ตอนที่ 218 ความสัมพันธ์ที่เติบโต

110 1-2

      ตอนที่ 218 ความสัมพันธ์ที่เติบโต

            หลังเลิกเรียน หลินจิงซูตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลทันที

            เนื่องจากสองสามวันที่ผ่านมา เฉินเฉวียนเย่มีอาการเจ็บแผลที่แขนขึ้นมา ทำให้ต้องกลับไปรักษาตัวในโรงพยาบาลอีกครั้ง เมื่อไปถึง ก็พบติงเสวี่ยเหม่ยกำลังดูแลอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด

            หลินจิงซูยืนอยู่หน้าประตูห้อง เฝ้ามองติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังป้อนน้ำซุปให้เฉินเฉวียนอยู่

            เธอตักน้ำซุปช้อนหนึ่งขึ้นมาเป่าเล็กน้อย ก่อนจะพลิกองศาช้อนให้อีกฝ่ายสามารถกินได้สะดวกมากขึ้น เสร็จแล้วจึงค่อยเอ่ยปากถามเฉินเฉวียนเย่ว่า น้ำซุปยังร้อนอยู่รึเปล่า

            ทุกครั้งที่อยู่กับติงเสวี่ยเหม่ย เฉินเฉวียนเย่ดูเหมือนจะมีแต่รอยยิ้ม เขาส่ายหน้าไปมาพร้อมตอบกลับไปว่า

            “ไม่ร้อนเลย”

            “แล้ววันนี้ยังอร่อยเหมือนเดิมมั้ย?”

            “อร่อยสิ”

            เฉินเฉวียนเย่จิบซุปอีกคำและพูดต่อว่า

            “น้องเสวี่ยเหม่ยช่างใจดีกับผมมากจริงๆ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยแอบยิ้มไม่หุบ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นทัดผมข้างขมับเก็บที่หลังหูด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย

            “ทำยังไงได้ล่ะคะ? ที่พี่ได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ก็เพราะซูซู ส่วนฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ได้แต่ทำอาหารมาให้แบบนี้…”

            “แล้วถ้าวันนั้นผมไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะจิงซูล่ะ? คุณยังจะเต็มใจทำอาหารมาให้ผมทานแบบนี้รึเปล่า?”

            เฉินเฉวียนเย่จ้องหน้ามองตาติงเสวี่ยเหม่ยไม่กระพริบ สีหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

            ติงเสวี่ยเหม่ยหลับตานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับเบาๆ

            “แน่นอนค่ะ”

            หลินจิงซูยังคงยืนมองอยู่ตรงนั้น เห็นความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง ที่ดูเหมือนจะเริ่มพัฒนาไปไกลเกินกว่าคำว่า ‘พี่น้อง’ ความผิดปกติในจุดนี้ กระทั่งเธอเองก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน

            สองคนนี้…ชักจะแปลกๆแล้วแฮะ?

            “แม่คะ! พ่อเฉิน!”

            หลินจิงซูตัดสินใจส่งเสียงร้องเรียกคนทั้งสอง ทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่เพิ่งจะสังเกตเห็นว่า ในขณะนี้มีสาวน้อยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู

            ติงเสวี่ยเหม่ยรีบวางถ้วยน้ำซุปลง แล้วหันไปพูดกับผู้เป็นลูกสาวว่า

            “อ้าวซูซู มาถึงแล้วทำไมไม่บอกล่ะจ๊ะ?”

            หลินจิงซูหรี่ตาเดินตรงเข้าไปด้านใน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจ้องจับผิดอย่างชัดเจน

“เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะค่ะ แม่คะ หนูมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

เห็นสีหน้าท่าทางจริงจังของลูกสาว ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับแอบผงะเล็กน้อย ตัดสลับสายตาแลกเปลี่ยนกับเฉินเฉวียนเย่ที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียง ต่างฝ่ายต่างดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวเท่าไหร่นัก

เป็นเฉินเฉวียนเย่ที่เอ่ยปากพูดขึ้นก่อนเป็นคนแรก

“สาวน้อย มีเรื่องอะไรอยากจะคุยก็คุยตรงนี้ได้ตามสะดวกเลย ถึงเวลาที่ฉันต้องนอนพักผ่อนพอดี ไม่รบกวนอะไรฉันแน่”

แม้ปากจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่นอนพักผ่อนประสาอะไรถึงได้ลืมตาโตเบิกโพลงกัน? เขาแสร้งทำเป็นหันมองออกไปนอกหน้าต่าง แกล้งชมนกชมวิวไปคล้ายไม่สนอกสนใจ

หลินจิงซูทำเป็นมองข้ามไม่สนใจความสงสัยใคร่รู้ของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน สุดท้าย เธอก็ตัดสินใจดึงแขนติงเสวี่ยเหม่ยออกจากห้องไปคุยด้านนอก

สังเกตเห็นท่าทีกังวลของลูกสาวได้ตั้งแต่เมื่อครู่ เธอจึงเอ่ยถามขึ้นทันทีอย่างอดไม่ได้

“ซูซู วันนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?”

“แม่คะ บอกหนูมาตามตรง ช่วงนี้หลินชิงอี้ได้แวะเวียนมาหาพูดคุยเรื่องแต่งงานใหม่รึเปล่า?”

หลินจิงซูขมวดคิ้วเปิดประเด็นถามออกไปตามตรง

ได้ยินคำถามประโยคนี้เข้าไป ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงันชั่วครู่ ก่อนจะส่ายหน้าตอบกลับไปว่า

“ไม่นี่จ๊ะ ถ้าเป็นเรื่องนี้ เขาเคยพูดไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่แม่ก็ปฏิเสธไป นับตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นอีกเลย”

            หลินจิงซูลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ปรากฏว่าความจริงแล้ว หลินชิงอี้ยังไม่ทันได้เคลื่อนไหวหรือพูดอะไรกับแม่ของเธอเลย

            แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่า เรื่องแบบนี้รอคอยเพียงแค่เวลาเท่านั้น อย่างไรหลินชิงอี้ก็จะต้องกลับมาพูดเรื่องการแต่งงานใหม่อีกในไม่ช้าอย่างแน่นอน

            ใครจะไปคิดกันล่ะว่า ขนาดเรื่องรายละเอียดปลีกย่อยแบบนี้ อู๋ซิ่วเหลียนยังเลือกที่จะโกหกเธอ?

            เห็นหลินจิงซูขมวดคิ้วแน่นเป็นปมไม่ยอมพูดอะไรสักคำ ติงเสวี่ยเหม่ยก็ร้องถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล

            “เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า? ทำไมจู่ๆลูกถึงได้ถามเรื่องนี้ล่ะ?”

            “แม่คะ ถ้าหลินชิงอี้กลับมาขอแม่แต่งงานใหม่อีกครั้ง ถึงตอนนั้นแม่จะยอมกลับไปรึเปล่าคะ?”

            “จะบ้าเหรอซูซู ไม่มีวันหรอก!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยส่ายหน้าสะบัดไปมา          

            “ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรหรือตามตื๊อแม่ขนาดไหน แม่ก็จะไม่กลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีกใช่มั้ยคะ?”

            “ไม่แน่ๆจ้ะลูก!”

            หลินจิงซูกระโดดกอดผู้เป็นแม่ไว้แน่น

            “แม่คะ รับปากหนูนะว่าจะไม่ใจอ่อน กลับไปตกนรกบนดินในบ้านตระกูลหลินอีก?”

            “เด็กโง่ ถึงแม่จะเคยโง่มาก่อน แต่ตอนนี้แม่ก็ตาสว่างแล้วนะ! จะไม่รู้ได้ยังไงว่าบ้านตระกูลหลินนั่นเป็นขุมนรกแบบไหน เพื่อลูกของแม่ แม่จะไม่มีวันยอมปล่อยให้คนพวกนั้นมาข่มเหงรังแกลูกสาวคนนี้ได้อีกอย่างแน่นอน!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยังพูดทิ้งท้าย และฟังจากน้ำเสียงของเธอตอนนี้ ก็บ่งบอกว่ากำลังมีความสุขอย่างมาก

            “แม่มีความสุขกับชีวิตในตอนนี้มากเลยนะซูซู คุณตาของลูกก็กลับมาสุขภาพแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว ส่วนป้าติงกับลุงหม่าก็ขยันขันแข็ง ลุยงานไร่นาทุกวันไม่เคยขาด ส่วนลูกก็ได้พ่อทูนหัวดีๆอย่างคุณเฉินอีก นี่ยังไม่รวมเรื่องเปิดร้านในตัวเมืองอีกนะ! ในเมื่อชีวิตของแม่สมบูรณ์ขนาดนี้แล้ว ทำไมแม่ยังจะต้องหาปัญหาใส่ตัวด้วยการกลับไปบ้านตระกูลหลินอีกด้วยล่ะ?”

            เมื่อได้ยินคำอธิบายเหล่านี้จากปากของติงเสวี่ยเหม่ย หัวใจดวงน้อยของหลินจิงซูจึงค่อยผ่อนคลายลงในท้ายที่สุด