ตอนที่ 275 วันแรกในรั้วมหาวิทยาลัย

138 2-2

            ตอนที่ 275 วันแรกในรั้วมหาวิทยาลัย

            จู้หยานรีบวิ่งไปเปิดหน้าต่างบานโต ชะโงกศีรษะออกไปโบกไม้โบกมือร่ำลาผ่านหน้าต่างบานนั้น

            ไม่ทราบเช่นกันว่าเพราะเหตุใด แต่จู่ๆหลินจิงซูก็มีน้ำตาไหลออกมา          

            ทว่าจู้หยานที่ค่อยๆเคลื่อนห่างไกลออกไปแล้ว ย่อมไม่ทันได้สังเกตเห็น

            ขบวนรถไฟแล่นออกไปจนกระทั่งลับสายตาในท้ายที่สุด เวลานี้ ไม่เห็นแม้กระทั่งเงาแล้ว

            เจ้าสาหร่ายดูคล้ายจะตระหนักได้ถึงความหดหู่เศร้าใจที่อยู่ภายในของหลินจิงซู และเป็นอีกครั้งที่มันพยายามใช้อุ้งเท้าทั้งสองตะกายหาเธอเพื่อทำการปลอบใจ

             

            ……

           

            ทันทีที่จู้หยานจากไป ร้านชานมไข่มุกก็เสมือนขาดเสาหลักไปอีกหนึ่งคน

            เมื่อใดที่มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนอย่างเต็มตัว เมื่อนั้น ย่อมไม่มีพนักงานเพียงพอต่อการให้บริการลูกค้าอย่างแน่นอน

            และที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือ หลินจิงซูยังต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัยอีก สรุปได้ว่า ภายในร้านก็จะเหลือคนทำงานจริงๆเพียงแค่สองคนเท่านั้น ซึ่งก็คือติงเสวี่ยเหม่ยและเฉิงเฉวียนเย่ กำลังคนเพียงเท่านี้ย่อมไม่เพียงพออย่างแน่นอน เธอจำต้องเร่งสรรหาพนักงานเข้ามาเพิ่มโดยด่วน

            หลังจากแปะป้ายรับสมัครพนักงานเพิ่มในช่วงเช้า ก็มีคนเดินเข้ามาสมัครสองคนทันทีในช่วงบ่าย

            ทั้งสองล้วนแต่เป็นเด็กสาววัยรุ่น เมื่อสอบถามถึงอายุ ก็พบว่าทั้งคู่อายุน้อยกว่าหลินจิงซูเสียอีก

            แต่ถึงอย่างนั้น การเป็นพนักงานในร้านชานมไข่มุกของเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะความสามารถอะไรมากนัก ขอเพียงมีนิสัยซื่อสัตย์และขยันทำงาน เท่านี้ก็นับว่ามีคุณสมบัติพร้อมแล้ว

            ดังนั้น หลินจิงซูจึงรับสาวน้อยทั้งสองคนเข้าทำงานทันที โดยไม่ถามอะไรจุกจิกให้มากความ

            บนถนนเส้นเดียวกันนี้ยังมีร้านชานมไข่มุกอยู่อีกร้านหนึ่ง สำรวจเห็นธุรกิจของหลินจิงซูที่กำลังไปได้สวย เจ้าของร้านก็เริ่มรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นทันที

            ทั้งที่มหาวิทยาลัยและโรงเรียนแถบนี้ยังไม่เปิดภาคเรียนด้วยซ้ำ รวมไปถึงร้านค้าคู่แข่งที่นับวันมีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆไม่ต่างจากดอกเห็ด แต่เหตุใดธุรกิจของสาวน้อยนั่นจึงยังเติบโตได้อย่างต่อเนื่องกันนะ?

            และที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือ ทั้งที่เป็นร้านขายชานมไข่มุกเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมเด็กนั่นถึงได้ประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้?

            หลังจากออกตะเวนสืบหาข้อมูลต่างๆ ในที่สุดเขาก็รู้สาเหตุแล้วว่า เหตุใดชานมไข่มุกของสาวน้อยนั่นถึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแบบนั้น!

            ปรากฏว่าสาวน้อยคนนั้นไม่ได้เอาแต่นั่งรอคอยลูกค้าอยู่ในร้านไปวันๆ แต่เธอยังใช้กลยุทธ์เชิงรุกเพื่อสร้างกลุ่มลูกค้าของตัวเองอีกด้วย!

            เจ้าของร้านคนนั้นเริ่มวางแผนและหยิบใช้กลยุทธ์ในรูปแบบเดียวกันทันที แต่กลับต้องค้นพบว่า เขาช้ากว่าหนึ่งก้าว

            เพราะลูกค้าทุกกลุ่มที่เป็นเป้าหมายของเขา ล้วนถูกหลินจิงซูมัดใจไปหมดแล้ว

            แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าของร้านที่ว่าก็ยังไม่ยอมแพ้ และยังพยายามสรรกลยุทธ์แข่งขันต่อไป โดยตั้งเป้าไว้ว่า เมื่อใดที่มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนใหม่ เขาจะเริ่มเปิดบริการส่งสินค้าแบบเดียวกับหลินจิงซูเช่นกัน!

            แต่เขากลับมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดอย่างหนึ่งไปโดยสิ้นเชิง

ลืมไปหรือเปล่าว่า บริการลักษณะนี้เหมาะสำหรับลูกค้าแบบกลุ่มไม่ใช่หรือ?

คนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันสั่ง เพื่อให้สินค้ามาส่ง ณ สถานที่ใดสถานที่หนึ่ง ย่อมมีกำไรหลังหักต้นทุนมากกว่าลูกค้าแบบเดี่ยว ที่กระจายกันซื้อทีละแก้วสองแก้ว

แทนที่กลยุทธ์จะสร้างผลดีต่อธุรกิจ กลับตรงกันข้าม เพราะเมื่อเวลาผ่านไป กำไรที่เคยได้มาอาจเปลี่ยนเป็นขาดทุนแทน!

หากไม่รู้จักบริหารจัดการให้เป็น กลยุทธ์นี้ก็เปรียบเสมือนกับระเบิดเวลา…

ในวันแรกของการเรียน หลินจิงซูตื่นนอนแต่เช้าตรู่เพื่อแต่งเนื้อแต่งตัว                   

            หลินจิงซูเป็นคนสวยอยู่แล้ว แค่แต่งองค์ทรงเครื่องเพิ่มอีกนิดหน่อย เธอก็ยิ่งสวยขึ้นไปอีก

            ในปีนี้ทางมหาวิทยาลัยได้เพิ่มกฎระเบียบใหม่เข้ามาหนึ่งข้อ คือเรื่องการบังคับอยู่หอใน กล่าวคือนิสิตนักศึกษาไม่จำเป็นต้องหาเช่าหอพักที่อื่นอยู่อาศัยให้เสียเงินอีกต่อไป แต่สามารถอยู่หอในของทางวิทยาลัยเขต เพื่อสะดวกต่อการเรียนเช้าเย็น

            วันแรก ติงเสวี่ยเหม่ยอาสาไปส่งหลินจิงซูเข้ารายงานตัว

            ในยุค90เช่นนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ที่ต้องการย้ายถิ่นที่อยู่ การใช้กระเป๋าเดินทางแบบมีล้อเลื่อนยังไม่เป็นที่นิยมนัก เกือบร้อยทั้งร้อยล้วนหอบกระเป๋าใบโตไว้บนหลัง และในมือก็ถือสัมภาระจุกจิกอื่นๆ ซึ่งดูแล้วไม่ต่างอะไรจากพวกบ้าหอบฟางเลย

            แต่เนื่องจากบ้านของเธออยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยมาก หลินจิงซูจึงไม่จำเป็นต้องเข้ารายงานตัวเรื่องภูมิลำเนาเหมือนคนอื่นๆ

            มหาวิทยาลัยหนึ่งแห่งเป็นดั่งศูนย์คนรวมร้อยพ่อพันแม่ บางคนที่มาจากมณฑลอื่น ถึงกับขนข้าวขนของย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อร่ำเรียนโดยเฉพาะ คนเหล่านั้นจึงจำเป็นต้องลงทะเบียนภูมิลำเนาบ้านเกิดไว้ในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉินเป็นต้น

            กวาดสายตาสำรวจมองไปทั่วบริเวณภายในรั้วมหาวิทยาลัย จะพบเจอได้ทั้งนิสิตนักศึกษาทุกประเภทบนถนนเส้นเดียวกันนี้ บ้างก็ดูมั่นใจ บ้างก็หวาดกลัว และบ้างก็ตื่นเต้นไม่ต่างจากกบน้อยในโลกกว้าง…

            ทันทีที่เดินเข้ามาถึงด้านในอาคารเรียนแห่งหนึ่ง หลินจิงซูก็พลันสะดุดตาเข้ากับนิสิตนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนชูป้ายอยู่หน้าประตู

            คนเหล่านี้น่าจะเป็นรุ่นพี่ที่อาสามารับหน้าที่ดูแลงานปฐมนิเทศสินะ?

            ทุกปีที่มีนิสิตนักศึกษาใหม่เข้ามา นักศึกษาเหล่านี้ก็จะเข้ามาให้ความช่วยเหลือน้องใหม่ ทั้งในเรื่องการลงทะเบียนเรียน รวมไปถึงเรื่องการจัดหาหอพักอีกด้วย

            หลินจิงซูเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาได้ไม่ทันไร ก็ถูกกลุ่มนิสิตนักศึกษาชายราวสี่ถึงห้าคนตรงเข้ามารุมล้อมไว้อย่างรวดเร็ว

            “สวัสดีครับ คงจะเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งที่เพิ่งมาใหม่สินะ? ว่าแต่มีคณะในดวงใจรึยัง?”

            ผู้ชายกลุ่มนั้นพยายามแย่งกันพูด ชักชวนให้หลินจิงซูมาสนอกสนใจ