ตอนที่ 200 จัดงานเลี้ยง

101 1-2

      ตอนที่ 200 จัดงานเลี้ยง

     

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด ไม่ขอจากไปพร้อมกับซาลาเปาเย็นชืดเพียงสองลูกแค่นี้อย่างแน่นอน!

            พบเห็นความหัวรั้นของสองผัวเมีย เฉินเฉวียนเย่ถึงกับต้องหันไปขู่ว่า

            “พวกแกรีบไสหัวไปทำงานต่อเดี๋ยวนี้ ถ้าให้ฉันตรวจพบว่ายังมีตรงไหนของบ้านไม่สะอาดแล้วล่ะก็ พวกแกสองคนเตรียมรับผลที่จะตามมาได้เลย!”

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงถึงกับตื่นตระหนกขวัญหาย สุดท้ายจำต้องยอมเดินตัวงอจากไปอย่างไม่เต็มใจ

            ทั้งสามจึงได้ดำเนินมื้ออาหารเย็นต่อไปอย่างเป็นปกติสุข

            เฉินเฉวียนเย่พูดเย้าแหย่ทีเล่นทีจริงขึ้นว่า

            “ถ้าอาหารมื้อนี้ถือเป็นงานเลี้ยงต้อนรับพ่อทูนหัว งั้นก็แสดงว่าทุกคนยอมรับฉันแล้วสินะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยปั้นสีหน้าตะลึงงันไปชั่วขณะ เธอคาดไม่ถึงว่า จู่ๆเฉินเฉวียนเย่จะเอ่ยปากถามเรื่องนี้ขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย? เธอได้แต่ตอบกลับไปว่า

            “ก็..ก็ไม่เชิงว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะโดยหลักแล้ว คนที่จะมาเป็นพ่อทูนหัวได้ จะต้องเป็นญาติสนิทมิตรสหายมากกว่านะคะ เอ่อ…ที่สำคัญ คุณกับซูซูเองก็เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ดิฉันคิดว่าคนตระกูลหลินคงไม่ยอม…”

            แม้ติงเสวี่ยเหม่ยจะหยิบใช้คำพูดอ้อมโลกคลุมเครือ แต่ทว่าความหมายที่ต้องการจะสื่อย่อมชัดเจนแจ่มแจ้ง กล่าวคือ ตัวเขากับหลินจิงซูไม่เหมาะกับสถานะพ่อทูนหัวและลูกสาว ส่วนอาหารเย็นมื้อนี้ก็เป็นเพียงการเลี้ยงต้อนรับแขกตามปกติวิสัยเท่านั้น

            เฉินเฉวียนเย่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา และฟังดูแข็งกระด้างขึ้นอย่างมาก

            “ผมไม่สน ไม่สำคัญหรอกว่าคุณหรือใครก็ตามจะอนุญาตรึเปล่า ในเมื่อคุณเชิญผมมาร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกันแบบนี้ ในทางพฤตินัยก็ต้องนับว่า ผมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวคุณแล้วไม่ใช่เหรอ?”

            แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทว่าสีหน้าท่าทางของเขาในตอนนี้กลับแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เห็นได้ชัดว่า เขาเหมือนคนที่กำลังใจสลาย แต่ยังคงพยายามเพื่อบางสิ่งอยู่

           

            หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ความรู้สึกประทับใจของหลินจิงซูที่มีต่อเฉินเฉวียนเย่ก็คล้ายจะพุ่งสูงขึ้นจากเดิมมาก โดยเฉพาะในนาทีนี้ เธอสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ไม่มีความสุขเอาเสียเลยจากการถูกปฏิเสธ ด้วยเหตุนี้ หลินจิงซูจึงวางตะเกียบลงและพูดอย่างใจเย็นว่า

            “ถึงปากไม่ค่อยจะมีหูรูดไปหน่อย แต่อำนาจในกำมือของผู้ชายคนนี้ก็นับว่าเป็นของจริง แล้วมีเหรอที่หนูจะไม่อยากได้พ่อทูนหัวอย่างเขา?”

            ได้ยินเสียงสวรรค์ดังออกจากปากของหลินจิงซู จากสีหน้ามืดหม่นของเฉินเฉวียนเย่ พลันเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นอีกครั้งทันที เขายิ้มจนแก้มปริแทบหุบไม่ลง

            หลินจิงซูเว้นหยุดชั่วจังหวะ และหันไปพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยเป็นลำดับต่อมา

            “แม่คะ ถ้าบอกว่าคนที่จะมาเป็นพ่อทูนหัวของหนูได้จะต้องเป็นญาติสนิทเท่านั้น แสดงว่าชาตินี้หนูคงไม่มีหวังแล้วล่ะ แม่ลองดูสมาชิกตระกูลหลินแต่ละคนสิคะ น่าไว้ใจซะที่ไหนกัน! ขนาดคนนอกอย่างป้าจางหลานกับป้าผาง ถ้าต้องเลือก หนูยังเชื่อใจสองคนนี้ได้มากกว่าคนตระกูลหลินทั้งโคตรอีก!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยครุ่นคิดพินิจตามอยู่ครู่หนึ่ง เริ่มรู้สึกถึงความมีเหตุมีผลเช่นกัน เธอจึงพยักหน้าตอบกลับไปว่า

            “ซูซู ลูกเองก็พูดถูก”

            “นอกจากแซ่หลินที่ประดับอยู่หน้าชื่อแล้ว หนูก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นอีก ไม่ว่าหนูจะยอมรับผู้ชายคนนี้ในฐานะพ่อทูนหัวหรือไม่ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่คนตระกูลหลินจะมาแส่ได้!”

            หลินจิงซูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ปราศจากเยื่อใยต่อคนกลุ่มนั้นโดยสิ้นเชิง

            ติงเสวี่ยเหม่ยกลับส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

            “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่หลินชิงอี้ก็ยังเป็นพ่อแท้ๆของลูกนะ ถ้าไม่ได้รับความยินยอมจากเขาก่อน แล้วมายอมรับคุณเฉินเป็นพ่อทูลหัวแบบนี้ วันข้างหน้าจะมีปัญหาได้”

            หลินจิงซูแสยะยิ้มเยาะ อดรู้สึกขบขันไม่ได้

            “แม่คะ ตั้งสติก่อนนะคะ ลืมไปแล้วเหรอว่าพ่อทูนหัวของหนูเป็นใคร? น้ำหน้าอย่างนั้นน่ะเหรอ ถ้ายังกล้ามีปัญหาก็เชิญเข้ามา!”

            สำหรับเรื่องราวภายในครอบครัวของหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยนั้น เฉินเฉวียนเย่พอรู้และเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างเล็กน้อย จังหวะนี้เอง เขาจึงพูดแทรกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก

            “อย่างที่จิงซูพูดนั่นล่ะ ถ้ากล้าก็เข้ามาได้เลย! ผมจะทำให้อดีตพ่อคนนั้นได้เห็นเองว่า ผม เฉินเฉวียนเย่คนนี้ สามารถดูแลพวกคุณสองคนได้ดีกว่าเขามากแค่ไหน!”

            พูดจบประโยค เฉินเฉวียนเย่ก็เผยแสดงรอยยิ้มดังเดิมกลับมา

            “โอ้ จริงสิ! งั้นก็ถือโอกาสในวันส่งท้ายปีนี้จัดงานเลี้ยงต้อนรับพ่อทูนหัวเลยดีรึเปล่า? ว่าไงล่ะน้องเสวี่ยเหม่ย จิงซู เชิญเพื่อนๆมาให้เต็มที่เลยนะ ฉันขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง!”

           

            ในวันส่งท้ายปีเก่า เฉินเฉวียนเย่รับหน้าที่เป็นเจ้าภาพอย่างสมภาคภูมิ เขาลงทุนปิดภัตตาคารหรูหราที่สุดบนถนนไป๋ฮั่น เพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งนี้โดยเฉพาะ

            ภายในภัตตาคารที่กว้างใหญ่ กลับมีกันอยู่เพียงแค่สองโต๊ะเท่านั้น

            โต๊ะแรกประกอบไปด้วยสมาชิกครอบครัวทั้งสามของจางหลาน ป้าผาง และจู้หยานกับสองตายายแซ่หวัง ซึ่งทุกคนที่พูดมาล้วนแล้วแต่ใจดีกับหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยเสมอมา เมื่อได้ยินว่าหลิงจิงซูเพิ่งจะรับเฉินเฉวียนเย่เป็นพ่อทูนหัว ทุกคนต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีด้วยความปลื้มปิติ

            ส่วนอีกโต๊ะเป็นแขกที่เฉินเฉวียนเย่เชิญมา

            ในระหว่างมื้ออาหาร ป้าผางได้กระซิบถามหลินจิงซูที่นั่งอยู่ข้างกัน ทั้งท่าทางและน้ำเสียงดูลึกลับไปเสียหมด

            “จิงซูน้อย คุณเฉินอะไรนี่รวยขนาดนี้เชียวเหรอ? เท่าที่ป้าได้ยินมา เขาเป็นทั้งเจ้าของร้านอาหาร แล้วยังมีหุ้นส่วนโรงแรมหลายแห่งบนถนนไป๋ฮั่นนี้ด้วยจริงเหรอ? ที่สำคัญไม่เคยมีลูกด้วย อย่างนี้วันข้างหน้า ทรัพย์สินทั้งหมดของเขาก็จะต้องตกเป็นของเราน่ะสิใช่มั้ย? โชคดีนะที่จิงซูน้อยมีหัวธุรกิจมาตั้งแต่เด็ก ต้องต่อยอดธุรกิจของคุณเฉินได้สบายๆแน่!”

            หลินจิงซูรีบหยุดความคิดป้าผางไว้ทันที

            “ป้าผาง หยุดเลยนะคะ หนูแค่อยากรับเขาเป็นพ่อทูนหัวเฉยๆเท่านั้น ไม่เคยหวังในทรัพย์สินอะไรของเขาเลยแม้แต่น้อย!”

           

            ป้าผางได้ฟังประโยคนี้เข้าไป ก็แอบของขึ้นเล็กน้อย เธอตะโกนเสียงดังราวกับต้องการทวงคืนความเป็นธรรมให้กับหลินจิงซู

            “ถ้าไม่อยากได้ทรัพย์สินของเขา แล้วเราจะรับเขาเป็นพ่อทูนหัวทำไมล่ะ? หรือว่าคนพวกนี้บังคับขู่เข็ญอะไรเรารึเปล่า?!”

            ป้าผางที่โดยปกติเป็นคนเสียงดังอยู่แล้ว ยิ่งเธอขึ้นเสียงตะโกนแบบนี้ ความดังก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้น จนชักพาความสนใจจากผู้คนอีกโต๊ะ ให้หันขวับมามองกันเป็นตาเดียว

            ป้าผางกวาดสายตามองคนกลุ่มนั้นที่เฉินเฉวียนเย่เชิญมา เธอขมวดคิ้วเป็นปมแน่น พร้อมกับตะคอกถามอย่างไม่พอใจว่า

            “มองอะไรของพวกคุณ? ฉันพูดอะไรผิดตรงไหน? พวกเราชาวผิงเฉิงให้ความสำคัญกับเรื่องพ่อทูนหัวเป็นอย่างมาก! เพราะกลัวว่าจะเจอพวกล่อลวงเด็กอย่างพวกคุณไงล่ะ! ถึงได้มีกฎเหล็กว่าจะยอมให้ญาติด้วยกันดูแลเท่านั้น! ถ้าไม่เต็มใจยกมรดกให้เธอในอนาคต ก็ไม่ต้องเป็นมันหรอกพ่อลูกทูนหัวอะไรนั่นน่ะ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูได้แต่นั่งก้มหน้าสลดนิ่งด้วยความอับอาย ป้าผางทำราวกับว่า พวกเธอสองแม่ลูกต้องการมีพ่อทูนหัว เพียงเพราะหวังสมบัติของเฉินเฉวียนเย่เท่านั้น