ตอนที่ 202 ปิดบ่อนมังกรฟ้า

102 1-2

      ตอนที่ 202 ปิดบ่อนมังกรฟ้า

     

            สิ้นเสียงพูดของหลินจิงซู ชายหัวโล้นผู้เป็นปฏิปักษ์กับเธอเสมอมาก็ระเบิดหัวเราะเยาะดังลั่น

            “ชานมไข่มุก? มันคืออะไรวะ? ฮ่าฮ่าฮ่า…ต่อให้จะมีรายได้หลายพันหยวนต่อเดือนจริงแล้วยังไง? เทียบกับกระแสเงินหมุนเวียนในบ่อนไพ่นกกระจอกได้งั้นเหรอ?”

            “ถูกต้อง! ตอนนี้พวกเรากินดีอยู่ดีบนถนนไป๋ฮั่นอยู่แล้ว ทำไมจะต้องเสียเวลาไปเสี่ยงกับธุรกิจอื่นด้วยล่ะ?”

            “ธุรกิจชานมไข่มุกบ้าบออะไรกัน ไม่เห็นจะเคยได้ยินเลย? แค่ฟังก็รู้แล้วว่าเป็นธุรกิจกระจอกๆ สงสัยจะขาดทุนตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำไป! รายได้เดือนละหลายพันหยวนก็แค่เรื่องขี้โม้!”

            แม้ในเวลานี้ หลินจิงซูจะมีสถานะเป็นลูกบุญธรรมของเฉินเฉวียนเย่แล้วก็ตาม แต่ทันทีที่พูดถึงเรื่องผลประโยชน์และเงินทองอันเกี่ยวพันถึงชะตากรรมของทุกคน ต่างก็ไม่มีใครยอมอ่อนข้อเช่นกัน เพราะท้ายที่สุดแล้ว จุดประสงค์เดียวที่ทุกคนยอมก้มหัวรับใช้เฉินเฉวียนเย่ ก็เพื่อความมั่งคั่งเท่านั้น แต่พฤติกรรมของหลินจิงซูในเวลานี้กลับสวนทางกับสิ่งที่พวกเขาต้องการโดยสิ้นเชิง เพราะเรื่องที่เธอเพิ่งพูดออกไป ก็คือการทำลายวงจรธุรกิจบนถนนไป๋ฮั่นทั้งหมดดีๆนี่เอง

            ธุรกิจชานมไข่มุก? คิดว่าเล่นขายของอยู่รึไง!?

            ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันและคำสบประมาทจากทุกคน สิ่งเหล่านี้กลับไม่ส่งผลกระทบใดๆต่อหลินจิงซูเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มของเธอยังคงสงบนิ่งไร้ซึ่งระลอกคลื่นผันผวน

            จู้หยานที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ต้นกระทั่งถึงตอนนี้ เขาเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นพร้อมเอ่ยปากขอร่วมลงทุนอย่างไม่ลังเล

            “ผมเอาด้วย ผมเองก็อยากจะลงทุนในธุรกิจชานมไข่มุกอยู่เหมือนกัน”

            ศาสตราจารย์หวังจ้องหน้าจู้หยาน ฉายแววประหลาดใจผ่านน้ำเสียง

            “อาหยาน รู้ใช่มั้ยว่ากำลังพูดอะไรออกไป? นี่ไม่ใช่หุ้นที่จะซื้อมาขายไปได้ภายในหนึ่งวันนะ?”

            “ผมทราบดีครับ หัวใจหลักของการลงทุนไม่ใช่ประเภทธุรกิจที่ทำ แต่ต้องมองให้ออกว่า ผู้เป็นเจ้าของมีความเข้าใจต่อธุรกิจที่ตัวเองทำดีแค่ไหน และที่สำคัญ เงินลงทุนทั้งหมดผมควักกระเป๋าจ่ายเอง ดังนั้น ผมจึงมีสิทธิ์ตัดสินใจเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียว!”

            ศาสตราจารย์หวังชะงักเล็กน้อย เหมือนว่าเขาเองก็เพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มีบางสิ่งผิดแปลกออกไป แต่ท้ายที่สุดก็เลือกที่จะเงียบไม่ได้ปริปากพูดสิ่งใดออกไป

            จางหลานที่ติดตามฟังรายละเอียดอย่างใกล้ชิด เธอยกมือขึ้นตอบตกลงเช่นกัน

            “ฉันเอาด้วย”

            หลังจากที่ป้าผางพยายามสอบถามเรื่องจำนวนเงินที่ต้องใช้ในการลงทุนแล้ว เธอก็เผยสีหน้าลังเลไม่แน่ใจนัก ก่อนจะเอ่ยขอโทษในที่สุดเพราะยังไม่อาจตัดสินใจได้

            หลินจิงซูแอบรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ลึกๆในใจ เธอไม่คาดคิดเลยว่า จู้หยานจะเป็นคนแรกที่ออกหน้าให้การสนับสนุนเธอ ท่ามกลางอุปสรรคและคำสบประมาทที่ถาโถมเข้ามา เขากลับเลือกที่จะยื่นมือช่วยเหลือเธออย่างไม่ลังเล!

            แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อย้อนคิดพิจารณาดูให้ดี หากร้านชานมไข่มุกของเธอประสบความล้มเหลวขึ้นมาจริงๆ จู้หยานคงจะเป็นคนเดียวที่แทบจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆจากเรื่องนี้เลย

สำหรับคุณชายมหาเศรษฐีผู้นี้ ก็แค่สูญเสียเศษเงินก้อนหนึ่ง ขนหน้าแข้งยังไม่ร่วงด้วยซ้ำ

นี่ล่ะคือข้อได้เปรียบของคนรวย ภายใต้สภาพแวดล้อมและตัวเลือกเดียวกัน อารมณ์ความกดดันระหว่างคนมีเงินและไม่มีเงินกลับแตกต่างกันอย่างลิบลับ

ทว่าอีกหนึ่งสิ่งที่เหนือความคาดหมายของเธอก็คือ หลินจิงซูไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่า เฉินเฉวียนเย่จะไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆหลังจากได้ฟังข้อเสนอของเธอ

หรือเป็นไปได้ไหมว่า เขาพอใจกับธุรกิจบนถนนไป๋ฮั่นแล้วจริงๆ จึงไม่ต้องการเสียเวลาควักเนื้อลงทุนในธุรกิจประเภทอื่นอีก?

            แต่แล้วเรื่องที่เหนือความคาดหมายยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น จู่ๆเฉินเฉวียนเย่ก็พูดขึ้นว่า

            “ต้องการจะเปิดร้านในตัวเมืองทั้งที ฉันเองก็ไม่อยากเสียเวลากับธุรกิจขนาดเล็กเหมือนกัน ถ้าจะทำก็ทำให้ใหญ่โตไปเลย! เอาล่ะ ฉันจะปิดร้านทุกร้าน ปิดบ่อนทุกบ่อน ขายทอดธุรกิจทั้งหมดที่มีบนถนนไป๋ฮั่นเพื่อมาสนับสนุนเธอเอง!”

            ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ถูกเปล่งลั่นออกมา ก็ถึงกับทำให้หัวใจของทุกคนในที่นั้นสั่นสะท้านกันเป็นแถว

            โดยอย่างยิ่งชายหัวโล้น ที่ดูจะเป็นเดือดเป็นร้อนมากที่สุด

            “ลูกพี่ ไม่ได้นะครับ! กว่าจะควบรวมธุรกิจทั้งหมดบนถนนไป๋ฮั่นได้เบ็ดเสร็จแบบนี้ พวกเราต้องเสียเลือดเสียเนื้อไปตั้งเท่าไหร่! แล้วจะให้ขายทุกอย่างที่อุตส่าห์สร้างกันมาแบบนี้…มันไม่เท่ากับโยนเนื้อเข้าปากศัตรูของเราเหรอครับ?!”

            “ถูกต้องแล้วลูกพี่เฉิน! พี่จะปิดบ่อนไม่ได้นะครับ!”

            “ตอนนี้เป็นเวลาทองที่เราต้องกอบโกยให้ได้มากที่สุด! ยิ่งขยายสาขาเปิดธุรกิจมากเท่าไหร่ พวกเราก็จะยิ่งสามารถผูกขาดฐานลูกค้าบนถนนไปฮั่นได้หมดทั้งเส้น! และนั่นย่อมหมายถึงกำไรอีกมหาศาลในอนาคต!”    

            เฉินเฉวียนเย่ส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

            “จะมีร้านเยอะหรือน้อยกลับไม่ใช่ประเด็น สิ่งสำคัญคือเราสามารถทำเงินจากมันได้มากแค่ไหนต่างหาก! พวกแกเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ แหล่งรายได้หลักของเรามาจากธุรกิจอะไร? หึ…ในอนาคตมันคงจะไม่ได้สดใสแบบนี้แล้ว”

            พูดออกมาได้เพียงครึ่งๆกลางๆ เฉินเฉวียนเย่ก็แอบชำเลืองมองไปยังอีกโต๊ะ และเห็นเจ้าหน้าที่โจวกับลูกชายกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่เงียบๆ ทำเหมือนทองไม่รู้ร้อน แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจจริงๆ หรือจะแกล้งทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งไว้ก็ตาม เขาเองก็ไม่กล้าพูดอะไรลึกๆออกมามากกว่านี้ได้

             แต่ไม่ว่าอย่างไร ทั้งชายหัวโล้นและคนอื่นๆต่างก็มีมติเป็นเอกฉันท์ พวกเขาต่างคัดค้านแผนการขายทอดธุรกิจทั้งหมด เพื่อระดมทุนไปช่วยสนับสนุนการเปิดกิจการขายชานมไข่มุกของหลินจิงซู

            หลินจิงซูนั่งนิ่งไม่ไหวติง จมอยู่กับความคิดของตัวเอง

            จากข้อมูลที่เธอล่วงรู้มาในชาติก่อนนั้น หลังจากนี้อีกไม่นาน รัฐบาลจีนจะออกกฎหมายลงดาบปราบปรามการพนันทุกชนิด และจะมีการบุกจับตามบ่อนไพ่ต่างๆทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ว่ากันว่านอกจากจะถูกสั่งปิดถาวรแล้ว ผู้เป็นเจ้าของยังจะถูกเรียกเก็บค่าปรับเป็นจำนวนเงินอีกมหาศาลด้วย

            สิ่งที่เฉินเฉวียนเย่สังหรณ์ใจเมื่อครู่ล้วนถูกต้องแม่นยำ เพราะเหตุนี้ เขาจึงกำลังหาทางลงจากหลังเสือ และต้องการวางมือจากธุรกิจสีเทาอยู่เหมือนกัน

            ส่วนที่ว่าเพราะเหตุใดชาติก่อนเขาถึงทำไม่ได้น่ะหรือ? เรื่องนี้คาดเดาได้ไม่ยากนัก น่าจะเป็นเพราะบรรดาลูกน้องสมองทึบพวกนี้นี่ล่ะ!

            แต่ถึงอย่างนั้น ธุรกิจบนถนนไป๋ฮั่นก็ใช่ว่าจะมีแค่บ่อนการพนันเท่านั้น ยังมีทั้งร้านอาหาร โรงแรม และอื่นๆอีกมากมาย หากจะให้ปิดกิจการทั้งหมดพร้อมกันในคราวเดียวก็กระไรอยู่

            ดังนั้น หลินจิงซูจึงชิงพูดขึ้นก่อนที่เฉินเฉวียนเย่จะทันได้อ้าปากด้วยซ้ำไป

“พ่อเฉินคะ หนูอยากให้เริ่มจากปิดบ่อนไพ่นกกระจอกมังกรฟ้าก่อน แล้วนำเงินก้อนนี้มาใช้เป็นทุนเปิดธุรกิจให้หนูจะได้มั้ยคะ? เว้นแค่บ่อนการพนัน ส่วนกิจการอื่นๆอย่าเพิ่งปิดทิ้งจะดีกว่าค่ะ”

           

            เฉินเฉวียนเย่จ้องหน้าสาวน้อย พร้อมกับพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังว่า

            “รู้ใช่มั้ยว่าบ่อนไพ่นกกระจอกมังกรฟ้านั่น เป็นธุรกิจที่สร้างผลกำไรได้มากที่สุดของฉัน?”

            “รู้ค่ะ แต่คงจะมีอายุอีกไม่นาน”

            หลินจิงซูยิ้มตอบด้วยความมั่นใจ

            “โอ้? นี่เธอไปรู้อะไรมาเหรอสาวน้อย?”

            หลินจิงซูเพียงแค่ยิ้มส่ายหน้าแทนคำตอบ

            ชายหัวโล้นที่อยู่ข้างกัน หยิบจานใบใหญ่ขึ้นมาขว้างอัดลงพื้นด้วยความหงุดหงิดจนแตกกระจาย เขาขึ้นเสียงขึงขังใส่ผู้เป็นนาย และเริ่มจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

            “อะไรกันครับลูกพี่! นี่ลูกพี่เชื่อใจนังเด็กนั่นมากกว่าผม ที่มีหน้าที่คอยดูแลบัญชีของกิจการทั้งหมดอีกเหรอครับ? แค่วันแรก มันก็จ้องจะปิดธุรกิจของเราท่าเดียว เท่านี้ยังชัดเจนไม่พออีกเหรอครับลูกพี่? นังเด็กนี่เข้าหาลูกพี่เพราะมีเจตนาไม่ดีอย่างแน่นอน!”