ตอนที่ 297 ล่องูออกจากถ้ำ

149 2-2

ตอนที่ 297 ล่องูออกจากถ้ำ

จังหวะที่หลินจิงซูกำลังจะเอื้อมมือออกไปเปิดหน้าต่างนั้น ยังมีเหลียวหลังหันมายิ้มเยาะให้จ้าวลี่โดยเฉพาะด้วย

เห็นวี่แววตื่นตระหนกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในดวงตาเบื้องลึกของจ้าวลี่ หลินจิงซูถึงกับฉีกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ

จากนั้น จู่ๆหลินจิงซูก็หยิบถุงมือสีขาวคู่หนึ่งออกมาจากกระเป๋า พร้อมทั้งสวมใส่มันอย่างเรียบร้อย

เฝ้ามองมาถึงตอนนี้ หลายคนต่างก็ต้องเป็นงุนงงฉงนใจ ใส่ถุงมือแบบนี้ เธอกำลังจะทำอะไรกันแน่?

ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน หลินจิงซูก็เปิดหน้าต่างออกกว้าง แล้วจึงโน้มร่างออกไปกลางอากาศกว่าครึ่งลำตัว และพยายามเอื้อมมือคลำหาอะไรบางอย่างจากใต้บันไดทางหนีไฟที่พิงแนบอยู่ข้างกำแพง และเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น เธอก็กลับมาพร้อมกล่องกำมะหยี่สีแดงใบหนึ่งในมือ

ปฏิกิริยาของจ้าวลี่ในครั้งแรกที่เห็นนั้น ความตื่นตระหนกได้ฉายปรากฏไปทั่วทั้งใบหน้าของเธอ แต่เพียงเสี้ยวขณะอึดใจ ก็กลับสู่ความสงบอีกครั้งอย่างรวดเร็วพร้อมเร่งตั้งสติ เจอของที่ถูกขโมยไปแล้วอย่างไร? มีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าเธอเป็นคนขโมยไปอย่างนั้นหรือ?

นังโง่! โง่ยังไงก็โง่อย่างนั้นจริงๆ! แกไม่มีวันฉลาดไปกว่าฉันได้หรอก!!

“เจอแล้ว! นี่เป็นกล่องเครื่องประดับที่ถูกคนขโมยไป!”

            หลินจิงซูเอ่ยปากร้องด้วยออกมาด้วยความดีอกดีใจ

            ทว่าทุกคนในที่นั้นต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้

            “นี่รู้ได้ยังไงว่ามันถูกซ่อนอยู่นอกหน้าต่าง?”

            หลินจิงซูคลี่ยิ้มบาง อธิบายอย่างเคอะเขินว่า

            “เอ่อ หนูก็แค่ลองเดาดูเฉยๆน่ะค่ะ คิดถึงความเป็นไปได้ว่า ถ้าเราเป็นคนร้าย เราจะซ่อนของที่ขโมยไปไว้ที่ไหนถึงจะปลอดภัยที่สุด…อะไรทำนองนี้น่ะค่ะ”

            “ถึงแม้จะพบของที่ถูกขโมยไปแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นฝีมือของใคร?”

            ระหว่างนั้น ตำรวจทั้งสองนายก็ได้เข้าทำการค้นตัวหลี่ผางตี้และจ้าวลี่อย่างละเอียด เพื่อค้นหาหลักฐานเพิ่มเติม

            “ใครบอกไม่รู้ล่ะคะ? ในเมื่อกล่องนี้ถูกคนขโมยไป แสดงว่าต้องมีลายนิ้วมือของคนร้ายติดอยู่อย่างแน่นอนค่ะ!”

            หลินจิงซูเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนิบๆ และจงใจเน้นเสียงพูดกับจ้าวลี่เป็นพิเศษ

            ทุกคนต่างผงะซ้ำสองอีกครั้ง ปรากฏว่าที่เธอสวมถุงมือขาวก่อนค้นหาก็เพราะสาเหตุนี้นี่เอง!

            เพื่อล่องูออกจากถ้ำ หลินจิงซูจงใจเลือกใช้กล่องกำมะหยี่บรรจุสร้อยข้อมือทองคำ เพราะกล่องประเภทนี้สามารถเก็บรอยนิ้วมือได้เป็นอย่างดี

            เธอรู้ดีว่า คนอย่างจ้าวลี่ที่แม้แต่เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาของคนทั้งคณะ ยังกล้าขโมยไปอย่างหน้าด้านๆ แล้วนับประสาอะไรกับสร้อยข้อมือทองคำราคาแพงเล่า? ยิ่งเป็นของศัตรูหัวใจอีกด้วย หากไม่ขโมยก็นับว่าพลาดอย่างมหันต์ทีเดียว!

            ซึ่งหลินจิงซูเองก็ไม่นึกไม่ฝันจริงๆว่า ทุกอย่างจะตรงตามข้อสันนิษฐานของเธอทั้งหมด!

            แต่ที่เหนือความคาดหมายก็คือ เมื่อหลินจิงซูเปิดกล่องกำมะหยี่เพื่อตรวจสอบดูว่า สร้อยข้อมือทองคำของเธอนั้นอยู่ในสภาพเช่นไร? แต่ไม่เพียงพบว่าทุกอย่างล้วนอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดี แต่ข้างๆกลับมีบางสิ่งบางอย่างอยู่ด้วย!

            นอกเหนือจากสร้อยข้อมือทองคำของเธอแล้ว ก็ยังมีเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาปึกหนึ่งวางอยู่ข้างกันด้วย!

            เห็นเช่นนี้ หลินจิงซูถึงกับยิ้มหวานทันที เพราะเธอแอบคิดไปว่า คนอย่างจ้าวลี่คงจะเอาเงินจำนวนนั้นไปถลุงใช้จนเกลี้ยงแล้วอย่างแน่นอน และขอบอกตามตรง เรื่องนี้นับเป็นอีกหนึ่งข้อกังวลที่หลินจิงซูยังคิดไม่ตกอยู่พอดี เพราะถึงแม้แผนการในครั้งนี้ของเธอจะสมบูรณ์เพียงใด แต่ท้ายที่สุด ก็ไม่สามารถหาหลักฐานสำคัญที่จะมาใช้เอาผิดจ้าวลี่โทษฐานขโมยเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาไปได้อยู่ดี

            แต่ทว่าเวลานี้ จุ๊จุ๊…ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า คนร้ายกลับประเคนหลักฐานชิ้นสำคัญให้เธอถึงมือ!

            เมื่อจ้าวลี่ได้ยินว่า สามารถตรวจหาตัวคนร้ายได้จากรอยนิ้วมือบนกล่องใบนั้น เธอก็พยายามตั้งมั่นทำสมาธิอย่างที่สุด บีบเค้นมันสมองทั้งหมดที่มี เพื่อคิดหาข้อแก้ตัวกับสิ่งที่จะต้องเผชิญพบหลังจากนี้

            แล้วก็เป็นดั่งที่หลินจิงซูได้เคยคาดการไว้ไม่ผิดเพี้ยน ผู้หญิงคนนี้เป็นพวกแบกรับความกดดันมากๆไม่ไหว ชั่วอึดใจต่อมา ภายใต้สภาพจิตใจที่ทรุดโทรมย่ำแย่เกินจะต้านทาน จ้าวลี่เริ่มยืนทรงตัวไม่ตรง กระทั่งท้ายที่สุดก็ทรุดฮวบลงนั่งกองกับพื้นอย่างสิ้นท่า

            ทุกคนในที่นั้นต่างก็ไม่ได้โง่ เพียงแค่เห็นสีหน้าท่าทางและปฏิกิริยาที่ดูเกินกว่าเหตุของจ้าวลี่ในเวลานี้ แต่ละคนต่างก็สามารถแยกแยะขาวดำได้ออกในทันที

            หลินจิงซูปรายหางตามองใส่จ้าวลี่ที่กำลังนั่งสิ้นหวังอยู่บนพื้นด้วยความสมเพชใจ ดูท่าเธอจะประเมินค่าผู้หญิงคนนี้สูงเกินไปจริงๆ เพราะเดิมทีเคยคิดว่า จนกว่าลายนิ้วมือบนกล่องจะได้รับการพิสูจน์เป็นประจักษ์ ถึงตอนนั้น จ้าวลี่จึงจะยอมคายความผิดของตนออกมา

            หรือหากยังไม่ยอมแพ้อีก หลินจิงซูก็ได้คิดหาแผนการเผื่อไว้ล่วงหน้าอีก โดยจะทำการเก็บตัวอย่างเศษชิ้นผ้ากำมะยี่ที่ติดตามซอกเล็บและลายนิ้วมือของจ้าวลี่ไปตรวจเพื่อเอาผิดต่อไป

            แต่ดูเหมือนแผนการพวกนั้นจะไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว…

            สุดท้ายจ้าวลี่ก็เป็นเพียงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งเท่านั้น ระดับความอดทนต่อความกดดันย่อมมีขีดจำกัด จะเทียบกับมืออาชีพแบบเธอได้อย่างไรกันเล่า?

            ตำรวจกุมตัวจ้าวลี่ออกไปทันที พร้อมแจ้งเรื่องไปทางมหาวิทยาลัยด้วย

            ข่าวนี้เปรียบเสมือนพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำ แพร่สะพรัดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยภายในพริบตา!

            ทันทีที่เรื่องนี้เปิดเผยออกมา ทั้งมหาวิทยาลัยก็แทบระเบิด!

            โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้น เมื่อรู้ว่าลูกศิษย์ที่เขาทั้งเอ็นดูและเชื่อใจมาโดยตลอดกลับกลายเป็นหัวขโมยไปเสียเอง! และที่ตกใจยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เมื่อได้ทราบจากหลินจิงซูว่า เงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไป ที่แท้ก็เป็นฝีมือของจ้าวลี่ด้วยเช่นกัน!

            เขายอมรับความผิดพลาดทั้งหมดแต่โดยดี ซึ่งก็คือความผิดในโทษฐานลำเอียงเข้าข้างคนร้าย…

            เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากลับเลือกที่จะเชื่อคำพูดของจ้าวลี่อย่างสนิทใจ…

            ในฐานะอาจารย์คนหนึ่ง ย่อมนับว่าปฏิบัติหน้าที่ได้ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง!!