ตอนที่ 328 แขกยามวิกาล

165 1-2

      ตอนที่ 328 แขกยามวิกาล

     

            เฉินเฉวียนเย่วิ่งตรงดิ่งไปยังอาคารผู้ป่วยในของโรงพยาบาลด้วยความเร็วสุดชีวิต หลังจากรู้หมายเลขห้องจากพยาบาลแล้ว เขาก็พุ่งตรงไปยังจุดหมายเปิดประตูพรวดเข้าไปด้วยความเป็นห่วง

            ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ก็พบหลินจิงซูกำลังนั่งเอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ในมือกำลังถือแอปเปิ้ลลูกหนึ่งที่ปลอกเปลือกออกแล้ว เหลือเพียงผิวเนื้อเนียนสวยน่ารับประทาน

            “สาวน้อย เป็นยังไงบ้าง?!”

            เฉินเฉวียนเย่พุ่งตรงเข้าไปข้างเตียงอย่างรวดเร็ว รีบร้อนเอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล

            “ยังปวดตรงไหนที่หัวอีกรึเปล่า? จะต้องให้หมอตรวจดูอีกสักรอบมั้ย?”

            เป็นเพราะตอนนี้หวู่ฮ่าวชิงยังคงอยู่ในห้องด้วยเช่นกัน ทำให้หลินจิงซูไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจำต้องเล่นละครต่อไป เธอแสร้งพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลียว่า

            “ความจริงก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ แต่ยังมีปวดมึนอยู่บ้างเป็นระยะๆ บางทีก็รู้สึกเหมือนจะอาเจียน…”

            “ไอ้สารเลวตัวไหนที่มันกล้าปาบอลอัดใส่หัวเธอแบบนี้!? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ! ฉันจะสั่งคนให้ไปรุมกระทืบมันให้ตายคาตีนเลยคอยดู!!”

            เฉินเฉวียนเย่กำหมัดกระชับแน่นทั้งสองมือจนเสียงกระดูกเสียดลั่น เขารู้เรื่องราวทุกอย่างผ่านทางโทรศัพท์หมดแล้ว

            มีคนสารเลวที่ไหนก็ไม่รู้ ขว้างลูกบาสเก็ตบอลใส่ศีรษะลูกสาวทูนหัวของเขาอย่างจัง แต่ไม่เพียงไม่สำนึก แม้แต่คำขอโทษสักคำยังไม่หลุดออกจากปาก! ฟังจากคำบอกเล่าแล้ว ดูท่าอีกฝ่ายคงจะจองหองอวดดีไม่น้อยเลย ไอ้คนพรรค์นี้ล่ะที่เฉินเฉวียนเย่เกลียดนัก อย่าให้รู้ว่าใช้มือข้างไหนปาก็แล้วกัน! พ่อจะจับตัดซะให้กุด!!

             หวู่ฮ่าวชิงที่นั่งนิ่งหลบมุมอยู่ในห้อง เพียงแค่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอสักที ยังรู้สึกว่าช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน ทำได้เพียงจ้องมองชายร่างสูงใหญ่เบื้องหน้าด้วยความหวั่นเกรง มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่า ผู้ชายคนนี้ต้องไม่ธรรมดา และอย่าได้คิดจะตอแยกับเขาโดยเด็ดขาด!

            “หนูแจ้งตำรวจไปแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้น่าจะถูกกุมตัวอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว”

            หลินจิงซูพูดคำปากก็กัดแอปเปิ้ลคำ

            ถัดจากนั้น เธอก็เคลื่อนสายตาสับเปลี่ยนไปทางหวู่ฮ่าวชิง ยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมกับพูดเสียงเบาว่า

            “พ่อฉันมาแล้ว นายกลับบ้านได้แล้วล่ะ ขอบคุณมากเลยนะสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่างในวันนี้”

            หวู่ฮ่าวชิงไม่มีเหตุผลจะใช้อ้างเพื่ออยู่ต่ออีกแล้ว เขาเหลือบมองเฉินเฉวียนเย่เล็กน้อยด้วยความรู้สึกยำเกรง แล้วจึงพยักหน้าแต่โดยดี

            “รู้แล้ว เธอเองก็พักผ่อนให้มากๆล่ะ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นฉันจะไปแจ้งทางอาจารย์ที่ปรึกษาให้เอง มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะ!”

            หลินจิงซูมองอีกฝ่ายเดินจากไปจนลับสายตา สำหรับเรื่องความช่วยเหลือและการเฝ้าดูแลเธอไม่ห่างของหวู่ฮ่าวชิงนั้น ทั้งหมดล้วนอยู่ในการคาดเดาของเธอตั้งแต่แรกแล้วเช่นกัน ใจหนึ่งจึงรู้สึกผิดต่อเขาอย่างบอกไม่ถูก

            เพราะความจริงนั้น ผู้ชายที่ชื่อหวู่ฮ่าวชิงเป็นคนที่ดีมาก! ดีซะจนเธอรู้สึกผิดที่หลอกใช้เขาเป็นเครื่องมือ!

           

            ……..

            หลังจากที่หวู่ฮ่าวชิงจากไปไกลแล้ว และเมื่อมั่นใจว่าปลอดภัย หลินจิงซูก็รีบกระโดดลงจากเตียงทันที พร้อมกับบิดขี้เกียจไปมาด้วยความเมื่อยล้า เดินไปปิดประตูห้องพักใส่กลอนอย่างแน่นหนา

            “นี่เธอ…”

            เฉินเฉวียนเย่แอบตกใจไม่น้อยกับท่าเดินที่คล่องแคล่วของสาวน้อย

            “พ่อเฉินคะ ทั้งหมดที่พูดไปเมื่อครู่หนูโกหกค่ะ ความจริงหนูสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรเลย”

            หลินจิงซูผู้เปี่ยมไปด้วยกำลังวังชาคนเดิมกลับมาอีกครั้ง เผยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสไร้ซึ่งร่องรอยของคนป่วยอย่างสิ้นเชิง

            เฉินเฉวียนเย่เองก็เป็นอันเข้าใจได้ในทันทีหลังจากนั้น เขาถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

            “โถ่… ฉันตกอกตกใจแทบแย่! คิดว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือนจริงๆซะอีก! รู้อะไรมั้ย นี่ฉันไม่กล้าบอกแม่ของเธอด้วยซ้ำ อุตส่าห์แอบย่องขับรถบึ่งมาที่นี่ทันที!”

            เห็นทั้งหวู่ฮ่าวชิงและเฉินเฉวียนเย่ต่างเชื่ออย่างสนิทใจ หลินจิงซูก็อดที่จะชื่นชมการแสดงระดับตุ๊กตาทองของตัวเองไม่ได้จริงๆ

            “ที่หนูแกล้งทำเป็นป่วยหาเรื่องเข้านอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลแบบนี้ ทั้งหมดก็เพื่อสั่งสอนนังผู้หญิงจองหองอวดดีคนนั้นต่างหาก เล่นกันใครไม่เล่น ดันมาเล่นกับคนอย่างหนู ช่วยไม่ได้ค่ะ”

            พูดจบ สาวน้อยก็ยักไหล่หนึ่งทีคล้ายไม่แยแส

            “นังผู้หญิงจองหองงั้นเหรอ?” เฉินเฉวียนเย่แอบประหลาดใจเล็กน้อย

            “นี่คนที่ขว้างลูกบาสอัดใส่เป็นผู้หญิงหรอกเหรอ?”

            หลินจิงซูพยักหน้า แล้วกลับไปนั่งลงที่ขอบเตียงคนไข้ ปากก็กัดแทะแอปเปิ้ลในมือไปพลางอย่างเอร็ดอร่อย เธอเริ่มร่ายเรียงลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด

            “ถ้ายอมขอโทษดีๆเรื่องก็จบแล้ว แต่นี่กลับทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เอง เกิดอะไรขึ้นหลังนี้ก็อย่าหาว่าหนูเลือดเย็นก็แล้วกัน!”

            เฉินเฮวียนเย่นั่งกอดอกรับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ และเมื่อฟังมาถึงตรงนี้ เขาก็พยักหน้าตอบคล้ายเห็นชอบด้วย

            “ต่อให้เป็นผู้หญิงก็เถอะ อย่าได้ใจอ่อนปล่อยไปง่ายๆเด็ดขาดล่ะ! ทำตามแผนการที่วางไว้ต่อไปนั่น! พวกลูกคุณหนูพ่อแม่ไม่สั่งสอนแบบนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่สังคมภายนอกดัดสันดานอย่างนี้ล่ะ เหมาะสมที่สุดแล้ว!”

            เฉินเฉวียนเย่เป็นอันเข้าใจเสียทีว่า เหตุใดหลินจิงซูจึงต้องลงทุนแกล้งป่วยแบบนี้ ในเมื่อปัญหาความกังวลใจได้คลี่คลายลงแล้ว เขาเองก็ไม่สามารถรั้งรออยู่ในโรงพยาบาลต่อไปได้นานนักเช่นกัน เพราะวันนี้พยาบาลที่จ้างมาดูแลติงเสวี่ยเหม่ยไม่มา เธอจึงต้องอยู่บ้านตามลำพัง เขาจึงจำเป็นต้องรีบกลับโดยด่วน

            หลังจากเอ่ยร่ำลาเฉินเฉวียนเย่และแยกย้ายกัน หลินจิงซูก็ได้แต่นอนเบื่อหน่ายอยู่บนเตียง บางช่วงจังหวะก็ได้เดินออกไปใช้โทรศัพท์สาธารณะหน้าโถงผู้ป่วยต่อสายไปหาจู้หยาน แต่พยายามโทรไปเกือบสิบสาย กลับไม่มีใครรับ เธอจึงจำต้องตัดใจในท้ายที่สุด

            ค่ำคืนเดียวกันนั้น ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน จู่ๆก็มีใครบางคนเคาะประตูหน้าห้อง

            เมื่อเดินไปเปิดประตู ภาพที่เธอพบเห็นกลับเป็นคือชายหญิงในชุดเต็มยศคู่หนึ่ง