ตอนที่ 289 หลินจิงซูเป็นพวกบ้าผู้ชาย

            145 2-2

            ตอนที่ 289 หลินจิงซูเป็นพวกบ้าผู้ชาย

            หลินจิงซูเองก็ไม่คิดที่จะไล่ตามไปอีกเช่นกัน เพราะเป้าหมายของเธอตั้งแต่แรก ก็เพื่อทวงเงินทอนจำนวนนี้คืนเท่านั้น

            ละครตลกฉากใหญ่ได้สิ้นสุดลง ผู้คนต่างก็แยกย้ายกันไปตามธรรมชาติ

            กลับมาที่ร้านชานมไข่มุก

            หลี่ผางตี้โค้งศีรษะพร้อมเอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิดทันที

            “ฉันขอโทษ! ขอโทษจริงๆนะจิงซู! เป็นความผิดของฉันเองที่ประมาทเลินเล่อจนเกินไป ฉัน…”

            “คราวหน้าคราวหลังก็ระวังให้มากกว่านี้หน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีในการปลอมแปลงธนบัตรมันพัฒนาไปไกลกว่าที่เราคิดมาก แต่ก็เอาเถอะ เกิดเรื่องซะตั้งแต่ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นนะ มันทำให้แม้แต่ตัวฉันเองก็ยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้นด้วย”

            สำหรับเหตุการณ์ในครั้งนี้ หลินจิงซูไม่คิดจะกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของหลี่ผางตี้เพียงฝ่ายเดียว เพราะนี่นับเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ ที่สำคัญ เงินที่เสียไปก็ได้กลับคืนมาหมดแล้ว ความเสียหายจากเรื่องดังกล่าวจึงนับว่าไม่มี

            ยุคสมัยนี้ยังไม่มีเครื่องตรวจธนบัตรให้ใช้ มีแต่จำต้องพึ่งพาทักษะประสบการณ์ และสายตาอันเฉียบแหลมของมนุษย์ในการตรวจสอบล้วนๆ หากประมาทเลินเล่อขึ้นเมื่อไหร่ ย่อมมีสิทธิ์ถูกพวกคนชั่วพรรค์นี้หลอกได้ไม่ยาก

            หลินจิงซูยังคงอดสงสัยไม่ได้ จึงรีบเอ่ยถามขึ้นทันที

            “แล้วเธอจำหมายเลขพวกนั้นได้ยังไงกัน? ความจำเธอนี่ดีเยี่ยมเลยนะ!”

            “ฉันก็เห็นผ่านๆน่ะ แล้วก็ไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เรื่องบังเอิญเท่านั้นล่ะ…”

            หลี่ผางตี้ตอบปัดไม่ขอรับความดีความชอบ

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลินจิงซูเคยคิดกับตัวเองเสมอว่า ตนเป็นผู้ที่มีความจำดีเลิศไม่ใช่น้อย แต่เคยคิดฝันที่ไหนกันเล่า ว่าจะมีใครบางคนที่สามารถจดจำได้กระทั่งตัวเลขที่ผ่านตาไปเท่านั้น! และแน่นอนว่า ผลงานของหลี่ผางตี้ในวันนี้นับว่าได้ใจหลินจิงซูไปเต็มๆ

            ทางด้านหลี่ผางตี้ เธอเองก็นึกขอบคุณในทักษะความจำอันดีเลิศของตนเช่นเดียวกัน มิฉะนั้นแล้ว หากวันนี้ผู้หญิงคนนั้นโกงได้สำเร็จจริงๆ เงินจำนวนกว่า50หยวนนั่น กลับจะเป็นตัวเธอที่ต้องชดใช้แทน

สำหรับหลี่ผางตี้ เงินจำนวน 50หยวนนับว่ามหาศาล ต่อให้ต้องขายตัวแลกเงิน เกรงว่าคงจะไม่พอชดใช้ด้วยซ้ำไป!

“ถ้าวันหลังเจอลูกค้าให้แบงค์ใหญ่มาอีกแล้วไม่มั่นใจก็เรียกฉันได้ แต่ถ้าฉันไม่อยู่ เธอก็ปฏิเสธลูกค้าไปเลยว่าไม่มีเงินทอน”

หลินจิงซูยังอธิบายต่อว่า

“เราเป็นแค่ร้านค้าเล็กๆ ต่อให้เป็นเงินแค่ไม่กี่หยวนก็ไม่ควรปล่อยให้หลุดมือไป ยิ่งเจอพวกที่จ่ายด้วยแบงค์ร้อยหยวนแบบนี้ ก็ยิ่งต้องระมัดระวังให้ดีเชียวล่ะ”        

            หลี่ผางตี้พยักหน้ารับฟังคำตักเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง

            ในช่วงบ่าย หลินจิงซูยังมีเรียนอีกหนึ่งคาบ เธอจึงได้ขอตัวกลับไปเรียนก่อน

            แต่แทบจะในทันทีที่หลินจิงซูวิ่งไปถึงลานกว้างหน้าอาคารเรียน กลับมีนิสิตหญิงสองคนตรงเข้ามาหยุดเธอไว้เสียก่อน

            “ประธาน ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? เมื่อวานเราก็แจ้งไปดิบดีแล้วว่าขอลาหยุด แล้วทำไมยังเช็คชื่อให้พวกเราขาดเรียนเฉยเลยล่ะ?!”

            นิสิตสาวทั้งสองดูไม่มีเจตนาดีเลยสักนิด พวกเธอปรี่ตรงเข้ามาเพื่อหาเรื่องกับหลินจิงซูโดยเฉพาะ ทันทีที่พบตัวเธอ ทั้งคู่ก็เริ่มตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง พ่นคำถามใส่หน้าพร้อมปั้นสีหน้ารังเกียจอีก

            หลินจิงซูยืนตะลึงงันอยู่สองสามอึดใจ ก่อนจะตระหนักรู้และเข้าใจว่า พวกเธอทั้งสองกำลังพูดถึงเรื่องที่ขาดเรียนเมื่อวานนี้

            ใช่แล้ว จู่ๆทั้งสองคนก็ไม่เข้าเรียนในคาบเมื่อวานกะทันหัน และไม่ได้มีการบอกกล่าวใดๆทั้งสิ้นด้วย หลินจิงซูจึงได้เช็คชื่อขาดเรียนให้พวกเธอไป

            แล้วพวกเธอมาขอลาหยุดกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

            “พวกเธอสองคนมาขอลาหยุดกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”

            หลินจิงซูขมวดคิ้วพร้อมกับเอ่ยถามออกไป

            นิสิตสาวสองคนนี้ไม่ชอบหน้าหลินจิงซูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และรู้สึกไม่ถูกชะตากับเธอตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ว่าได้

            เมื่อครั้งที่หลินจิงซูลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานกรรมการนักศึกษา ในขณะที่เสียงส่วนใหญ่ลงคะแนนให้กับเธอ นิสิตสาวทั้งสองคนนี้ก็คือเสียงส่วนน้อยที่ลงคะแนนให้คนอื่น

            เมื่อเห็นว่าหลินจิงซูยังทำเป็นตีหน้าซื่อไร้เดียงสา ปฏิเสธความรับผิดชอบอย่างหน้าด้านๆ นิสิตสาวทั้งสองก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีกับเธอมากขึ้นไปอีก

            “เลิกทำไขสือได้แล้ว! พวกเราสองคนฝากจ้าวลี่ไปบอกกับเธอแล้วไงว่าขอลาหยุดกะทันหัน!”

            เผชิญหน้ากับถ้อยคำและน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจกันของนิสิตสาวทั้งสอง หลินจิงซูก็ชักจะเหลืออดแล้วเช่นกัน วินาทีนั้น เธอได้สูญเสียความสงบเยือกเย็นลงชั่วขณะ และตอบกลับสั้นๆด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            “แต่จ้าวหลี่ไม่ได้บอกฉันเรื่องนี้กับฉันเลย”

            “ยังจะมาทำตอแหลอยู่อีกงั้นเหรอ? เหอะ เหอะ อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้นะ แกเองก็ไม่ได้ชอบหน้าพวกเราสักเท่าไหร่นี่! ก็เลยคิดจะกลั่นแกล้งพวกเราด้วยวิธีสกปรกแบบนี้น่ะเหรอ?”

            หนึ่งในสองสาวทำหน้าทำตาเหยียดหยามใส่ ยิ้มเยาะด้วยความสมเพชพร้อมกับพูดต่อว่า

            “ทีกับพวกผู้ชายไม่เห็นจะทำนิสัยเลวๆแบบนี้ใส่บ้างเลยล่ะ? ถ้าเป็นพวกผู้ชายขาดเรียน ก็คงจะแกล้งหลับหูหลับตาเช็คว่าลาหยุดให้สินะ! ทีพวกเราที่ขอลาหยุดถูกต้อง กลับเช็คให้ว่าขาดเรียนซะนี่! นังทุเรศ!!”

            คำก่นด่าสาปแช่งเหล่านี้ยิ่งทำให้หลินจิงซูรู้สึกงุนงงสับสนเข้าไปใหญ่

            ความหมายในคำพูดของผู้หญิงสองคนนี้ก็สื่อตรงชัดเจนมาก กำลังจะบอกว่า หลินจิงซูเป็นพวกบ้าผู้ชาย และเกลียดขี้หน้าผู้หญิงด้วยกันเองงั้นเหรอ?

            “ฉันเช็คชื่อตามความจริงต่างหาก ก็ถ้าใครมาแจ้งล่วงหน้าว่าขอลาหยุด ฉันก็ให้ลาหยุด พวกเธอสองคนหยุดพูดใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้ได้แล้ว”

            หลินจิงซูแอบหงุดหงิดเล็กๆในใจ

                  “ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูมันสิ ดูมัน การกระทำโคตรจะลำเอียงเลยไม่ใช่เหรอ? ไม่เห็นจะต้องทำตัวปกป้องพวกผู้ชายจนออกนอกหน้าแบบนั้นก็ได้นี่? แต่ช่างเถอะ ถ้าคราวหน้ายังกล้าสร้างปัญหาให้พวกฉันอีกล่ะก็ พวกฉันจะเปิดเผยพฤติกรรมสกปรกของแกให้ทุกคนได้รู้หมดแน่!!”