ตอนที่ 329 พ่อแม่ของจ้าวเสี่ยวย่า

            165 2-2

            ตอนที่ 329 พ่อแม่ของจ้าวเสี่ยวย่า

           

      หากจะเรียกขานฝ่ายหญิงว่าคุณนาย ก็ออกจะฟังดูแก่ไปหน่อย เพราะเธอดูเหมือนคุณหนูสาวสวยมีชาติตระกูลที่เริ่มจะมีอายุเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และด้วยความสวยที่เป็นทุนเดิมผนวกกับการแต่งหน้าอย่างไร้ที่ติที่แต่งแต้มลงไป ทำให้เธอยิ่งดูงดงามแม้จะในยามวิกาลเช่นนี้ก็ตาม เคลื่อนสายตาต่ำลงมาเล็กน้อย พินิจจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของเธอแล้ว เพียงเท่านี้ก็สามารถบอกได้ว่า เธอนั้นร่ำรวยจริง!

                  “ขอโทษที่มารบกวนในยามดึกดื่นแบบนี้นะ เธอคือหลินจิงซูใช่มั้ยจ๊ะ?”

                  สายตาของคุณนายสาวสวยจับจ้องมาทางหลินจิงซู ตัดสลับกับมองสำรวจไปรอบห้องเล็กน้อย ปรากฏว่าไม่ใครอื่นในห้องอีกแล้ว เหตุนี้เธอจึงยิ่งมั่นใจว่า สาวน้อยที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้ นอกจากหลินจิงซู คนที่เธอกำลังตามหา

                  หลินจิงซูแทบจะคาดเดาได้ในทันทีว่า สองสามีภรรยาคู่นี้เป็นใคร

                  จะเป็นใครอื่นไปไม่ได้เช่นกัน นอกเสียจากคนในครอบครัวของจ้าวเสี่ยวย่า!

                  “ใช่ค่ะหนูเอง”

                  หลินจิงซูเปล่งเสียงเย็นชาตอบกลับ

                  “อาการบาดเจ็บที่ศีรษะเป็นยังไงบ้างจ๊ะ? รู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง? ฉันในฐานะที่เป็นแม่ ต้องขอโทษแทนลูกสาวจริงๆ ฉันเองก็พอจะได้ฟังเรื่องราวคร่าวๆมาแล้วล่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เป็นความผิดของฉันเองที่ตามใจลูกตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาเธอก็เลยมีพฤติกรรมแบบนี้…”

                  เผชิญหน้ากับทัศนคติและความจริงใจที่ผู้หญิงคนนี้มีให้ บรรยากาศความตึงเครียดรอบตัวหลินจิงซูจึงค่อยลดทอนอ่อนลงเล็กน้อย

            ขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนในชุดสูทอีกคนก็โค้งศีรษะให้เธอเล็กน้อยเช่นเดียวกัน น้ำเสียงของเขาดูมีอายุมากกว่าฝ่ายหญิงเล็กน้อย แต่กลับทุ้มลึกฟังแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่น ลักษณะท่าทางก็ดูจริงใจไม่แพ้กัน

            “ผมเป็นพ่อของจ้าวเสี่ยวย่าครับ ทันทีที่รู้เรื่อง พวกเราก็รีบตรงมาที่นี่เลย เรื่องนี้ลูกสาวของเราเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ หวังว่าน้องแซ่หลินจะยอมยกโทษให้เธอด้วย”

            พูดจบ ด้านคุณนายสาวสวยก็รีบยื่นกระเช้าผลไม้ชุดใหญ่ในมือส่งให้หลินจิงซูทันที แต่ทว่าหลินจิงซูกลับไม่ยอมรับไว้

      ถูกต้อง ลักษณะท่าทางที่คนทั้งสองแสดงออกมานั้นดีเลิศอย่างน่าใจหาย ดีเสียจนใครต่อใครที่เผชิญพบ ล้วนต้องยอมใจอ่อนให้ง่ายๆ ดั่งคำกล่าวที่ว่า ตีคนยิ้มแย้มย่อมต้องละอายใจ มีหรือที่หลินจิงซูจะไม่รู้แกวสองผัวเมียคู่นี้?

           

            เรื่องแบบนี้คาดเดาได้ไม่ยาก การที่จ้าวเสี่ยวย่ามีนิสัยหยิ่งยโสจองหองอวดดีเช่นนี้ ย่อมได้รับการอบรมปลูกฝังมาจากสถานบันครอบครัวทั้งสิ้น พูดง่ายๆก็คือ ลูกเป็นอย่างไรพ่อแม่ก็น่าจะต้องเป็นอย่างนั้นด้วย ลูกไม้ย่อมหล่นใกล้ต้นเสมอ

            แต่สิ่งที่หลินจิงซูไม่คาดคิดก็คือ การเดินหมากของสองผัวเมียคู่นี้จะแยบยลกว่าที่คิด

            หลินจิงซูนั่งฟังคำขอโทษมากมายจากปากของคนที่รู้สึกผิดอย่างพวกเขา ส่วนสีหน้าของเธอนั้นกลับบ่งบอกว่าไม่ได้แยแสใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

            ฝ่ายชายค่อนข้างพูดน้อย ส่วนมากจะเป็นฝ่ายหญิงพูดเสียมากกว่า

            “สาวน้อยจ๊ะ ขอเพียงเธอยอมยกโทษแล้วก็ให้อภัยลูกสาวของฉัน ไม่ว่าต้องการอะไร ก็ขอให้บอกมาได้เลยจ้ะ…”

            หากมองผิวเผิน จะเห็นว่าคุณนายสาวสวยดูจริงใจอย่างมาก แต่ทว่าภายในใจของหลินจิงซูกลับตระหนักดีว่า ผู้หญิงคนนี้เพียงแค่เสแสร้งเท่านั้น

            กับแค่ลูกบาสลูกเดียว ถึงกับทำคนเข้าโรงพยาบาลได้เชียวเหรอ? บ้ารึเปล่า?

           

            ลูกสาวของฉันไม่ขอโทษแล้วยังไงเหรอ? กับแค่พูดจาเหยียดหยันนิดหน่อยทำเป็นทนไม่ได้ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ คนยากจนอย่างเธอคงจะต้องการของตอบแทนสินะสาวน้อย?

            คิดได้เช่นนั้น คุณนายสาวสวยก็หยิบซองกระดาษสีน้ำตาลปึกหนาออกมายื่นส่งให้หลินจิงซู

            หลินจิงซูยืนจ้องมองด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ กวาดตามองปราดเดียวก็สามารถเดาได้ว่า สิ่งที่อยู่ภายในซองกระดาษหนาตรงหน้าคืออะไร แต่เธอก็ไม่คิดจะรับไว้เช่นกัน

            “ถ้าอยากจะให้หนูยกโทษให้ลูกสาวของคุณจริงๆ ก็ควรให้เธอมาขอโทษหนูต่อหน้า ไม่ใช่เลือกที่จะใช้วิธีมักง่ายแบบนี้”

            สาวน้อยจ้องมองสองผัวเมียที่แต่งตัวดีตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดหยาม พ่นประโยคสั้นๆแต่เด็ดขาดออกไป

            ความจริงแล้ว หลินจิงซูก็ไม่ได้อยากจะทำให้เรื่องราวใหญ่โตไปมากกว่านี้แล้วเช่นกัน สิ่งเดียวที่เธอต้องการก็คือคำขอโทษ และนี่ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยแม้แต่น้อย ยอมพูดคำเดียวสั้นๆ ทุกอย่างก็เป็นอันจบทันที ไม่ใช่ปล่อยให้คนเป็นพ่อเป็นแม่ออกหน้าจัดการแทนแบบนี้

            “แน่นอนจ้ะ ยังไงซะลูกสาวของฉันก็เป็นฝ่ายผิดเองตั้งแต่แรก ขอเพียงหนูยอมยกโทษให้ ฉันจะรีบไปพาตัวลูกสาวมาขอโทษหนูเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

            ได้ยินว่าหลินจิงซูจะยอมถอยไม่เอาเรื่องง่ายๆแบบนี้ ดวงตาของคุณนายสาวสวยก็ถึงกับเปล่งประกายสว่างไสวขึ้นฉับพลัน คำขอข้อนี้ไม่ได้มากหรือน้อยจนเกินไป เธอย่อมยินดีตอบตกลงอย่างไม่ลังเลใจ

            คุณนายสาวสวยหันไปส่งยิ้มพร้อมพยักหน้าเล็กน้อยให้กับสามีที่อยู่ด้านหลัง ทั้งคู่รีบออกจากห้องผู้ป่วยไปอย่างรวดเร็ว

            หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น จ้าวเสี่ยวย่าก็เดินมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ท้ายหลังคือพ่อและแม่ของเธอที่ติดตามมาด้วยเช่นกัน