ตอนที่ 296 นังปัญญาอ่อนหลินจิงซู!

149 1-2

      ตอนที่ 296 นังปัญญาอ่อนหลินจิงซู!

     

            กลับเข้ามหาวิทยาลัยครั้งนี้ หลินจิงซูก็เริ่มแวะเวียนเข้าก๊วนเล่นบาสเก็ตบอลกับหวู่ฮ่าวชิงบ่อยครั้งขึ้น กระทั่งเวลาว่างจากชั่วโมงเรียนหรือช่วงพักกลางวัน ยังไปหาเขาอยู่บ่อยๆ ไม่นานก็บังเกิดข้อคำถามขึ้นท่ามกลางเหล่านิสิตว่า ประธานนักศึกษาแอบมีใจให้หวู่ฮ่าวชิงหรือไม่? มิฉะนั้นแล้ว เหตุใดเธอจึงเอาแต่ทำตัวติดกับอีกฝ่ายเป็นตังเมแบบนั้น?

            ข่าวซุบซิบเหล่านี้ร่ำลือจนหนาหูไปทั่วทั้งคณะ ทำเอาจ้าวลี่ที่ทราบเรื่องถึงกับเดือดดาลสุดขีด บดฟันขยี้ครืดคราดด้วยความอาฆาตแค้น

            ในช่วงเย็นของวันหนึ่ง จ้าวลี่กลับไปที่ห้องพักตามปกติ และบังเอิญเหลือบไปเห็นกล่องใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือของหลินจิงซู

            มันคือกล่องกำมะยี่สีแดงที่ทั้งดูสวยงามและเลอค่าอย่างมาก ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องมีของดีซ่อนอยู่ภายในอย่างแน่นอน

            เวลานี้ไม่มีใครอยู่ในห้องแม้แต่คนเดียว จ้าวลี่หันซ้ายแลขวาหนึ่งรอบ ก่อนจะเดินดุ่มไปเปิดกล่องกำมะยี่สีแดงใบนั้นอย่างคันไม้คันมือทันที

            สร้อยข้อมือทองคำเส้นหนาทอแสงเจิดจรัสแวววาว สาดกระทบเข้าใส่ดวงตาของเธอทันใด

            ชั่วอึดใจขณะ ดวงตาของจ้าวลี่ก็เป็นประกายสดใสด้วยความโลภเต็มเปี่ยม สำรวจมองไปรอบตัวอีกหลายครั้งหลายหน หลังจากแน่ใจแล้วว่า ไม่มีใครอยู่ในบริเวณนี้อีกนอกจากเธอ จึงเร่งปิดกล่องกำมะยี่สีแดงลงดังเดิม แล้วแอบยัดมันใส่กระเป๋าเรียนของตนเองอย่างเงียบเชียบ

            จ้าวลี่ไม่รู้สึกผิดต่อการกระทำครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังหัวเราะเยาะสาปแช่งหลินจิงซูอย่างสาแก่ใจว่า ‘หึหึ นังหน้าโง่ ใครใช้ให้แกขโมยผู้ชายของฉันไปก่อนล่ะ? สร้อยข้อมือเส้นนี้ถือซะว่าเป็นคำขอโทษจากแกก็แล้วกัน! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น! ทั้งหมดเป็นเพราะแกทำตัวเองต่างหาก!!’

            คิดแล้วจ้าวลี่ก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้ ปรากฏว่านังหลินจิงซูมันโง่เง่ากว่าที่คิดไว้มาก! เพิ่งจะถูกขโมยเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาไปหยกๆ แต่เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ คราวนี้ยังจะโง่ซ้ำสองอีก! สร้อยข้อมือทองคำเส้นนี้ถือว่าเป็นบทเรียนให้กับความไร้สมองของแกก็แล้วกันนะ นังหลินจิงซูหน้าโง่!

            พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายในช่วงทดลองงานของคณะกรรมการนักศึกษาชุดนี้แล้ว ถึงเวลานั้น อาจารย์ที่ปรึกษาจะได้ฤกษ์ประกาศซะทีว่า นังหลินจิงซูยังจะมีคุณสมบัติเป็นประธานนักศึกษาต่อได้หรือไม่!

            จ้าวลี่ตื่นเต้นจนรอแทบอดใจรอไม่ไหวแล้ว!

            หวังว่าจะไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นในวันประชุมคณะกรรมการนักศึกษาพรุ่งนี้หรอกนะ  และตามที่คาดการณ์ไว้ อาจารย์ที่ปรึกษาจะต้องยกตำแหน่งประธานนักศึกษาให้กับเธออย่างแน่นอน!

           

            จ้าวลี่เดินออกจากประตูห้องไปด้วยใบหน้าชื่นมื่น เธอรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองเกินบรรยาย อุตส่าห์ล้างสมองเป่าหูอาจารย์ที่ปรึกษามาตั้งนาน ในที่สุด ทุกอย่างก็ใกล้จะบรรลุผลแล้ว!

            วันรุ่งขึ้น

            การประชุมคณะกรรมการนักศึกษาที่ว่า จะถูกจัดขึ้นในช่วงเย็นของวัน

            ตามแผนเดิมที่จ้าวลี่วางไว้ เธอจะเข้ามารับตำแหน่งประธานนักศึกษาอย่างสมเกียรติท่ามกลางเสียงปรบมือยินดีของทุกคน พร้อมกันนั้น เธอก็จะบดขยี้หลินจิงซูให้แหลกด้วยฝ่าเท้าคู่นี้ของตน! 

            แต่ความปรารถนาของสาวน้อยช่างฝันคนนี้ก็จำต้องแตกสลายในพริบตา เมื่อจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญได้มาแบบเหนือเมฆในช่วงเวลาเที่ยงวัน

            ป้าซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ดูแลหอพักได้นำตำรวจสองนายบุกขึ้นมาเคาะประตูถึงหน้าห้องพักของสามสาว

            “ใครเป็นคนแจ้งตำรวจครับ?”

            ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ตำรวจหนึ่งในนั้นก็เอ่ยถามเสียงเข้มแฝงไว้ด้วยความดุดัน

            หลินจิงซูที่ยืนอยู่หน้าประตูค่อยๆยกมือขึ้น ขานตอบด้วยเสียงเศร้าสร้อยว่า

            “หนูเองค่ะ”

            เห็นแขกผู้มาเยือนเป็นตำรวจสองนาย หลี่ผางตี้และจ้าวลี่ต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

            หลี่ผางตี้อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้จริงๆว่า ทำไมห้องที่เธออยู่จึงได้เกิดปัญหาบ่อยนัก? ซึ่งตรงข้ามกับจ้าวลี่ที่สีหน้าประหลาดใจของเธอดูปลอมมาก แน่นอน เธอย่อมคาดเดาได้แต่แรก หากหลินจิงซูรู้ว่าสร้อยข้อมือของตนสูญหายไปเมื่อไหร่ เธอย่อมไม่อยู่เฉยแน่ และจะต้องแจ้งตำรวจอย่างแน่นอน แต่…แล้วยังไงล่ะ? แจ้งตำรวจแล้วได้อะไรขึ้นมาอย่างนั้นหรือ? ในเมื่อครั้งก่อนยังจับมือใครดมไม่ได้ด้วยซ้ำไป!

            “เข้าใจแล้วครับ ทางเราได้รับแจ้งว่า คุณสงสัยหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องว่าเป็นคนร้ายที่ขโมยสร้อยข้อมือทองคำของคุณไปใช่มั้ยครับ? ถ้าอย่างนั้น ทางเราคงต้องขออนุญาตทำการตรวจค้นห้อง”

            เจ้าหน้าที่ตำรวจนายนั้นร้องบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังขึงขัง

            ได้ยินเช่นนั้น หลี่ผางตี้แทบน้ำตาร่วงอีกรอบ เร่งก้าวฉับเข้าไปเอ่ยถามหลินจิงซูอย่างไม่ทนทันทีว่า

            “จิงซู คราวนี้เธอทำอะไรหายอีกเหรอ?”

            สำหรับคำถามข้อนี้หลินจิงซูเลือกที่จะไม่ตอบ แต่กลับพับแขนเสื้อถกสูงขึ้น พร้อมหันหน้าเข้าประจันกับจ้าวลี่อยู่เป็นเวลานาน

            เสี้ยวอึดใจที่สายตาของหลินจิงซูปะทะเคลื่อนชน เป็นอันเข้าใจได้ถ้วนหน้าว่า คนที่เธอกำลังสงสัยก็คือจ้าวลี่นั่นเอง

           

            เจ้าหน้าที่ดูแลหอพักคนนั้นได้เกณฑ์นิสิตหญิงหลายคนที่อยู่หอพักแห่งนี้ ให้ช่วยแยกย้ายกันไปค้นหาสิ่งของดังกล่าวจนทั่วทั้งห้องอย่างละเอียด ทั้งรื้อตู้เสื้อผ้าและค้นตามซอกมุมใต้เตียง รวมไปถึงอีกหลายๆจุดที่มีแนวโน้มว่าจะเป็นที่ซ่อนของได้

            แต่จนแล้วจนรอด กลับไม่มีความคืบหน้าใดๆเลย

            ร่องรอยความโล่งใจโฉบแล่นผ่านดวงตาทั้งคู่ของจ้าวลี่ และทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การเฝ้าสังเกตการณ์ของหลินจิงซูเช่นกัน

            ตลอดกระบวนการค้นหาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ หลินจิงซูเสแสร้งแสดงละครได้อย่างเป็นธรรมชาติ บางจังหวะถึงกับแสร้งทำเป็นกระสับกระส่ายร้อนใจอยู่ไม่เป็นสุข ราวกับสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตเพิ่งจะสูญหายไปจริงๆ บรรดาเพื่อนร่วมหอพักคนอื่นๆที่เห็นเช่นนั้น ต่างก็พากันเห็นอกเห็นใจเข้ามาปลอบโยนกันถ้วนหน้า

            จ้าวลี่ที่เฝ้ามองภาพเหล่านั้น อดที่จะแอบหัวเราะเยาะกับตัวเองไม่ได้ พร้อมสบประมาทอีกฝ่ายอยู่ภายในใจว่า 

            ‘ฉันรู้อยู่แล้วว่า น้ำหน้าอย่างแกจะต้องเอาเรื่องนี้ไปแจ้งตำรวจแน่ๆ! คิดว่าฉันไม่รู้ทันคนอย่างแกรึไง? นังคนปัญญาอ่อนเอ๊ย…’

            ไม่ว่าเหล่านิสิตหญิงจะช่วยกันค้นหาอย่างไร ทว่ากลับไม่พบแม้แต่ร่องรอย จนตอนนี้ทุกคนต่างก็พากันถอดใจกันหมดแล้ว

            แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆหลินจิงซูก็พูดแทรกขัดจังหวะทุกคนขึ้นกลางมาว่า

            “เดี๋ยวก่อนนะคะ ยังมีอีกที่หนึ่ง”

            ทุกคนต่างจ้องมองมาทางเธอเป็นตาเดียว

            เหนือความคาดหมาย หลินจิงซูตัดสินใจเดินตรงออกไปที่หน้าต่างห้องพักอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

            ทันทีที่จ้าวลี่เห็นอีกฝ่ายกำลังมุ่งหน้าตรงไปทางหน้าต่าง หัวใจของเธอก็หล่นวูบตกไปถึงตาตุ่ม!