ตอนที่ 212 รวมพลผู้ปกครอง

            107 1-2

            ตอนที่ 212 รวมพลผู้ปกครอง

            เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องราวบานปลายมากไปกว่านี้ อีกทั้งไม่ปล่อยให้การเรียนการสอนของนักเรียนคนอื่นๆต้องล่าช้าลง ครูประจำวิชาคาบนั้นจึงเร่งติดต่อครูใหญ่ และให้ผู้ปกครองเหล่านั้นไปเข้าพบ ทั้งสามฝ่ายประกอบไปด้วยครูใหญ่ บรรดาผู้ปกครองและหลินจิงซู ต่างก็นั่งประจันหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงอยู่ในห้องปกครอง

            ทันที่ครูใหญ่โผล่หน้าเข้ามาภายในห้อง ผู้ปกครองของนักเรียนเหล่านั้นก็รวมหัวกันรุมก่นด่าสาปส่งหลินจิงซู ชนิดที่ว่าชาตินี้จะไม่ขอเผาผีกันอีก และต้องการเรียกร้องให้ทางโรงเรียนขับไล่เธอออกไปให้พ้นจากสถานศึกษาแห่งนี้เสีย

            ยังไม่ทันได้รู้เรื่องรู้ราวอะไร ครูใหญ่ก็ถูกบรรดาผู้ปกครองจิกกัดก่นด่าสารพัด มีหรือที่เขาจะไม่อารมณ์เสียขุ่นเคือง? เขาขึ้นเสียงกระแทกสวนตอบทันที

            “ทางโรงเรียนของเราจะดำเนินการสอบสวนเรื่องนี้อย่างเคร่งครัด ถ้านักเรียนของเรามีพฤติกรรมส่อไปในทางผิดจารีตประเพณีจริง และถูกตัดสินว่าเป็นภัยต่อสถานศึกษาของเรา ผมซึ่งดำรงตำแหน่งฐานะครูใหญ่ย่อมไม่นิ่งนอนใจแน่ จะทำการลงโทษอย่างเด็ดขาด!”

            มนุษย์ป้าร่างอ้วนคนหนึ่งชี้หน้าตะคอกใส่ครูใหญ่ ชักสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก

            “ยังจะต้องสอบสวนบ้าบออะไรอีก? รีบๆไล่นังโสเภณีตัวน้อยนี่ออกไปให้พ้นจากโรงเรียนได้แล้ว! ไม่อย่างนั้น พวกเราไม่ยอมแน่!!”

            “ใช่แล้ว! ถ้ายังไม่รีบเฉดหัวนังนี่ออกไป ฉันจะเขียนรายงานร้องไปที่กระทรวงศึกษาเลย!”

            “ถูกต้อง! พวกเราจะรวมตัวกันส่งเรื่องนี้ไปร้องเรียนคนที่ดูแลสถานศึกษาทั่วประเทศ! โรงเรียนของคุณเตรียมรอรับศึกหนักได้เลย!”

            ครูใหญ่ท่านนั้นกวาดตามองไปทางบรรดาพ่อแม่ผู้โง่เขลาเหล่าทั้งหลายด้วยความสมเพช ยิ้มเยาะเสียดสีอย่างมีชั้นเชิง แต่กลับปราศจากน้ำเสียงคุกคามใดๆ

            “เชิญเลยครับ นี่เป็นสิทธิ์ที่พวกคุณพึงกระทำได้ แต่ผมขอแจ้งไว้ตรงนี้เลยว่า ถ้าเมื่อไหร่ที่ชื่อเสียงของสถานศึกษาแห่งนี้ได้รับความเสียหาย คะแนนดัชนีชี้วัดคุณภาพของโรงเรียนโดยรวมก็จะลดลงด้วยเช่นกัน คงรู้ดีใช่มั้ยครับว่า นั่นหมายความว่ายังไง? โอกาสที่จะสอบติดมหาวิทยาลัยของพวกเด็กๆก็จะลดลงตามไปด้วย  ถ้าอย่างนั้น ผมขอถามกลับบ้างนะครับ กรณีนี้ใครกันแน่ที่เป็นตัวปัญหาของโรงเรียนเรา?”

           

            ทันทีที่บรรดาพ่อแม่เหล่านั้นได้ฟัง ใครที่ว่าฝีปากเก่งกล้าล้วนปิดปากเงียบสงัดเป็นเป่าสาก กระทั่งผ่านไปนานสองนาน จึงเพิ่งจะมีคนเปล่งเสียงพูดขึ้นว่า

            “ก็ได้ พวกเราจะให้เวลาคุณ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่า พวกเราจะยอมปล่อยหลินจิงซูไปเฉยๆ! ถ้าเธอเกิดสอบติดมหาวิทยาลัยที่ไหนสักแห่งขึ้นมา สิทธิ์ตรงนั้นคุณจะต้องทำให้เป็นโมฆะ! นี่ถือเป็นการลงโทษจากพวกเรา! คุณลองคิดดูสิคะ ถ้าขืนปล่อยให้เด็กใจแตกแบบนี้ไปเที่ยวล่อลวงนักศึกษาชายในมหาวิทยาลัยอีก และหากเรื่องแดงขึ้นมา นี่ไม่เท่ากับว่าโรงเรียนของเราต้องเสียหน้าครั้งใหญ่ไปด้วยเหรอ?”

            “ถูกต้องที่สุด! เด็กที่มีพฤติกรรมไม่ดีอย่างเธอ ย่อมไม่สมควรได้รับโอกาสนี้!”

            บรรดาผู้ปกครองที่มารวมตัวกันต่างพากันโวยวายลั่นอีกครั้ง จนก่อเกิดเป็นจลาจลเล็กๆภายในห้องปกครอง

            อีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางเสียงดังโวยวายไร้สาระ หลินจิงซูกลับนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจเฉิบ ไม่มีปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว อีกทั้งยังแสดงสีหน้าเมินเฉยไม่แยแสใส่ใจด้วย ราวกับว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย

            มีคุณพ่อผู้ปกครองท่านหนึ่งที่ดูจะไม่พอใจอย่างยิ่งต่อท่าทางจองหองของหลินจิงซู เพราะสายตาเดียวที่เธอมอบให้แก่พวกเขาทุกคนคือ ความสมเพชเวทนา

            “มองอะไรของแกนังเด็กใจแตก?! น้ำหน้าอย่างแกไม่สมควรได้เรียนต่อหรอก! ฉันจะเอาเรื่องแกไม่ให้มีโรงเรียนไหนกล้ารับเลย ไม่เชื่อก็คอยดู!!”

            คุณพ่อผู้ปกครองท่านนั้นเดือดดาลอย่างที่สุด วินาทีเดียวกัน เขาก็ลุกขึ้นจากโซฟา และกำลังง้างมือจะตบเข้าที่ใบหน้าของหลินจิงซูเป็นการสั่งสอน

            หลินจิงซูเองก็ไม่มีปราณีเช่นกัน เธอคว้าปากกาปลายแหลมออกมาแทงใส่ฝ่ามือของคุณพ่อผู้ปกครองท่านนั้นอย่างสุดแรงเกิด คมปากกาที่พุ่งใส่ ผนวกกับฝ่ามือที่พุ่งสวน เมื่อตบปะทะใส่กันจึงก่อเกิดความรุนแรงเกินจินตนาการ

            ฝ่ามือของคุณพ่อผู้ปกครองที่ว่า ถึงกับถูกปลายปากกาทะลวงเป็นรูพรุนทันที!

            “อ๊ากกก! อ๊ากกก!! มือผม! มือผม!!?”

            เสียงกรีดร้องประหนึ่งหมูถูกเชือดดังสนั่นขึ้น เสี้ยววินาทีถัดมา ฝ่ามือข้างนั้นของเขาก็อาบชุ่มไปด้วยธารเลือดอุ่นสีแดงฉาน มันไหลทะลักออกมาไม่หยุด เขาถลึงตาใส่หลินจิงซูราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

            “นังเด็กสารเลวชั้นต่ำ! นี่แก! แก! แกกล้าใช้ปากกาแทงฉันเชียวเหรอ?!”

            หลินจิงซูร่ายอธิบายอย่างใจเย็น พร้อมกับใส่ปลอกปากกาไปพลางและวางลงบนโต๊ะตามเดิม

            “เมื่อครู่ถือเป็นการป้องกันตัวค่ะ มีพยานบุคคลอย่างครู่ใหญ่อยู่ด้วยทั้งคน ถ้าคิดจะเอาผิดหนู หนูก็มีสิทธิ์ฟ้องกลับได้นะคะ ไหนๆตำรวจก็กำลังจะมาที่นี่เพื่อสอบสวนหาความจริงอยู่แล้ว ถ้าอยากเอาผิดหนูมากก็เชิญเลยค่ะ ต่อให้ในห้องนี้จะไม่มีใครเข้าข้างหนูเลยสักคน แต่ด้วยอายุของหนูที่ยังไม่ถึง20ปี ถึงขึ้นศาลก็ต้องได้ลดโทษกึ่งหนึ่ง และถ้าหนูยอมสารภาพอีก โทษก็จะยิ่งเบาลง สุดท้ายศาลท่านก็คงตัดสินให้รับทัณฑ์บน ทำสาธารณะประโยชน์เพียงแค่ไม่กี่ปีเท่านั้น”

            พูดมาถึงตรงนี้ หลินจิงซูก็หยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

            “เพราะฉะนั้น คิดว่าจะทำอะไรหนูได้เหรอคะ?”

            ผู้ปกครองท่านอื่นๆที่แต่เดิมตั้งหน้าตั้งตาจะจัดการกับหลินจิงซูขั้นเด็ดขาด เผชิญพบกับสถานการณ์เช่นนี้เข้า กลับไม่มีใครกล้าทำอะไรเธออีกเลยแม้แต่คนเดียว