ตอนที่ 211 ข่าวลือในโรงเรียน

106 2-2

            ตอนที่ 211 ข่าวลือในโรงเรียน

            ภายหลังก่อร่างสร้างตัวจนได้หม้อทองแดงใบแรก เขาก็เริ่มต่อยอดธุรกิจจนเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง ค่อยๆสร้างชื่อเสียงสั่งสมขึ้นมาบนถนนไป๋ฮั่นนี้

            แม้รอบตัวของเฉินเฉวียนเย่จะรายล้อมไปด้วยผู้คนที่นับถือเขา แต่ตัวเขาเองก็ตระหนักดีว่า ผู้คนทั้งหมดล้วนเข้าหาด้วยผลประโยชน์ทั้งนั้น วันหนึ่งที่เขาสูญสิ้นอำนาจบารมีทั้งหมดลง พันธมิตรที่เคยจงรักภักดี อาจถึงคราวต้องหันดาบชักปืนยิงใส่กันแทนไม่วันใดก็วันหนึ่ง

            เล่ามาถึงตรงนี้ มีหลายต่อหลายจังหวะที่เฉินเฉวียนเย่พยายามข่มกลั้นน้ำตาไว้แต่ก็ไม่อยู่ และแอบเช็ดน้ำตาเงียบๆคนเดียว อาจเพราะตัวเขาเองก็มีความอ่อนแอทางจิตแฝงเร้นเช่นกัน จึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกอันมากล้นได้ชั่วขณะหนึ่ง

            แต่ถึงอย่างนั้น เฉินเฉวียนเย่ก็ไม่เคยคิดฝันว่า ในวันที่เขาต้องล้มลงจริงๆ จะมีใครบางคนคอยช่วยประคับประคองเขาด้วยใจจริง

            พูดกันตามตรง ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นติงเสวี่ยเหม่ยนำซุปกระดูกหมูมาให้ เขาก็ซาบซึ้งจนแทบน้ำตาไหลพรากแล้ว

            ภายหลังได้รับฟังเรื่องราวของเขา ติงเสวี่ยเหม่ยก็ระบายยิ้มให้อย่างอ่อนโยน พร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ถ้าชอบ เดี๋ยวฉันจะทำให้พี่กินทุกวันเลยดีมั้ย? แล้วที่พี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะเด็กสองคนนั่น ฉันเองก็ควรจะมีส่วนต้องรับผิดชอบด้วย”

            ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูและจู้หยานก็รีบยืนตัวตรง พร้อมกับโค้งศีรษะขานบอกเสียงดังอย่างพร้อมเพรียงกัน

            “พ่อเฉิน ขอบคุณที่ช่วยค่ะ”

            “ลุงเฉิน ของคุณที่ช่วยครับ”

            หลินจิงซูแอบปรายหางตามองไปทางจู้หยานเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกสินะที่เขายอมเรียกอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำสุภาพแบบนี้? ที่ผ่านๆมา เอาแต่เรียกชื่อจริงของกันและกันห้วนๆ

            นับตั้งแต่ที่เฉินเฉวียนเย่ได้เข้าพักฟื้นในโรงพยาบาล ติงเสวี่ยเหม่ยก็จะไปเฝ้าไข้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิดทุกวัน  เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเข้าครัวทำอาหารให้อีกฝ่ายเป็นประจำไม่เคยขาด กระทั่งหลังจากที่หมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มใกล้ชิดสนิมสนมกันมากขึ้น บรรยากาศเป็นไปอย่างพี่ชายกับน้องสาวที่รักใคร่กลมเกลียวกันเป็นอย่างดี

            หลินจิงซูต้องหยุดเรียนไปหลายวันเนื่องจากเหตุการณ์ความวุ่นวายดังกล่าว จนกระทั่งวันนี้ที่ได้กลับเข้าเรียนอีกครั้ง เธอเดินสะพายกระเป๋าเป้เข้าไปในโรงเรียนตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติเลยก็คือ ทุกสายตารอบข้างที่จับจ้องมองมาที่ตัวเธอนั้น ล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง แต่หลินจิงซูกลับไม่รู้เลยว่า ระยะนี้ ได้มีข่าวลือเสียๆหายๆเกี่ยวกับตนเองแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนมากเพียงใดแล้ว

            “ดูนั่นสิ ดูนั่น! ใช่เธอคนนั้นรึเปล่า? ที่มีข่าวว่าเป็นผู้หญิงขายบริการของเสี่ยแก่ๆน่ะ?! ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่ของเราด้วยสิ! ต้องมั่นหน้าขนาดไหนถึงยังกล้ากลับมาเรียนอีก! ได้ยินว่าก่อนหน้านี้เธอเคยถูกพักการเรียนไปเพราะพฤติกรรมความสถุลของตัวเอง พอพ้นโทษกลับมา ก็เดินเชิดหน้าชูตา ช่างไร้ยางอายสิ้นดี! แค่ได้เห็นก็รู้สึกโสโครกแทนแล้ว! ทำลายบรรยากาศดีๆในโรงเรียนของพวกเราหมดเลย!”

            “หน้าตาก็งั้นๆไม่เห็นจะสวยเลย! ไอ้พวกเสี่ยแก่ๆรวยๆมันเอาเธอลงได้ยังไง!”

            “ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะ เพราะวันนั้นฉันเห็นกับตาว่าไอ้เสี่ยนั่นขับรถสีดำใหม่เอี่ยมมารับเธอ! สงสัยจะเข้าโรงแรมกันต่อเลยล่ะมั้ง! ผู้หญิงบ้าอะไร สกปรกโสมมสิ้นดี! รู้สึกแย่จังที่ต้องหายใจร่วมกับคนแบบนี้!”

            “ไม่เคยได้ยินที่เขาพูดกันรึไง? ลีลาเป็นต่อหน้าตาเป็นรอง! ฉันเคยฟังพวกผู้ใหญ่เล่ากันว่า เวลาขึ้นเตียงส่วนใหญ่ก็ปิดไฟกันทั้งนั้นล่ะ ไม่มีใครเขาสนเรื่องหน้าตาหรอก!”

            ในวันนั้น ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังนั่งเรียนอยู่ จู่ๆก็มีผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆราวสามถึงสี่คน รวมตัวกันบุกเข้ามาโวยวายด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงหน้าประตูห้องเรียน

            “ใครกันที่ชื่อหลินจิงซู?! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

            ถูกกลุ่มคนเหล่านี้บุกประชั้นชิดถึงหน้าประตู อาจารย์ผู้รับผิดชอบคาบเรียนก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกตกใจใหญ่ รีบสอบถามความเป็นมาด้วยสีหน้างุนงงทันที

            “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? มีปัญหาอะไรกับนักเรียนที่ชื่อหลินจิงซู?”

            “มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ? เสนียดโรงเรียนชัดๆ หัดทำตัวเป็นโสเภณีขายตัวแลกเงินตั้งแต่ยังเด็ก! ถ้านักเรียนคนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่างขึ้นมาจะทำยังไง!? ทำไมคนเป็นครูอย่างพวกคุณยังปล่อยให้เธอเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในโรงเรียนได้อีก? ไม่รู้สึกละอายใจกันบ้างรึไง!!”

            ขณะที่เธอคนนั้นโวยวายออกมา พ่อแม่ผู้ปกครองของนักเรียนอีกหลายคนที่กำลังหัวร้อนเป็นไฟ ต่างก็ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียด สาดสายตาดุร้ายใส่ครูผู้สอนคนนั้น ราวกับต้องการจะฆ่าแกงกันให้ตายไปข้าง

            “ลูกๆของฉันพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ หวังว่าจะสามารถสร้างชามข้าวเหล็ก มีการงานที่มั่นคงเป็นหลักเป็นแหล่งให้กับตัวเองในอนาคต! เพราะฉะนั้น ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้พวกเขาต้องเสียคน เพียงเพราะเศษขยะน่าสมเพชชิ้นหนึ่งในโรงเรียนเด็ดขาด!”

            คุณครูท่านนั้นเร่งเข้าห้ามระงับอารมณ์พุ่งพล่านของบรรดาผู้ปกครองทั้งหลาย พยายามเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาใจเย็นลง

            “ทุกคนได้โปรดใจเย็นก่อนเถอะครับ หลินจิงซูของเราเป็นนักเรียนที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมทั้งในด้านบุคลิกภาพและผลการเรียน ไม่มีทางที่เธอจะเป็นคนแบบนั้นอย่างแน่นอน น่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกัน…”

            “หุบปาก! ครูอย่างแกก็สักแต่จะคอยปกป้องนักเรียนไร้ศีลธรรม! กลัวเสียชื่อเสียงโรงเรียนมากนักใช่มั้ย? งั้นก็ดี! พวกเราจะได้รวมตัวกันแฉเรื่องนี้ให้โลกรู้กันไปเลย!!”

            ในขณะเดียวกันนั้น หลินเสวี่ยที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ที่โต๊ะเรียนของตัวเองมาโดยตลอด จู่ๆก็จงใจเปล่งเสียงดังขึ้น ตะโกนไปยังทิศทางที่หลินจิงซูนั่งอยู่

            “หลินจิงซู เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักสำนึกอีกเหรอ? การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ใกล้จะมาถึงในอีกไม่ช้าแล้ว  เลิกเป็นตัวถ่วงเกี่ยวแข้งเกี่ยวขาพวกเราทุกคนในชั้นเรียนได้แล้ว”

            หลินจิงซูลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับสาดประกายตาเย็นยะเยือกหนาวเหน็บใส่หลินเสวี่ย ก่อนจะพูดขึ้นว่า

            “อยากจะรู้นักว่า ใครกันที่จงใจปล่อยข่าวลือไร้สาระพวกนี้ออกไป? ดูท่าคนๆนั้นคงจะต้องจงเกลียดจงชังฉันน่าดูสินะ?”

            ได้ยินคำพูดเสียดสีประชดประชันจากปากหลินจิงซูเช่นนั้น ร่องรอยความตื่นตระหนกพลันโฉบแล่นทั่วใบหน้าของหลินเสวี่ยวูบหนึ่ง แต่ภายหลังไม่นาน เธอก็สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

            “หึ จะบอกว่าตัวเองถูกใส่ร้ายสินะ? กล้าทำอะไรเอาไว้ ก็หัดกล้ายอมรับเถอะนะ อย่าทำให้ตัวเองดูต่ำสถุลไปมากกว่านี้เลย!”

            “แล้วทำไมฉันจะต้องยอมรับในเรื่องที่ไม่ได้ทำด้วยล่ะ?”

            หลินจิงซูจ้องหน้าตอบหลินเสวี่ยอย่างไม่กลัวเกรง จงใจกระแทกเสียงหนักเน้นคำพูดขึ้นว่า

            “แต่ช่างเถอะ แค่แจ้งตำรวจเดี๋ยวเรื่องทุกอย่างก็กระจ่างเองล่ะ ทันทีที่ตำรวจลงพื้นที่สืบหาความจริง ย่อมสามารถกระชากหน้ากากคนร้ายได้ไม่ยาก!”