ตอนที่ 321 จับพ่อตัวเองทรมานอย่างช้าๆ

161 2-2

            ตอนที่ 321 จับพ่อตัวเองทรมานอย่างช้าๆ

            แน่นอน ต่อให้ตอนนี้หลินชิงอี้จะรู้สึกไม่มีความสุขเพียงใดก็ตาม แต่กลับไม่สามารถแสดงสีหน้าอารมณ์ใดๆออกมาได้ เขาจึงฝืนยิ้มตอบกลับไปว่า

            “ตอนนี้ลูกเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก็ต้องกินเยอะขึ้นเป็นธรรมดา! เอาเลย เอาเลย! อยากจะสั่งมากแค่ไหนก็สั่งไป! ส่วนของพ่อขอแค่จานเดียวก็อิ่มแล้วล่ะ!”

            หลินจิงซูถึงกับกลอกตาอดที่จะสมเพชไม่ได้ อายุจะยี่สิบแล้ว ยังบอกว่าเพิ่งจะเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่งั้นเหรอ? นี่คงคิดว่าฉันอายุแค่สิบเอ็ดสิบสองปีรึไงกัน?

            พูดถึงเรื่องโตเป็นผู้ใหญ่ เธอก็อดหวนย้อนนึกถึงตัวเองในสมัยที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นไม่ได้

            ในช่วงที่เริ่มก้าวสู่วัยรุ่น ระดับการเจริญอาหารย่อมเปลี่ยนไปและเพิ่มตามขนาดตัวที่โตขึ้น จากที่เคยทานข้าวหนึ่งทัพพีย่อมต้องเพิ่มเป็นสอง

            ทว่าในความเป็นจริง ทุกครั้งที่หลินจิงซูกลับมาจากโรงเรียน เธอมักจะต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโซ อีกทั้งยังต้องทนเป็นขี้ข้ารับใช้ย่าอู๋ด้วย ในขณะที่หลินเสวี่ยกลับมีอาหารจานอร่อยมากมาย วางเรียงรายอยู่ต่อหน้าทันทีที่กลับมาถึงบ้าน

            เมื่อกินข้าวถ้วยเดียวไม่อิ่ม จึงได้พยายามขอข้าวเพิ่ม แต่หลินจิงซูกลับมักถูกย่าอู๋ดุด่าราวกับเป็นวัวเป็นควาย กล่าวหาว่าเธอเป็นตัวสิ้นเปลือง ส่งผลให้ในชาติก่อนหน้า สภาพร่างกายในวัยเด็กของเธอไม่ต่างอะไรจากสัมภเวสีไร้ญาติ ที่ไม่เคยมีใครจุดธูปเชิญเลย

            แม้หลินชิงอี้จะพบเห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้ด้วยตาตัวเอง แต่กลับไม่เคยคิดช่วยเหลือใดๆ ในทางกลับกัน เขายังเอาเงินไปให้หลินเสวี่ยใช้ส่วนตัวด้วย ให้เธอสามารถซื้อขนมนมเนยที่โรงเรียนทานได้

            ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ หลินจิงซูก็ยิ่งรู้สึกเคียดแค้นใจมากขึ้นเท่านั้น เธอกระหน่ำสั่งอาหารแทบทุกเมนูบนหน้ากระดาษ อย่างละสองถึงสามที่ด้วยความเมามัน!

            เมื่อบริกรยกอาหารมาวางจนครบ ปรากฏว่าโต๊ะอาหารขนาดใหญ่เกือบไม่สามารถรองรับได้พอ! กวาดตามองปริมาณอาหารที่กินได้ถึงหกเจ็ดคนวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า หลินจิงซูถึงกับแสยะยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ

            ทันทีที่เห็นเช่นนี้ เฉินเฉวียนเย่จึงเพิ่งจะทันตระหนักคิดได้ ปรากฏว่าสาวน้อยคนนี้กำลังจับพ่อของตัวเองมาทรมาน เพื่อให้ค่อยๆตายลงอย่างช้าๆนี่เอง! รู้เช่นนี้เข้า เขาค่อยเริ่มรู้สึกใจฟูขึ้นมาเช่นกัน

            “พ่อคะ ทำไมหน้าตาดูไม่มีความสุขเลยล่ะคะ? จะด่าว่าหนูเป็นพวกกินล้างกินผลาญสินะคะ?”

            ทุกสีหน้าอากัปกิริยาของหลินจิงซูที่แสดงออกมา ล้วนเป็นไปด้วยความไร้เดียงสา กระทั่งน้ำเสียงยังฟังดูเป็นสาวน้อยใสซื่อบริสุทธิ์

            เสี้ยวอึดใจ หลินชิงอี้รีบตอบสนองทันที สีหน้าท่าทางของเขาสงบนิ่งลงอย่างรวดเร็วและยิ้มตอบว่า

            “จะด่าจิงซูน้อยของพ่อได้ยังไงกันล่ะ! เพราะเมื่อก่อนพ่อเองก็ทำไม่ดีกับลูกไว้เยอะ…”

            หลินจิงซูอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้ เคยทำไม่ดีกับลูกไว้เยอะงั้นเหรอ? ทั้งที่รู้เห็นทุกอย่างตั้งแต่แรก ทว่ากลับเต็มใจให้ลูกกับเมียของตัวเองถูกเอาเปรียบอยู่ได้?

            แล้วดูพูดเข้าสิ ทำราวกับว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำมาโดยตลอด?          

            คำพูดคำจาช่างฟังดูสวยหรูจริงๆ!

            หลินจิงซูหั่นสเต๊กเนื้อชั้นเยี่ยมเข้าปาก เคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย ทันใดนั้น พลันได้ยินเสียงของหลินชิงอี้เอ่ยถามขึ้นว่า

            “แล้วลูกกับแม่มาทำอะไรที่ตัวเมืองหลักงั้นเหรอ?”

            จากคำถามที่ได้ยิน ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่รู้เรื่องธุรกิจชานมไข่มุกของพวกเธอสนองแม่ลูกงั้นเหรอ?

            หลินชิงอี้รู้กระทั่งเรื่องที่เธอได้เข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย แต่กลับไม่รู้เรื่องธุรกิจชานมไข่มุกนี่นะ? เป็นไปได้งั้นเหรอ?

            หลินจิงซูตอบกลับเสียงเนิบ

            “ก็ทำธุรกิจเล็กๆน้อยๆประทังชีวิตค่ะ”

            “หลังอาหารมื้อนี้…ลูกช่วยพาพ่อไปพบแม่หน่อยจะได้รึเปล่า?

หลินชิงอี้เอ่ยถามประโยคหนึ่ง สีหน้าน้ำเสียงดูไม่สู้จะมั่นใจนัก

แต่จังหวะเดียวกันนั้น เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังถือมีดหั่นสเต๊กอยู่ พลันต้องหยุดมืออย่างกะทันหัน พร้อมเงยหน้าขึ้นจ้องหลินชิงอี้ตาเป็นมัน         

            “หนูต้องกลับบ้านไปถามความสมัครใจของแม่ก่อนค่ะ เพราะแม่เคยปฎิญาณไว้ว่า ชีวิตนี้จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพ่ออีก สำหรับเรื่องนี้…หนูเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน”

            หลินจิงซูแสร้งตีหน้าทำเป็นเห็นอกเห็นใจ แววตาคู่นั้นของสาวน้อยหม่นประกายลงดูเศร้าสร้อยทันที

            “แต่ใช่ว่าพ่อจะไม่มีความหวังซะเลย ความจริงแล้ว ธุรกิจที่แม่ทำอยู่มันก็ไม่ง่ายเลย ถ้าพ่ออยากจะกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกจริงๆ คงต้อง…แสดงความจริงใจให้แม่เห็นมากกว่านี้ค่ะ”

            “ความจริงใจ? ความจริงใจยังไงหรอ?”

            หลินชิงอี้รู้สึกฉงนใจไม่น้อย

            “ก็เพราะตอนนี้หนูต้องอยู่ที่มหาวิทยาลัยเรียนหนังสือ แม่ก็เลยต้องทำงานหนักและดูแลกิจการลำพังคนเดียว แม่ต้องตื่นแต่เช้ามาดูแลร้านทุกวันไม่มีขาด ถ้าพ่อสามารถช่วยแบ่งเบาภาระของแม่ได้ อย่างเช่นช่วยจ่ายค่าเล่าเรียนของหนูแทนให้ หนูเชื่อว่าแม่คงจะต้องใจอ่อนอย่างแน่นอน! อีกอย่าง พ่อเองก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วไม่ใช่เหรอคะ? เงินเดือนคงจะเยอะน่าดูสินะคะ?”

            ชั่วจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็นนั้น หลินจิงซูก็แอบแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

            หลินชิงอี้เองก็พอจะคาดเดาออกได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ไอ้เรื่องแสดงความจริงใจที่พูดมา คงต้องมีเรื่องเงินเข้ามาข้องเกี่ยวอย่างแน่นอน ยิ่งได้ยินแบบนี้ เขาก็ถึงกับหงุดหงิดใจขึ้นมาทันที แต่ทว่าไม่แสดงอาการออกมา เขาพยายามข่มกลั้นเอาไว้และเอ่ยถามอย่างใจเย็นว่า

            “แล้วค่าเล่าเรียนของลูกเท่าไหร่ล่ะ?”

            หลินจิงซูไม่ตอบ แต่ก้มหน้าเศร้าสร้อยพร้อมชูสองนิ้วขึ้นแทน

            “สองร้อยเท่านั้นเหรอ? สบายมาก…”

            หลินชิงอี้คลี่ยิ้มตอบทันควัน

            “สองพันค่ะ ค่าเล่าเรียนในมหาวิทยาลัยแพงกว่าที่คิด เพราะมีทั้งค่ากิจกรรม ค่าทัศนศึกษานอกสถานที่ แล้วยังมีค่าธรรมเนียมการศึกษาอีก… แม่คงไม่มีปัญญาจ่ายเงินมากขนาดนี้ได้แน่ ฮึก..ฮึกๆ…ถ้าไม่รีบจ่ายค่าเล่าเรียนก่อนสิ้นเดือนนี้ หนู…หนูจะต้องถูกไล่ออกค่ะ ฮึกๆ..ฮึกๆ….”

            หลินจิงซูเอ่ยบอกพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้ม