ตอนที่ 216 หลินจิงซูกับอู๋ซิ่วเหลียนผนึกกำลังร่วมมือ (1)

109 1-2

      ตอนที่ 216 หลินจิงซูกับอู๋ซิ่วเหลียนผนึกกำลังร่วมมือ (1)

     

            เธอแทบไม่อยากจะเชื่อว่า ติงเสวี่ยเหม่ยจะยังมีความคิดกลับไปคืนดีกับหลินชิงอี้อยู่อีก?!

            ไหนว่าเลิกโง่แล้ว ไม่คิดจะกระโดดลงนรกขุมนั้นแล้วไงล่ะ? ทำไมตอนนี้ถึงจะกระโดดลงไปอีก?

            หลินจิงซูรีบถามอู๋ซิ่วเหลียนต่อทันที

            “เรื่องนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมหนูถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?”

            อู๋ซิ่วเหลียนจึงตอบกลับไปว่า

            “ก็นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ตกลงกัน เด็กอย่างเธอควรต้องรู้ด้วยเหรอ? แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ตอนนี้พวกเรามาคุยเรื่องที่ว่าจะทำยังไงให้เสวี่ยเสวี่ยได้กลับมาเรียนต่อดีกว่า การสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้จะเริ่มในอีกไม่ช้าแล้ว ถ้ายังเอาสถานะนักเรียนกลับมาให้เธอไม่ได้ เธอก็คงหมดสิทธิ์สอบจริงๆ! จิงซู พวกเราต่างก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ช่วยกันหน่อยเถอะนะ!”

            หลินจิงซูไม่รู้จริงๆว่า อู๋ซิ่วเหลียนต้องหน้าด้านหน้าทนขนาดไหน ถึงยังกล้ามาที่นี่เพื่อขอร้องเธอ? ส่วนประโยคที่ว่าพวกเราคือครอบครัวเดียวกันนั้น จนถึงขนาดนี้แล้วก็ยังกล้าพูดออกมาได้ ไม่รู้สึกกระดากปากบ้างเลยรึไง?

            หลินเสวี่ยถูกครูใหญ่และครูทุกคนลงมติไล่ออกจากโรงเรียนไปแล้ว กว่าที่เรื่องทุกอย่างจะดำเนินมาถึงจุดนี้ได้ หากความผิดไม่ร้ายแรงจริงๆ บทสรุปนี้ก็คงไม่มีวันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

            “ป้ารอง ต่อให้ขอร้องหนูยังไงก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ ย้อนกลับไปตอนนั้น ถ้าหนูไม่ได้แจ้งตำรวจให้เข้ามาสืบสวนหาความจริง คนที่จะถูกไล่ออกก็ต้องเป็นหนูแทน! แล้วทำไมหนูจะต้องไปช่วยคนเลวๆ ที่พยายามจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อกำจัดหนูด้วยล่ะคะ? พวกคุณสองแม่ลูกเคยสำนึกในความผิดของตัวเองบ้างมั้ย?”

            “จิงซู ป้าขอร้องล่ะนะ! ได้โปรดช่วยเสวี่ยเสวี่ยด้วย…”

            อู๋ซิ่วเหลียนเอ่ยขอร้องทั้งน้ำตา

            “กลับไปอบรมสั่งสอนลูกตัวเองให้มีความเป็นคนมากกว่านี้ก่อนเถอะค่ะ”

            หลินจิงซูยัดไข่ต้มสุกทั้งสองฟองกลับใส่มือของอู๋ซิ่วเหลียนทันที

            เมื่้ออู๋ซิ่วเหลียนเห็นว่าน้ำตาใช้ไม่ได้ผล เธอจึงเผยธาตุแท้แสดงโฉมหน้าที่แท้จริงของตนเองออกมา

            เธอเก็บไข่ต้มทั้งสองฟองใส่กระเป๋า ก่อนจะชี้หน้าด่ากราดหลินจิงซูอย่างดุเดือดว่า

            “ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้! ถ้าเสวี่ยเสวี่ยไม่สามารถเข้าสอบในครั้งนี้ได้ แกก็เตรียมตัวตายได้เลย! ฉันน่ะ…”

            ทว่าอู๋ซิ่วเหลียนยังไม่ทันจะได้สาปแช่งหลินจิงซูต่อ จู่ๆหลินจิงซูก็กางกรงเล็บออกพุ่งตะปบใส่ลำคออีกฝ่าย พร้อมกับดันร่างของเธอกระแทกชนเข้ากับผนังอย่างแรง ริมฝีปากเผยอยิ้มเยาะ พร้อมกับกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

            “น้ำหน้าอย่างแกจะมีปัญญาทำอะไรฉันได้? ถ้าไม่วิ่งไปฟ้องย่าอู๋ ก็ยั่วยวนให้หลินชิงอี้มาจัดการแทน? วันๆเอาแต่พูดให้พวกเราสองแม่ลูกเสียหาย เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวไร้ประโยชน์แบบนี้ซะที?”

            หลินจิงซูยิ่งกระชับออกแรงบีบคออู๋ซิ่วเหลียนแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนอีกฝ่ายเริ่มมีอาการชักเกร็ง เธอเค้นเสียงพูดผ่านลำคอด้วยความอาฆาตต่อว่า

            “อู๋ซิ่วเหลียน ถ้าหลังจากนี้แกยังกล้ามีความคิดชั่วๆ หรือต้องการจะทำร้ายแม่ของฉันอีกล่ะก็ ถึงตอนนั้น…แกต่างหากที่จะต้องเสียใจ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนแทบหายใจไม่ออกคล้ายจะตายให้ได้ เธอพยายามดิ้นรนสูดอากาศเข้าปอดอย่างสุดชีวิต น้ำลายเริ่มไหลย้อยผ่านมุมปาก เธอกัดฟันรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายสบถใส่หน้าหลินจิงซูว่า

            “ฉัน…ฉันจะคอยดู! น้ำหน้าอย่างแก…จะมีปัญญาทำให้ฉันเสียใจได้แค่ไหนกันเชียว!?” 

            สิ้นคำพูดประโยคนี้ของอู๋ซิ่วเหลียน หลินจิงซูก็กางฝ่ามืออีกข้างขึ้นตบหน้าอู๋ซิ่วเหลียวสุดกำลังอย่างไม่ปราณี

            “นี่แกกล้าตบฉันเหรอ?!”

            อู๋ซิ่วเหลียนทั้งโกรธทั้งเจ็บสลับอารมณ์แทบไม่ถูก เสี้ยวพริบตาที่เธอต้องการจะตอบโต้นั้น กลับถูกหลินจิงซูเหวี่ยงร่างอัดกระแทกลงกับพื้นเสียก่อน โดยไม่รอช้า สาวน้อยรีบกระโดดคร่อมร่างอีกฝ่ายไว้ไม่มีเปิดโอกาสให้ได้ตอบโต้ พร้อมกับกระหน่ำทุบตีอู๋ซิ่วเหลียนต่ออย่างบ้าคลั่ง

            อู๋ซิ่วเหลียนโกรธแค้นจนแทบเป็นบ้า แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร เธอกลับไม่สามารถตอบโต้หลินจิงซูได้เลยแม้แต่น้อย

            ทั้งที่อยู่ต่อหน้าแท้ๆ แต่เธอกลับไม่สามารถทำอะไรสาวน้อยคนนี้ได้เลย! ไม่รู้ว่านังตัวดีนี่มันแอบไปเรียนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ พลังฝีปากที่จัดว่าเผ็ดร้อนดุเดือดแล้ว ยังเทียบไม่ได้กับพลังฝีมือชั้นปรมาจารย์ของมัน!

            “หลินจิงซู! ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องทางโรงเรียน! เรื่องนี้จะต้องถึงหูครูใหญ่! เอาให้ทุกคนได้รู้กันไปเลยว่า แกมันอกตัญญูแค่ไหน! และคนอย่างแกก็ไม่สมควรจะได้เรียนต่อเหมือนกัน!”

            อู๋ซิ่วเหลียนเดือดดาลสุดขีดจนแทบแยกเขี้ยวได้แล้ว เธอกางกรงเล็บทั้งห้านิ้วออก และพยายามตะเกียกตะกายใช้สองมือข่วนหน้าอีกฝ่ายให้ได้ แต่ทว่ากลับทำไม่สำเร็จ

            “เรามาร่วมมือกันเถอะ”

            ใครจะไปคิดฝันว่า จู่ๆหลินจิงซูจะพูดคำนี้ออกมา

            “ห๊ะ?”

            อู๋ซิ่วเหลียนชะงักหยุดทุกการเคลื่อนไหว นอนจ้องหน้าอีกฝ่ายทั้งที่ใบหน้ากำลังบวมเป่งไม่ต่างจากหัวหมูถูกทุบ ชั่วขณะอึดใจ เธอหลงคิดไปว่าตนเองน่าจะหูแว่ว

            “ไม่อยากให้หลินเสวี่ยกลับเข้าโรงเรียนรึไง?”

             “ทำไม…ทำไมจู่ๆถึงเต็มใจจะช่วยล่ะ?”

            อู๋ซิ่วเหลียนเริ่มปรับอารมณ์ไม่ถูกแล้วจริงๆ เมื่อครู่ยังโมโหแทบคลุ้มคลั่ง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกดีใจจนแทบบ้า

            หลินจิงซูปรายตามองพร้อมพูดจาเหน็บแนมใส่อีกฝ่ายว่า

            “ยังเรียงลำดับความสำคัญไม่ถูกอีกรึไง?”

            “นี่แกหมายความว่ายังไง?”

            “อู๋ซิ่วเหลียน จากการคาดเดาของฉันในตอนนี้ คุณกับหลินเสวี่ยที่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านตระกูลหลิน น่าจะกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากไม่น้อยเลยสินะ? และถ้าแม่ของฉันกลับไปแต่งงานใหม่กับหลินชิงอี้อีกล่ะก็ ที่ยืนฐานะของพวกคุณทั้งคู่ก็จะยิ่งตกต่ำลง ถึงตอนนั้น คิดเหรอว่าหลินเสวี่ยจะยังได้เงินเลี้ยงดูจากหลินชิงอี้อีก? ถึงแม้เธอจะสอบติดเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายในเรื่องกิจกรรมต่างๆจริงมั้ย? ไหนจะค่าทัศนศึกษาพิเศษ ไหนจะค่ารับน้อง แล้วก็ค่าจิปาถะอีกตั้งมากมายไม่ใช่เหรอ? แล้วลำพังคุณเดียวจะมีปัญญาส่งเสียเลี้ยงดูเธอได้ยังไง?”