ตอนที่288 ธนบัตรปลอม

145 1-2

      ตอนที่288 ธนบัตรปลอม

           

            “ทั้งหมด47หยวนค่ะ”

            หลี่ผางตี้ยื่นถุงชานมไข่มุกให้ แล้วจัดการทอนเงินให้แก่ลูกค้าคนนั้น

            ขณะเดียวกัน งานหลังครัวก็เพิ่งเสร็จพอดี

            หลินจิงซูเดินเช็ดไม้เช็ดมือตรงไปที่หน้าร้านเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย

            ระหว่างนั้น ก็เห็นหลี่ผางตี้กำลังเก็บธนบัตรมูลค่า 100 หยวน ที่รับมาจากลูกค้าคนนั้นเข้าไปไว้ในลิ้นชักตามปกติ

            หลังจากจ้องมองเลขบนธนบัตรใบนั้นอยู่สองสามรอบ ลางสังหรณ์วูบหนึ่งก็โฉบแล่นขึ้น หลินจิงซูรีบตรงเข้าไปคว้าธนบัตรใบนั้นขึ้นมาดูทันที

            “นี่มันแบงค์ปลอมหนิ!”

            หลินจิงซูขมวดคิ้วถักแน่น ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

            “อะไรนะ?”

            ได้ยินคำพูดนั้น หลี่ผางตี้ก็ถึงกับดวงตาเบิกโตด้วยความตกตะลึงเช่นกัน รีบคว้าธนบัตรใบนั้นชูขึ้นส่องกับแสงเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ

            ประสบการณ์ด้านการค้าขายของหลินจิงซูนับว่าเจนจัดพอตัว สามารถแยกแยะธนบัตรจริงปลอมได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่พบเห็น คล้ายว่าเห็นเพียงเนื้อกระดาษก็พอจะคาดเดาได้แล้ว

            ก่อนที่หลี่ผางตี้จะตอบสนองด้วยซ้ำ

            หลินจิงซูดีดเท้าคู่กระโจนข้ามแผงหน้าร้านไปอย่างว่องไว ปากก็ร้องตะโกนไล่ล่าตัวลูกค้าขี้โกงคนนั้นทันที

            “หยุดเดี๋ยวนี้!!”

            ลูกค้าผู้หญิงที่ใช้ธนบัตรปลอมซื้อของคนนั้น เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกน เธอก็สับเท้าวิ่งหนีตายอย่างสุดชีวิต

            “เอาเงินของฉันมานะ! ช่วยด้วยค่ะ! ผู้หญิงคนนั้นโกงฉันค่ะ!!”

            หลินจิงซูแหกปากร้องตะโกนลั่นดังไปทั้งแปดทิศ พยายามใช้เสียงของเธอดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบข้างให้ได้มากที่สุด

            และวิธีการนี้ก็ได้ผลอย่างดีเยี่ยม

            ผู้ที่มีจิตสาธารณะชอบช่วยเหลือผู้คน ต่างก็ตอบสนองอย่างฉับพลันทันที

            ไม่กี่อึดใจถัดมา ลูกค้าผู้หญิงคนนั้นก็ถูกพลเมืองดีสองคนช่วยกันจับตัวไว้ได้อย่างแน่นหนา

            หลินจิงซูวิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อลูกค้าผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่มีปราณี

            “กล้าใช้แบงค์ปลอมมาหลอกกันเชียวเหรอ?”

            หลินจิงซูปาธนบัตร100หยวนปลอมอัดใส่หน้าลูกค้าคนนั้น พร้อมขึ้นเสียงกระแทกใส่อีกครั้งด้วยความเดือดดาลยิ่ง

            “เอาแบงค์ปลอมของแกคืนไป! แล้วก็เอาเงินทอนของฉันคืนมา!”

            “แบงค์ปลอมอะไรของเธอ? แล้วเงินทอนก็ด้วย? นี่คิดจะขูดรีดกันหน้าด้านๆเลยรึไง?!”

            คล้อยหลังจับตัวลูกค้าหญิงคนนั้นได้ อีกฝ่ายกลับตีหน้าซื่อ ทำตัวเป็นหมูโง่บ่ายเบี่ยงความผิด

            “ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย จะยอมคืนเงินทอนให้ฉันดีๆ หรือจะต้องให้แจ้งตำรวจ?!”

            หลินจิงซูกระชากคอเสื้อของหญิงคนนั้นอย่างแรงอีกครั้ง รีดเค้นผู้ร้ายด้วยสีหน้าเย็นชา

            “นี่แกพูดเรื่องบ้าไร้สาระอะไรกัน? เงินในกระเป๋าของฉัน มันก็ต้องเป็นของฉันสิ! มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่านี่เป็นเงินของแก? แกต่างหากที่ใส่ร้ายหาว่าฉันใช้แบงค์ปลอม! คิดจะหลอกเอาเงินกันใช่มั้ย? ฉันก็จะแจ้งตำรวจกลับเหมือนกัน!!”

            ลูกค้าหญิงคนนี้ทำตัวไม่ต่างจากมนุษย์ป้าหน้าด้าน ถูกจับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้แล้ว ยังไม่คิดที่จะยอมรับความผิดอีก มิหนำซ้ำยังมีหน้ามาข่มขู่หลินจิงซูว่าจะแจ้งความกลับด้วย

            ผู้คนที่สัญจรไปมาในบริเวณนั้น ต่างก็เริ่มจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้กันอย่างรวดเร็ว

            “นั่นสิ แล้วจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าแบงค์ปลอมนั่นเป็นของเธอ? ฉันว่าเด็กนั่นท่าจะมั่วแล้วล่ะ!”

            “ถูกต้อง มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน? ผู้หญิงคนนั้นออกจะแต่งตัวดี ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่จะใช้แบงค์ปลอมได้เลย!”

            “สาวน้อย จำสลับคนรึเปล่าจ๊ะ?”

            “นี่แก…”

            หลินจิงซูกัดฟันกรอด ขณะที่กำลังจะสวนตอบกลับไปนั้น หลี่ผางตี้ที่รีบวิ่งไล่หลังตามมาก็ร้องแทรกขึ้นอย่างกะทันหันว่า

                  “แบงค์ปลอมนี่เป็นของคุณจริงๆ! ค่าชานมไข่มุกเมื่อครู่เป็นเงิน 47หยวน คุณจ่ายฉันด้วยแบงค์ปลอมมูลค่า100หยวน แล้วฉันก็ทอนเงินจำนวน 53หยวนให้คุณไป แบงค์ 50หยวนที่ฉันให้ไปก็คือธนบัตรหมายเลข542187 ส่วนธนบัตรมูลค่า1หยวนอีกสามใบก็คือหมายเลข 469761 290482 และ643498  ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ก็ต้องกล้าเปิดกระเป๋าให้เราตรวจสอบสิ จริงมั้ย?”

                  หลี่ผางตี้ตบเท้าฉับก้าวเดินขึ้นหน้า หยิบยกเหตุผลขึ้นตอบโต้อีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว ทำเอาทุกคนทั้งหมดในบริเวณนั้นถึงกับยืนอ้าปากค้างตะลึงงัน

            หลินจิงซูเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน เธอหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

            ส่วนผู้หญิงที่เป็นคนร้ายกลับยืนนิ่งตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน แต่ก็ยังไม่ยอมคืนเงินให้เช่นเดิม

            เธอทำใจให้เชื่อไม่ได้จริงๆว่า นังเด็กลูกจ้างคนนี้จะสามารถจดจำหมายเลขบนธบัตรทุกใบที่ทอนได้จริงๆ ทว่าอีกเสี้ยวหนึ่งก็อดระแวงไม่ได้เช่นกัน แล้วหากอีกฝ่ายบอกตัวเลขได้ถูกต้องทุกตัวจริงๆล่ะ?

            “หยิบเงินออกมาพิสูจน์เถอะครับ เรื่องจะได้จบๆ! แล้วถ้าเลขบนธนบัตรไม่ตรงกับที่บอกจริงๆ ก็หมายความว่าเด็กพวกนี้กำลังโกงคุณ!”

            หนึ่งในกลุ่มคนที่สัญจรไปมาในบริเวณนั้น ได้เอ่ยแนะนำหญิงคนดังกล่าวด้วยท่าทางเป็นมิตร ส่วนคนอื่นๆต่างยืนเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ราวกับกำลังรับชมละครดีๆสักฉาก

            หลินจิงซูสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่า ผู้หญิงคนนั้นมีท่าทีลังเลอย่างมาก ในระหว่างที่เธอกำลังล้วงหยิบธนบัตรออกมาจากกระเป๋านั้น และเมื่อธนบัตรเผยตัวออกมา หลินจิงซูก็เลือกที่จะฉกคว้าไปจากมืออีกฝ่ายอย่างฉับพลันทันที

            แม้ผู้หญิงคนนั้นต้องการจะหยุดยั้งเพียงใด แต่กลับสายไปเสียแล้ว จึงทำได้เพียงแค่จ้องมองหลินจิงซูตรวจสอบหมายเลขบนธนบัตรเหล่านั้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

            หลินจิงซูกวาดสายตาอ่านหมายเลขทุกตัวบนธนบัตรทุกใบ ทุกคนในที่นั้นต่างก็พากันยื่นหน้าเข้ามาช่วยตรวจสอบกันอย่างใกล้ชิดและตื่นเต้น

            “หมายเลขบนธนบัตรล้วนถูกต้องตามที่พนักงานของฉันบอกทั้งหมด!”

            เพื่อยืนยันว่าถูกต้องจริงๆ หลินจิงซูจึงได้กางธนบัตรทั้งหมดชูขึ้นต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง

            ใครจะคาดคิดเล่าว่า หลี่ผางตี้จะเป็นคนที่มีความจำดีเลิศถึงเพียงนี้ กระทั่งหมายเลขบนธนบัตรทุกใบที่ทอนให้กับลูกค้า ก็ยังไม่อาจหนีพ้นสายตาของเธอไปได้!

            เมื่อความถูกต้องได้ประจักษ์ต่อสายตาทุกคนแล้ว แต่ละคนต่างก็ดูตกอกตกใจไม่น้อย

            “สวรรค์! นี่เธอบอกตัวเลขถูกทุกตัวจริงๆ! แม่สาวน้อยคนนี้จำไปได้ยังไง?!”

            “เรื่องแบบนี้ตัดสินกันที่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้จริงๆ เห็นแต่งตัวดีมีฐานะ แต่ที่ไหนได้…กลับเป็นพวกที่ชอบโกงคนอื่นซะนี่!”

            “….”

            ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองหลินจิงซูด้วยความเจ็บแค้นใจแวบหนึ่ง แต่ในระหว่างที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงกับความจำที่เป็นเลิศของหลี่ผางตี้อยู่นั้น เธอก็ฉกฉวยจังหวะนี้วิ่งฝ่าฝูงชนหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต!