ตอนที่ 274 จิงซู ดูแลตัวเองด้วย

138 1-2

      ตอนที่ 274 จิงซู ดูแลตัวเองด้วย

     

            “ผมลืมไปแล้วล่ะ…”

            จู้หยานลดสายตาลงกึ่งหนึ่ง ตอบกลับเพียงแค่สั้นๆ

            สำหรับคำพูดคำนั้น เขาคิดวกวนอยู่ภายในใจนับครั้งไม่ถ้วน ลังเลตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะพูดออกไปดีหรือไม่? จนในที่สุด เขาก็สามารถรวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อจะบอกความในใจให้เธอได้ฟัง แต่ทว่าใครจะไปคาดคิด ทุกอย่างกลับถูก ‘เหตุการณ์โกลาหล’ เมื่อครู่ทำลายลงจนหมดสิ้นแล้ว

            เวลานี้ เขาไม่เหลือความกล้ามากพออีกแล้ว

            จู้หยานทั้งกลัวและกังวลว่า หากเขาสารภาพความในใจของตนเองออกไป หลินจิงซูอาจจะตื่นตระหนกจนถึงกับวิ่งหนีจากไปก็เป็นได้

            ทุกวันนี้ ทั้งเขาและเธอต่างก็ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขดีในฐานะเพื่อนอยู่แล้ว แต่หากเขาเผยความในใจออกไป แล้วหลินจิงซูไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกันกับเขาล่ะ? ไม่ใช่ว่ามิตรภาพทั้งหมดที่เคยมีร่วมกันมา จะมีอันต้องถึงคราวสิ้นสุดหรอกหรือ?

            ผลกระทบที่ตามมา มันร้ายแรงมหาศาลเกินไป สู้เขาเก็บงำความรู้สึกดีๆเหล่านี้ไว้ภายในใจต่อไปไม่ดีกว่าหรือ?

            เขาหันหน้าไปจ้องตาหลินจิงซูเล็กน้อย ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปมองแก้มขาวนวลเนียนบนใบหน้าของสาวน้อยอย่างไม่ตั้งใจ

            นึกถึงภาพเหตุการณ์ในโรงหนัง ประกายตาของจู้หยานก็สว่างแพรวพราวขึ้นมาทันที

            ด้านหลินจิงซูกลับไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เธอยกแขนขึ้นมองนาฬิกาข้อมือของตนเล็กน้อย เพื่อจะดูว่าเป็นเวลากี่โมงแล้ว

            นาฬิกาข้อมือเรือนนี้เป็นนาฬิกามือสองที่เธอได้มาจากร้านซ่อมนาฬิกา

            ในการทำธุรกิจ เวลาเป็นสิ่งสำคัญเสมอ หลินจิงซูจึงจำเป็นต้องมีนาฬิกาใส่ติดตัว

            ใช่ว่าเธอจะไม่มีทุนทรัพย์สำหรับซื้อนาฬิกามือหนึ่งใหม่เอี่ยม แต่เพราะเธอทำใจให้จ่ายเงินจำนวนมากๆไม่ได้นั่นเอง

            ในยุคที่ขอแค่มีเงินซื้อข้าวกินประทังชีวิตได้ในแต่ละมื้ออย่างปี 1990 นี้ เครื่องประดับบนร่างกายล้วนสื่อถึงสถานะความร่ำรวยของบุคคลนั้นๆอย่างแท้จริง และไม่มีใครสนใจหรอกว่า สิ่งที่คุณสวมใส่อยู่จะเป็นของมือหนึ่งหรือว่ามือสอง ของปลอมหรือว่าของแท้

            “จวนจะทุ่มนึงแล้ว นายต้องรีบกินรีบไป เดี๋ยวจะตกรถไฟรอบสองทุ่มเอานะ!”

            หลินจิงซูร้องบอกกระตุ้นเร่งเร้าให้อีกฝ่ายทำเวลา

            ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็รู้เช่นกันว่า จู้หยานจำเป็นต้องกลับภายในวันนี้ ดังนั้น เธอจึงได้เตรียมอาหารมื้อพิเศษไว้ให้เขาล่วงหน้า

            ทันทีที่ทั้งสองคนกลับมา ก็มีข้าวสวยร้อนๆเตรียมรอไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วแล้ว

            “จู้หยาน ป้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าเราจะตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศกะทันหันแบบนี้ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่ป้าได้รู้จักกับเรา แต่พอถึงเวลาที่ต้องจากลากันจริงๆ ป้าเองก็อดใจหายใจคว่ำไม่ได้เลย อยู่ทางโน้นต้องดูแลรักษาสุขภาพให้ดีล่ะ ทานอาหารให้ครบสามมื้ออย่าให้ขาด เข้าใจมั้ย?”

            สีหน้าแววตาของติงเสวี่ยเหม่ยยามนี้ดูไม่มีความสุขนัก เสมือนว่าเธอกำลังจะสูญเสียลูกชายอีกคนไปจากอ้อมกอด

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกรักใคร่และผูกผันกับจู้หยานเหมือนลูกหลานคนหนึ่งไปแล้วจริงๆ

            “ขอบคุณมากครับป้าติง ผมสัญญาว่าจะรักษาสุขภาพตัวเองให้ดี แล้วก็ทานอาหารให้ครบสามมื้อด้วยครับ แม้ว่าอาหารที่โน่นจะไม่อร่อยเท่าฝีมือคุณป้าก็ตาม ถึงอังกฤษแล้วผมจะโทรมาหานะครับ”

            แม้ภายนอกจู้หยานจะมีรอยยิ้ม ทว่าภายใจกลับรู้สึกสะเทือนอารมณ์อย่างบอกไม่ถูกเช่นกัน

            เห็นติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถามทั้งเรื่องที่พัก เรื่องมหาวิทยาลัย รวมไปถึงข้าวปลาอาหารทางโน้นด้วยความเอาใจใส่เพียงนี้ นี่นับเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีเลยก็ว่าได้ ที่จู้หยานได้สัมผัสกับความรักที่แสนจู้จี้จุกจิกอย่างคนเป็นแม่มีให้อีกครั้ง

            แม้จะไม่ใช่แม่แท้ๆของเขาก็ตามที แต่ทว่าความห่วงใยที่มีให้กันนั้นกลับเป็นความจริงไม่ผิดเพี้ยน!

            หลินจิงซูอาสาอุ้มเจ้าสาหร่ายมาส่งจู้หยานถึงที่สถานีรถไฟ

            ขณะนี้ ขบวนรถไฟไอน้ำแล่นเทียบชานชะลาแล้ว นับถอยหลังอีกเพียงสิบนาทีก็จะถึงเวลาต้องออกเดินทาง

                  จู้หยานและหลินจิงซูยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันและกันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากลา

                  “ฉันเคยได้ยินมาว่า น้ำประปาในประเทศอังกฤษช่วงนี้มีค่าความเป็นด่างสูงมาก ถ้าเป็นไปได้ นายก็ซื้อน้ำขวดดื่มแทนเถอะนะ ไม่งั้นผมนายได้ร่วงแน่”

                  เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน หลินจิงซูเร่งกำชับกล่าวเตือนด้วยความหวังดี

                  แต่เมื่อจู้หยานได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกอดขำไม่ได้

                  “งั้นเหรอ? แล้วทำไมถึงได้รู้ล่ะ?”

                  เขาเอ่ยถาม

                  คนอย่างฉันมาจากศตวรรษที่ 21 นะ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ? อย่าได้ดูถูกดูแคลนยุคที่อินเตอร์เน็ตครองโลกเชียวล่ะ!

                  ทุกเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นบนโลกใบนี้ ล้วนมีให้อ่านจากหน้ามือถือทั้งนั้นล่ะ!

                  เธอยังจำได้แม่นยำว่า ระหว่างนอนไถมือถืออยู่นั้น สายตาได้ไปสะดุดเข้ากับคลิปหนึ่งในช่องประวัติศาสตร์ ที่เล่าย้อนไปถึงวิกฤตน้ำปะปาเป็นพิษในประเทศอังกฤษ แม้ความเสียหายจะไม่รุนแรงถึงขั้นเสียชีวิต แต่ก็ทำให้ผู้ประสบเหตุในช่วงเวลานั้นต่างผมร่วงกันเป็นแถบ และมีผลข้างเคียงอื่นๆตามมาอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ทุกคนต่างประสบปัญหาด้วยโรคหัวล้านก่อนวัยอันควรแทบทั้งสิ้น!

                  “ฮ่าฮ่า ฉันเคยอ่านเจอในหนังสือพิมพ์น่ะ”

                  หลินจิงซูหัวเราะร่วนกลบเกลื่อน

            “ผู้โดยสารที่ประสงค์จะเดินทางไปยังกรุงปักกิ่ง ขณะนี้ รถไฟในชานชะลาที่สองพร้อมออกเดินทางแล้ว กรุณาจัดเตรียมตั๋วโดยสารไว้ให้พร้อม เพื่อรอรับการตรวจสอบจากเจ้าหน้าที่”

            เสียงป่าวประกาศดังกึกก้องไปทั่วทั้งสถานีรถไฟ

            “ได้เวลาแล้ว! นายรีบขึ้นไปได้แล้ว!”

            หลินจิงซูดันแผ่นหลังอีกฝ่ายเร่งเร้า

            จู้หยานลูบศีรษะกลมโตสีขาวของเจ้าสาหร่ายด้วยความเศร้าใจ และดูเหมือนเจ้าสาหร่ายเองก็จะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างเช่นกัน มันพยายามใช้อุ้งเท้าหน้าทั้งสองตะกายกระเป๋า ราวกับจะบอกให้เจ้านายของมันอยู่ก่อน

            “รถไฟชานชะลาที่ 2มุ่งหน้าสู่กรุงปักกิ่ง ประตูกำลังจะปิดลงในอีกหนึ่งนาที ผู้โดยสารท่านใดที่ยังไม่ขึ้นกรุณารีบขึ้นมาโดยเร็ว…”

            เสียงป่าวประกาศของทางสถานีดังกระตุ้นขึ้นอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบ เสียงนั้นดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ

            “นายรีบไปได้แล้ว…”

            ทว่าก่อนที่หลินจิงซูจะพูดจบ เธอก็ถูกจู้หยานโผเข้าสวมกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว

            จู้หยานมีส่วนสูงมากกว่าเธอเกือบสิบเซนติเมตร ยามนั้นที่ถูกอีกฝ่ายสวมกอดเข้าสู่อ้อมอก หลินจิงซูรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าหัวใจดวงน้อยของเธอได้รับการปลอบประโลม ไม่ทราบเช่นกันว่ากลิ่นนั้นคืออะไร น้ำยาซักผ้า? สบู่? หรือว่าน้ำหอมกันนะ? ไม่สิ…คงจะเป็นกลิ่นกายของเขาเองมากกว่า สิ่งนี้ล่ะที่ช่วยให้เธอรู้สึกดีเกินบรรยายทีเดียว…

            เป็นกลิ่นที่หอมจัง…

            “จิงซู ดูแลตัวเองด้วยนะ”

            ฝ่ามือหนาที่แสนอบอุ่นลูบสัมผัสแผ่นหลังของเธอเบาๆสองสามครั้ง จากนั้นจึงค่อยคลายผ่อนก่อนจะหายไป เสี้ยวอึดใจก่อนที่ประตูบานเลื่อนบนขบวนรถไฟจะปิดลง เขาก็รีบก้าวกระโดดขึ้นไปโดยเร็ว

            ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งพร้อมเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น นี่คือสัญญาณแห่งการออกเดินทางครั้งใหม่…