ตอนที่ 210 อดีตแสนขมขื่นของเฉินเฉวียนเย่

106 1-2

ตอนที่ 210 อดีตแสนขมขื่นของเฉินเฉวียนเย่

           

            คนแรกที่มีปฏิกิริยาตอบสนองว่องไวกว่าใครก็คือหลินจิงซู เห็นชายหัวโล้นลอบจู่โจมเข้ามาพร้อมกับอาวุธมีคมในมือ เธอเร่งผลักร่างของจู้หยานให้หลบพ้นรัศมี แล้วยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายที่พุ่งถลาเข้ามาแทน

            ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญนั้น เฉินเฉวียนเย่ก็วิ่งปรี่เข้าช่วยเหลืออย่างสุดชีวิต ยกแขนขึ้นสร้างปราการกำบังปกป้องหลินจิงซูไว้ ทำให้คมมีดเล่มยาวนั้นฟันฉับเข้าที่ท่อนแขนของเขาแทน

            เสียงมีดที่ขูดกับกระดูกดังเสียดหู ธารเลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งบริเวณ

            ทันใดนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงของใครไม่รู้ร้องตะโกนดังลั่น

            “ตำรวจมา! ตำรวจมาแล้ว! รีบหนีเร็ว!!”

            เห็นว่าหนึ่งในพรรคพวกของตนถูกจับกุมตัวได้ ชายฉกรรจ์ที่เหลือทั้งหมดต่างก็วิ่งป่าราบ หนีกระเจิดกระเจิงหายไปอย่างรวดเร็ว

            โม่หลี่รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนหนึ่ง

            พบเห็นเฉินเฉวียนเย่ได้รับบาดเจ็บ เธอถึงกับพูดเสียงสั่นเกินจะควบคุมได้

            “เจ้านาย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?! ทำไม…ทำไมถึงได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้! โชคดีแค่ไหนที่เจ้าหนุ่มแซ่จู้ยังหัวไวอยู่บ้าง แอบแจ้งข่าวนี้ให้ฉันรู้ก่อน ฉันถึงได้พาตำรวจมาที่นี่ได้ทันเวลา! จะคิดจะทำอะไร ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนล่ะคะ?!”

เหลือบมองบาดแผลขนาดใหญ่ที่ถูกฟันจนเหวอะหวะบนท่อนแขนของเฉินเฉวียนเย่แล้ว หลินจิงซูก็ถึงกับหน้าถอดสี

จู้หยานที่มีสติดีกว่าเร่งถอดเสื้อคลุมออก แล้วจัดการฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เพื่อนำมามัดห้ามเลือดให้เฉินเฉวียนก่อนจะนำตัวส่งโรงพยาบาล

            หน้าห้องผ่าตัด นอกจากหลินจิงซู จู้หยานและโม่หลี่แล้ว ก็ยังมีคนอื่นๆอีก อย่างเช่นจางหลาน เจ้าหน้าที่โจวและติงเสวี่ยเหม่ย ที่เมื่อทราบข่าวก็เร่งเดินทางมาสมทบ

            ทันทีที่ติงเสวี่ยเหม่ยทราบว่า เฉินเฉวียนเย่ถูกคนทำร้ายอาการสาหัสมา เวลานี้อยู่ระหว่างการผ่าตัดนั้น เธอก็รีบไปที่ตลาดเพื่อหาซื้อเนื้อหมูและสมุนไพรนานาชนิดสำหรับใช้ต้มซุปบำรุงเลือดลมให้อีกฝ่ายทาน หลังจากจัดแจงทุกอย่างเสร็จสรรพ จึงค่อยเดินทางไปที่โรงพยาบาลเป็นลำดับต่อมา

            ป้ายไฟหน้าห้องผ่าตัดดับลง คุณหมอท่านหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านใน เจ้าหน้าที่โจวเข้าถึงตัวคุณหมอท่านนั้นเป็นคนแรก เร่งสอบถามถึงอาการของอีกฝ่ายด้วยจิตใจที่ร้อนรน

            “สวัสดีครับคุณหมอ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ อยากจะสอบถามเล็กน้อยว่า อาการของคนไข้เป็นยังไงบ้างครับ? ไม่ทราบว่าจะสะดวกตอบรึเปล่าครับ?”

            คุณหมอพูดขึ้นว่า

            “คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ระยะนี้จะต้องนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง ห้ามลุกไปไหนมาไหนอย่างเด็ดขาด บาดแผลค่อนข้างลึกมากครับ โชคยังดีที่มีคนห้ามเลือดเป็น จึงทำให้เลือดหยุดไหลในระหว่างที่นำตัวมาส่งโรงพยาบาล เพราะถ้าคนไข้มาถึงในสภาพที่เสียเลือดมากเกินไป การผ่าตัดก็จะเป็นไปได้ยากกว่านี้มาก”

            หลินจิงซูหันไปมองจู้หยานด้วยสายตาประหลาดใจอย่างมาก ปรากฏว่าเขาก็รู้จักวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นด้วย

            แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาถามอะไรนอกเรื่อง เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ ก็คืออาการบาดเจ็บของเฉินเฉวียนเย่

            ประตูห้องผ่าตัดเปิดกว้างอีกครั้ง ปรากฏเป็นนางพยาบาลสองคนกำลังช่วยกันเข็นร่างของเฉินเฉวียนเย่ที่นอนโทรมอยู่บนเตียงออกมา แขนข้างหนึ่งถูกพันด้วยผ้าก็อซสีขาวเป็นชั้นหนา

            ทันทีที่เฉินเฉวียนเย่เห็นผู้คนมากมายมายืนเฝ้าคอยอยู่ด้านนอก จากสีหน้าที่ไม่สู้จะดีนัก เขาก็ปั้นหน้านิ่งเงียบขรึมฉับพลัน

            เจ้าหน้าที่โจวเร่งสอบถามทันที

            “ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? พอจะคุยไหวรึเปล่า?”

“ก็พอไหว”

“เอาล่ะ งั้นผมขอสอบถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน่อย ชนวนเหตุแรกเริ่มเกิดจากอะไร…”

            เสร็จสิ้นการสอบสวนของเจ้าหน้าที่โจว เขาก็พับสมุดบันทึกเก็บใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากวอร์ดออกไปอย่างรวดเร็ว

            ทางด้านหลินจิงซูและคนอื่นๆต่างก็แห่เข้ารุมล้อมเฉินเฉวียนเย่ พร้อมกับสอบถามถึงสภาพร่างกายและอาการโดยรวมของเขา เห็นทุกคนต่างแสดงความเป็นห่วงเป็นใยในตัวเขามากถึงเพียงนี้ เฉินเฉวียนเย่ก็แอบมีความสุขไม่น้อยทีเดียว

            ภายในห้องพักฟื้น ติงเสวี่ยเหม่ยเปิดฝากระติกออก แล้วจัดการเทน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวสมุนไพรที่เตรียมมา ยังมีหมูตุ๋นแสนอร่อยอีกด้วย หลังจากจัดแจงใส่ถ้วยชามของโรงพยาบาลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว เธอจึงร้องบอกกับเฉินเฉวียนเย่ว่า

            “คุณหมอบอกว่าคุณเสียเลือดไปค่อนข้างมาก ต้องทานอาหารดีๆมีประโยชน์เพื่อบำรุงร่างกาย ซุปกระดูกหมูเคี่ยวสมุนไพรถ้วยนี้ ฉันใส่ทั้งเห็ดหลินจือกับโสม ทานเยอะๆเลยนะคะ ร่างกายจะได้ฟื้นตัว ส่วนนี่ก็เป็นหมูตุ๋นที่คุณชอบยังไงล่ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเคยชินกับการเป็นขี้ข้ารับใช้ของบ้านตระกูลหลินมานานแล้ว และสิ่งนี้ก็ได้ปลูกฝังให้เธอมีอุปนิสัยเป็นคนชอบเอาอกเอาใจผู้อื่น อีกทั้งยังใส่ใจทุกรายละเอียดอีกด้วย

            เธอตักซุปร้อนช้อนหนึ่งขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะทำการป้อนให้เฉินเฉวียนเย่ดื่มทีละคำอย่างช้าๆ ทุกอากัปกิริยาเคลื่อนไหวล้วนเป็นไปด้วยความอ่อนโยน

            กระทั่งน้ำซุปในถ้วยหมดเกลี้ยง ระหว่างที่ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังยกถ้วยชามไปเก็บนั้น จู่ๆเธอก็พลันสังเกตเห็นว่า ดวงตาของเฉินเฉวียนเย่ได้ผันเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเล็กน้อย

            ถ้วยชามในมือที่ถืออยู่ถึงกับสั่นเบาๆ เธอเอ่ยถามด้วยความตกใจ

            “พี่เฉิน…พี่เป็นอะไรไปน่ะ? นี่เจ็บตรงไหนรึเปล่า?!”

            ความจริงแล้วเฉินเฉวียนเย่อายุน้อยกว่าเธอเสียอีก ควรเป็นเขามากกว่าที่จะต้องเรียกอีกฝ่ายว่าพี่สาว แต่เพราะเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยนับถือเขาและให้ศักดิ์เป็นพี่

            “ผมสบายดี ไม่ได้เป็นอะไร”

            เฉินเฉวียนเย่ส่ายหน้าปฏิเสธอยู่สองสามที ก่อนจะยกแขนเสื้อขึ้นปาดเช็ดน้ำตา

            “หรือเป็นเพราะคราวนี้ฉันทำอาหารไม่ถูกปากพี่รึเปล่า? อยากได้รสชาติแบบไหนก็บอกมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ ครั้งหน้าฉันจะได้ปรับปรุงให้ถูกปากพี่”

             ทั้งสีหน้าและแววตาที่ติงเสวี่ยเหม่ยมีต่อผู้ชายคนนี้ ล้วนเปี่ยมล้นไปด้วยความปรารถนาดีที่มีให้กัน

            เฉินเฉวียนเย่ส่ายหน้า พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ และหลังจากสะอื้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็มีท่าทีเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอย่างลังเลว่า

            “ไม่ใช่อย่างนั้น ซุปที่น้องเสวี่ยเหม่ยทำมาให้อร่อยมากจริงๆ เพียงแต่… ฉันเองไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้จากใครมาก่อนเลยในชีวิต พอได้มาพบเจอเข้า ฉัน…ฉันก็เลยทำตัวไม่ค่อยถูกเฉยๆ”

            เฉินเฉวียนเย่เริ่มเปิดใจ เล่าย้อนไปถึงอดีตที่ผ่านมาของเขาให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟัง

            ตัวเขามีทั้งพี่ชายและอาจารย์ผู้มากไปด้วยความสามารถในวิชาโกงไพ่ เฉินเฉวียนเย่ที่ตอนนั้นเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ก็หมายมั่นอยากจะเก่งให้ได้อย่างพวกเขา จึงเร่งฝึกฝนตัวเองตั้งแต่เนิ่นๆ

            ในเวลาต่อมา หลังจากผู้เป็นอาจารย์ได้เสียชีวิตลง เขาจึงตัดสินใจเข้ารับใช้ชาติด้วยการเป็นทหารพร้อมกับพี่ชาย เบี้ยเลี้ยงที่ได้รับมาทุกเดือน ต่างฝ่ายต่างก็ช่วยกันเก็บหอมรอมริบ ตั้งใจไว้ว่าจะให้เป็นเงินกองกลางสำหรับชีวิตในอนาคตของพวกเขาทั้งสอง แต่วันดีคืนดี ผู้เป็นพี่ชายกลับคิดไม่ซื่อหักหลังเขา แล้วหอบเงินทั้งหมดหนีหายไปเพียงลำพัง ในช่วงเวลานั้น เฉินเฉวียนเย่ต้องระเหเร่ร่อนทำงานหาเงินประทังชีวิตไปวันๆ ต้องนอนข้างถนนเพื่อประหยัด และท้ายที่สุด ชีวิตของเขาก็ได้บรรจบลงบนถนนไป๋ฮั่นอย่างที่เห็นในปัจจุบัน