ตอนที่ 290 แตกหักกับจ้าวลี่

146 1-2

ตอนที่ 290 แตกหักกับจ้าวลี่

            ภายหลังที่สองสาวพ่นวาจาหยียดหยันใส่หลินจิงซูจนสาแก่ใจแล้ว ทังคู่ก็เดินจากไป

            หลินจิงซูยืนแน่นิ่งไม่ไปไหนด้วยความตะลึงงัน

            เธอสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว จากนั้น จึงเริ่มพินิจพิจารณาด้วยเหตุและผลในทุกคำพูดเมื่อครู่ของหญิงสาวทั้งสอง

            จ้าวลี่ไม่เคยบอกเรื่องการลาหยุดของนิสิตสาวสองคนกับเธอแม้แต่คำเดียว หากคิดตามหลักเหตุและผลแล้ว เป้าหมายที่หญิงสาวทั้งสองควรจะไปหาเรื่อง ควรต้องเป็นจ้าวลี่มากกว่าเธอไม่ใช่หรือ?

            ยิ่งไปกว่านั้น หลินจิงซูเคยหลับหูหลับตาแอบเช็คชื่อช่วยนิสิตชายที่ไหนกันล่ะ? ใครยื่นใบลาบอกกล่าวล่วงหน้า เธอก็ปฏิบัติไปตามนั้นอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าจะเป็นใครชายหรือหญิง ล้วนแต่ได้รับการปฏิบัติจากเธออย่างเท่าเทียมกัน

            แต่ไม่สิ… พักหลังมานี้ จ้าวลี่เป็นคนอาสาเช็คชื่อในชั่วโมงเรียนแทนเธอออกจะบ่อยไม่ใช่เหรอ?

            หากเรื่องที่นิสิตสาวทั้งสองพูดมาเมื่อครู่เป็นความจริง นั่นก็ชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วว่า จ้าวลี่กำลังแอบเล่นสกปรกลับหลังเธออยู่แน่ๆ

            หลินจิงซูปรี่ตรงเข้าห้องเรียนด้วยสีหน้าที่ไร้ความสุข

            “สองคนโน้นที่ขาดเรียนเมื่อวานนี้ ได้ขอลาหยุดกับเธอก่อนล่วงหน้าหรือเปล่า?”

            ครั้งนี้หลินจิงซูไม่เกรงอกเกรงใจอีกแล้วเช่นกัน เธอชี้นิ้วใส่หน้านิสิตสาวสองทั้งสองที่อยู่ในห้อง พร้อมกับเอ่ยถามจ้าวลี่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            จ้าวลี่ผงะไปชั่วครู่ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เธอจำใจต้องยอมรับไปตามความจริง ก้มหน้าแก้เก้อพร้อมกับเอ่ยตอบด้วยความรู้สึกผิดว่า

            “เอ่อ…ฉันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย สองคนนั้นบอกเธองั้นเหรอ? หรือว่าถูกพวกเธอหาเรื่องมา? ความจริงฉันเองก็โดนเหมือนกัน ฉันขอโทษนะจิงซู…”

            เห็นหลินจิงซูเป็นคนโง่เขลานักหรือยังไง? พินิจพิจารณาจากทั้งน้ำเสียงและความมั่นหน้าของสองสาวเมื่อสักครู่ ทั้งหมดย่อมชัดแจ้งเสียยิ่งกว่าอะไรดี จ้าวลี่นั่นล่ะคือตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนี้! แล้วเป็นไปได้หรือที่เธอจะถูกสองสาวหาเรื่องด้วยเหมือนกัน?

            กำลังบอกว่าตนเองก็เป็นฝ่ายถูกกระทำสินะ? ตอแหลสิ้นดี!

            “จ้าวลี่ สนุกมากนักรึไง?”

            สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพ่งสายตามองจ้าวลี่ดั่งผู้ที่ต่ำต้อยกว่าพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ถ้าในตัวเธอยังมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรับผิดชอบ’ เหลืออยู่ ก็หัดรู้จักยอมรับความผิดพลาดซะบ้างนะ ไม่ใช่เอาแต่ขี้ขลาดใช้ฉันเป็นโล่กำบังอยู่แบบนี้! นี่น่ะเหรอ…คนที่อยากเป็นประธานนักศึกษา? คนไร้ประสิทธิภาพแบบเธอนี่นะ?”

            นับตั้งแต่ที่รู้จักกันมา จ้าวลี่ไม่เคยเห็นหลินจิงซูพูดจาฟาดงวงฟาดงาเต็มที่แบบนี้มาก่อนเลย!

            แน่นอนว่า จ้าวลี่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!

            เธอคิดมาเสมอว่า…หลินจิงซูเป็นพวกไม่กล้าสู้คนและง่ายต่อการกลั่นแกล้งรังแก…

            แต่ความจริงกลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิดไว้เลย!

            “จิงซู ทำไมต้องพูดทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้ด้วย? ฉัน…ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย! ที่ไม่กล้าพูดออกไปก็เพราะกลัว…กลัวว่าจะเผลอทำลายมิตรภาพระหว่างเธอกับเพื่อนๆคนอื่นต่างหากล่ะ! ฮืออ…ฮือออ….”

            จ้าวลี่รีบบทนางเอกผู้ตกเป็นเหยื่อโดยสมบูรณ์ เธอบีบเค้นน้ำตาให้ไหลรินไปกับประโยคคำพูด และทุกอากัปกิริยาที่เสแสร้งแสดงออกมา ประหนึ่งว่าถูกโยนบาปใส่ร้ายใหญ่หลวงให้ก็ไม่ปาน

            หลินจิงซูเฝ้ามองจ้าวลี่แสดงละครต่อไป มุมปากแสยะยิ้มเย้ยหยันด้วยความรู้สึกสมเพช

            เหตุผลที่หลินจิงซูออกตัวปะทะชนกับจ้าวลี่ถึงเพียงนี้ ก็เพื่อส่งสาสน์ตักเตือนอีกฝ่ายว่า เธอไม่ใช่ลูกพลับนุ่มนิ่มที่ใครจะมาข่มเหงรังแกได้ง่ายๆ และสอง คนที่มีนิสัยเลวร้ายแบบนี้ หลินจิงซูไม่นับเป็นเพื่อนอีกต่อไปเช่นกัน!

            “จ้าวลี่ เพื่อนร่วมห้องพักของฉัน ฉันขอแนะนำอะไรสักอย่างนะ อะไรที่ไม่ไหวก็อย่าฝืน ไม่อย่างนั้น ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!”

            ปกติแล้ว หลินจิงซูมักเป็นคนช่างพูดช่างคุย ชอบนำพาเสียงหัวเราะและความสนุกสนานมาให้กับทุกๆคน เว้นเสียแต่…ในตอนนี้ เธอดูราวกับเป็นคนละคน เสมือนปีศาจกระหายเลือดที่อาบชโลมไปด้วยกลิ่นอายความอาฆาตแค้น แม้กระทั่งจ้าวลี่ที่ว่าแน่ ยังถูกแช่แข็งไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหนเลยทีเดียว

            จ้าวลี่ในตอนนี้รู้สึกหวาดกลัวเกินพรรณนา ดูสายตาที่หลินจิงซูมองมาสิ! ราวกับว่าตัวเธอ…เป็นเพียงเม็ดฝุ่นข้างถนนเท่านั้น!

           

            ถูกต้องแล้ว ในสายตาของหลินจิงซู เธอไม่เคยเห็นจ้าวลี่เป็นคู่ต่อสู้ของตนเองด้วยซ้ำไป! หากเทียบกับศัตรูคู่แค้นตลอดกาลอย่างอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยแล้วล่ะก็ เธอคนนี้ยังนับว่าห่างชั้นมากนัก! ดังนั้น จึงเป็นเรื่องปกติที่หลินจิงซูจะไม่คิดสืบสานเล่นงานอีกฝ่ายต่อไปให้มากกว่านี้

            ความเมตตาต่อสัตว์โลก อย่างน้อยเธอก็ยังพอมีอยู่บ้าง!

            หลังจากหมดคาบเรียนในวันนั้น ใครจะไปคาดคิดว่า จ้าวลี่จะรีบตรงดิ่งไปที่ฝ่ายทะเบียนเพื่อขอพบอาจารย์ที่ปรึกษา ด้วยสภาพที่ดวงตาบวมแดงพร้อมกับร้องไห้สะอึกอื้นไม่หยุด เธอเล่าระบายความทุกข์ระทมที่เกิดจากเหตุการณ์ในวันนี้ให้อาจารย์ที่ปรึกษาฟังทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่ถูกหลินจิงซู ‘กลั่นแกล้ง’ และถูก ‘ด่าประจาน’ สร้างความอับอายต่อหน้าทุกคนในห้อง

            ส่งผลให้เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูถูกอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกตัวเข้าพบเป็นการด่วน

            “ประธานนักศึกษา เมื่อวานซืนมีนิสิตหญิงขาดเรียนสองคน ทั้งที่ก่อนหน้านั้น พวกเธอแจ้งลาหยุดกับประธานนักศึกษาโดยตรงไปแล้ว…”

            พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของอาจารย์ที่ปรึกษาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมมากขึ้น จ้องมองหลินจิงซูด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งไมตรีด้วยอย่างสิ้นเชิง เขาพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจังขึงขัง

            “แต่ทำไมประธานนักศึกษาถึงยังได้เช็ดชื่อให้พวกเธอขาดเรียนล่ะ?”

            หลินจิงซูอธิบายอย่างใจเย็นว่า

            “พวกเธอสองคนไม่ได้มาขอลาหยุดกับหนูโดยตรงค่ะ แต่ฝากบอกผ่านไปทางจ้าวลี่ แล้วจ้าวลี่เองก็ไม่ได้แจ้งให้หนูทราบ”

            “เอ๊ะ? มันใช่เหรอ? แต่เมื่อวานจ้าวลี่มาหาอาจารย์ และได้อธิบายเรื่องทุกอย่างให้อาจารย์ฟังทั้งหมดแล้ว เธอบอกเองว่า เธอได้แจ้งเรื่องทุกอย่างให้ประธานนักศึกษาทราบเรียบร้อยแล้ว แต่กลับเป็นประธานนักศึกษาเองที่ลืม ยังมีอะไรจะอธิบายอีกมั้ย?”

            อาจารย์ที่ปรึกษาเลิกคิ้วยิงคำถามสวนกลับทันที และดูเหมือนเขาจะไม่เชื่อคำพูดของหลินจิงซู ที่พยายามจะอธิบายตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว