูกติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง หรือแม้แต่คนตระกูลหลินรุมรังแกข่มเหงสารพัดอย่าง

            ชาติก่อนหน้าของเธอ หลินจิงซูเองก็ถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่เต็มๆ ช่างเป็นคนอ่อนแอและยอมคนไปเสียหมด ไม่ว่าจะทำดีให้ไปสักเพียงใด แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็ล้วนแล้วแต่เป็นความขมขื่น

            จนวันหนึ่ง เธอก็ตระหนักได้ในที่สุดว่า คนเราไม่จำเป็นต้องทำดีหรือต้องใส่ใจกับความคิดของทุกคน

            ใครปฏิบัติดีต่อกัน เธอย่อมปฏิบัติดีตอบด้วยใจ แต่หากใครทำสันดานเสียใส่ ก็จงตอบแทนด้วยความเกลียดชัง!

            เสี้ยวจังหวะเดียวกันนั้น หลินจิงซูรีบเข้าห้ามปรามติงเสวี่ยเหม่ยอีกครั้ง

            “ลุงบอกว่าป้าท้องไส้ไม่ค่อยดีใช่มั้ยคะ? แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ในฐานะสามี หนูไม่ยักเคยเห็นลุงอุ่นอาหารหรือทำอะไรให้ป้าเลยไม่ใช่เหรอคะ? ขนาดซาลาเปายังไม่เคยคิดจะเอาไปนึ่งด้วยซ้ำ? หรือเป็นไปได้ไหมว่า ที่ผ่านมา ลุงเคยจ้างแม่บ้านมาดูแลเรื่องอาหารการกินให้กับป้า? แต่พอหนูและแม่กลับมา เธอคนนั้นก็หายไปไหนแล้วเหรอคะ?”

            เผชิญพบกับคำพูดเหล่านี้ของหลินจิงซูเข้าไป หม่าฟู่เฟิงก็ถึงกับหน้าแตกยับเยิน

           

            เฉินเฉวียนเย่ระเบิดหัวเราะเสียงดังลั่น

            “ถ้าพวกแกสองคนมีเงินถึงขนาดจ้างแม่บ้านได้ แล้วทำไมถึงไม่จ่ายหนี้ฉันสักทีล่ะ? ถามจริงๆเถอะนะ นี่พวกแกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? คุณชายคุณหญิงที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดงั้นเหรอ? วันๆถึงได้เอาแต่งอมืองอเท้าไม่ทำบ้าอะไรสักอย่าง!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็หงุดหงิดไม่น้อยที่ถูกปั่นหัวหลอกครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจ้องหน้าหม่าฟู่เฟิงตาเขม็งเย็นชาอย่างที่สุด

            “ถูกอย่างที่คุณเฉินพูดนั่นล่ะ! วันๆไม่เคยทำงานทำการอะไรนอกจากเที่ยวเล่นไปวันๆ? ขนาดพ่อนอนป่วยหนักทั้งคน ยังไม่เคยมาสนใจเหลียวแลเลย!”

            สำหรับคำก่นด่าจากปากเฉินเฉวียนเย่นั้น ติงเสวี่ยหยานจำต้องยอมก้มหัวน้อมรับไม่อาจโต้เถียง แต่ต้องไม่ใช่กับติงเสวี่ยเหม่ยผู้เป็นน้องสาว เธอชี้หน้าด่าสวนตอบทันทีอย่างไม่นึกเกรงใจ

            “อย่าพูดเหมือนกับตัวเองดีเลิศสูงส่งอะไรเลย! ระหว่างที่แกกำลังนั่งกินอาหารสบายใจเฉิบอยู่ในบ้าน รู้บ้างมั้ยว่าฉันกับหม่าฟู่เฟิงต้องผจญกับงานบ้านที่หนักหนาขนาดไหน!? แค่ข้าวสวยร้อนๆสักทัพพี แกเคยมีเผื่อแผ่ถึงพวกเราสองคนบ้างมั้ย?”

            หลินจิงซูยืนจ้องหน้าติงเสวี่ยหยานที่กำลังพูดฉอดๆเอาดีเข้าตัวอยู่ แต่แล้วจู่ๆก็อดที่จะหัวเราะออกมาด้วยความขบขันไม่ด้

             

            “แล้วทำไมต้องรอให้คนอื่นยื่นอาหารให้ด้วยล่ะ? ไม่มีมือมีตีนหากินเองรึไงคะ?”

            ระหว่างที่พูด หลินจิงซูก็เป่าปากส่งเสียงแหลมดัง ไม่นานก็มีสุนัขตัวใหญ่ล่ำบึ้กวิ่งตามกลิ่นหมูตุ๋นเข้ามาในบ้าน

            เธอหยิบหมูตุ๋นจากในชามชิ้นหนึ่งออกมาโยนเข้าปากสุนัขตัวโตอย่างแม่นยำ ส่วนมันก็ยืนสี่ขาขบเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

            หลินจิงซูยังพูดอีกว่า

            “ดูอย่างเจ้าเหลืองตัวนี้สิ มันคอยทำหน้าที่เฝ้ายามหมู่บ้านตลอดทั้งวันทั้งคืน สมควรแล้วที่จะต้องได้รางวัลตอบแทน!”

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงเดือดดาลสุดขีด ใบหน้าของทั้งคู่ผันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสลับม่วงเข้ม!

หลินจิงซู นังสัตว์นรกน้อยตัวนี้ชักจะเอาใหญ่แล้ว!