ตอนที่ 356 มีรักย่อมมีเกลียด

179 1-2

            ตอนที่ 356 มีรักย่อมมีเกลียด

            ไม่นานเกินรอ ใบปลิวโฆษณาบาร์นั่งดื่มของหลินจิงซูก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ เวลานี้อยู่ในระหว่างส่งให้ทางร้านจัดพิมพ์ในจำนวนมาก

            ภายใต้คำอ้อนวอนร้องขอจากเพื่อนๆ ส่งผลให้ในเวลาต่อมา ทั่วท้องถนนต่างเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษา ที่กำลังพากันเดินแจกจ่ายใบปลิวอย่างขยันขันแข็งอยู่ทั่วทุกสารทิศ

            เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนความเหน็ดเหนื่อยของทุกคน นอกเหนือจากค่าจ้างที่หลินจิงซูจ่ายให้แล้ว เธอยังนำชานมไข่มุกสูตรใหม่ที่เพิ่งคิดค้นได้มาเลี้ยงเพื่อนๆนักศึกษาให้ได้ดื่มกันอย่างเอร็ดอร่อยด้วย

            “ว้าว! รสนี้ฉันยังไม่เคยชิมมาก่อนเลย! อร่อยจัง!”

            ได้ฟังเสียงชื่นชมของเพื่อนนักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะชอบอกชอบใจเป็นอย่างมาก หลินจิงซูจึงยิ้มตอบกลับอย่างมีความสุข

            “นี่เป็นชานมสูตรใหม่ที่กำลังจะวางจำหน่ายในอาทิตย์หน้า ความพิเศษของมันก็คือไส้พุดดิ้งที่ซ่อนอยู่ในเม็ดไข่มุก”

            ทุกคนต่างจ้องมองประธานนักศึกษาที่พวกเขาเคารพรักด้วยสายตาชื่นชมจากหัวใจ ทั้งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันแท้ๆ แต่หญิงสาวคนนี้กลับมีความรู้ความสามารถในระดับผู้ประกอบการไปแล้ว!

            ในไม่ช้า ใบปลิวชุดสุดท้ายที่สั่งพิมพ์มาก็เป็นอันหมดเกลี้ยง ทุกใบได้ถูกแจกจ่ายกระจายไปตามซอกซอยและถนนหนทางต่างๆอย่างทั่วถึง และความสำเร็จในครั้งนี้ ล้วนต้องขอบคุณเพื่อนนักศึกษาของเธอทุกๆคน

            ในบรรดาเพื่อนนักศึกษาทั้งหมด หวู่ฮ่าวชิงดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่ค่อนข้างจะสงสัยและกังขากับวิธีการโฆษณาที่หลินจิงซูคิดขึ้นมา

            “นี่ประธาน อุตส่าห์บรรจงออกแบบใบปลิวแทบตายแล้วยังต้องมาเดินแจกอีก ความจริงก็แค่เอาไปตั้งไว้ที่หน้าร้านชานมไข่มุกทั้งห้าสาขาไม่ง่ายกว่าเหรอ? ทำไมถึงต้องเสียเวลามาเดินแจกจ่ายให้ผู้คนตามท้องถนนแบบนี้ด้วยล่ะ?”

            “ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ บางคนออกจะทำร้ายจิตใจมากไปหน่อย ถึงขั้นโยนใบปลิวทิ้งขยะทันทีที่รับไป ฉันเห็นแล้วยังรู้สึกท้อแท้ใจแทนเลย!”

            หลินจิงซูดคาดไว้อยู่แล้วว่า หวู่ฮ่าวชิงจะต้องบังเกิดคำถามเช่นนี้ขึ้นในหัวสมอง

            “หยุดบ่นได้แล้วน่า ต่อให้คนพวกนั้นจะขยำทิ้งทันทีที่ได้รับก็เถอะ แต่เพียงเท่านี้ก็นับว่าบรรลุจุดประสงค์ที่วางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะอย่างน้อยที่สุด ทุกคนก็ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของบาร์เครื่องดื่มในโรงแรมแล้ว แม้จะเป็นเวลาสั้นๆที่ได้รับข่าวสารนี้ แต่ข้อมูลที่ว่าก็ได้ถูกฝังอยู่ในสมองของพวกเขาไปแล้วโดยไม่รู้ตัว”

            แต่ถึงอย่างนั้น ในสายตาของหวู่ฮ่าวชิง เขาก็ยังคงรู้สึกว่าวิธีการของหลินจิงซูนั้นไร้ประโยชน์อยู่ดี มิหนำซ้ำยังเสียแรงเปล่าอีกด้วย แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก

            เวลานี้ บรรดานักศึกษาที่แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่ม ต่างก็ได้ทำการแจกจ่ายใบปลิวในส่วนของตนเองเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว ทุกคนจึงได้กลับมารวมตัวที่ร้านชานมไข่มุกสาขาหลัก และได้ดื่มด่ำกับเครื่องดื่มสุดแสนอร่อยที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตน

            เมื่อเห็นว่าเพื่อนนักศึกษาบางคนยังมีกำลังวังชาเหลืออยู่ หลินจิงซูจึงหยิบใบปลิวชุดสำรองที่พิมพ์เกินออกมาให้ พร้อมอัดฉีดชานมไข่มุกอีกหลายแก้ว เพื่อสร้างกำลังใจให้พวกเขาได้มีพลังออกไปตระเวนแจกจ่ายต่อจนกว่าจะหมด

            มีคนรักย่อมต้องมีคนเกลียดเป็นธรรมดา ในเวลาเดียวกัน ก็มีเพื่อนนักศึกษาบางคนที่นั่งจับกลุ่มกันจ้องมองไปทางหลินจิงซูพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจใส่ บางคนปั้นหน้าหยามเหยียดพ่นคำเย้ยหยันนินทากันอย่างสนุกปาก

            “เชอะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่า ทำไมพวกงี่เง่านั้นถึงได้เต็มใจช่วยนังหลินจิงซูกันนัก?”

            “ฉันว่าแม่นั่นต้องจงใจหลอกใช้เพื่อนๆเป็นเครื่องมือแน่ หวังจะให้ช่วยแจกใบปลิวฟรีๆน่ะสิไม่ว่า! ความคิดช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!”

            “นั่นน่ะสิ เพราะสุดท้ายแม่นั่นก็ได้ประโยชน์อยู่คนเดียว แล้วพวกโง่นั่นยอมเหนื่อยทำไมกันนะ? เพื่อชานมไข่มุกสักแก้วกับเศษเงินทอนน่ะเหรอ?”

            หัวโจกของกลุ่มที่เกลียดชังหลินจิงซูนี้กลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจวิ๋นเฉียน อดีตสาวงามประจำคณะนั่นเอง

            หากไม่มีหลินจิงซูโผล่มาสักคน ตัวเธอเองนี่ล่ะ ที่จะต้องกลายมาเป็นดาวเด่นที่ใครต่อใครในรั้วมหาวิทยาลัยต่างพากันจับจ้องให้ความสนใจ!

            หลินจิงซูก็แค่อาศัยประโยชน์จากความสำเร็จของร้านชานมไข่มุกที่ครอบครัวก่อตั้งขึ้นมา เพื่อใช้ดึงดูดเพื่อนนักศึกษารอบตัวให้หันมาสนอกสนใจตนเอง!

            ในความคิดของจวิ๋นเฉียน หลินจิงซูเป็นพวกมากมารยาร้อยเล่มเกวียน ขยันสรรหาวิธีสกปรกโสมมมาใช้ล่อลวงเพื่อนๆนักศึกษาด้วยกัน ไม่อย่างนั้นแล้ว น้ำหน้าอย่างเธอจะถูกเลือกให้เป็นประธานนักศึกษาได้อย่างไรกัน?

            เฝ้ามองเพื่อนนักศึกที่พากันล้อมวงชื่นชมสรรเสริญหลินจิงซูอย่างปลื้มปิติกัน ภาพฉากเหล่านี้ยิ่งไปกระตุ้นต่อมอิจฉาภายในใจของจวิ๋นเฉียนให้รุนแรงมากขึ้น เธอถึงกับพ่นคำด่าวิพากษ์วิจารณ์คนเหล่านั้นออกมาอย่างเสียๆหายๆ

            “พวกนักศึกษาชายนี่ล่ะตัวดีเลย ทำตัวเหมือนสุนัขเที่ยวเลียไข่เอาใจเจ้าของ ทุเรศสิ้นดี! โสเภณีอย่างนังนั่นเกิดมาเพื่อล่อลวงเพศตรงข้ามโดยเฉพาะเลยสินะ ถึงได้ทำแต่เรื่องต่ำตมสกปรกน่ารังเกียจแบบนี้! แค่รู้ว่าต้องหายใจร่วมโลกกับมัน ฉันก็รู้สึกขยะแขยงจะแย่แล้ว!”

            “ใช่เลย ถูกต้องที่สุด ไม่เหมือนกับลูกพี่จวิ๋นเฉียนของพวกเรา ไม่เห็นจะต้องเอาตัวไปตากแดดตากฝนทำงานหนัก ก็มีเงินใช้ไม่หวาดไม่ไหว! ช่วยไม่ได้นี่นะ ก็ครอบครัวพี่จวิ๋นเฉวียนร่ำรวยจะตายไป!  เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมและเป็นผู้ดีมาตั้งแต่เกิดแล้ว!”

            “อย่าเอานังโสโครกนั่นมาเปรียบเทียบกับพี่จวิ๋นเฉียนของพวกเราสิ! มันเทียบกันได้ที่ไหนกันล่ะ?!”

            ยิ่งบรรดาเพื่อนฝูงพยายามพูดจาประจบประแจงมากเท่าไหร่ จวิ๋นเฉียนกลับยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์มากขึ้นเท่านั้น

            ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของจวิ๋นเฉียน ไม่ว่าจะเป็นเด็กชายในโรงเรียนหรือแม้แต่คุณครูผู้สอนทุกท่าน ทุกๆคนต่างก็ให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับหนึ่งเสมอมา

            แต่เมื่อก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ใครต่อใครต่างก็มองข้ามหัวเธอไปหมด!

            และสาเหตุก็เป็นเพราะหลินจิงซูคนนี้ นังตัวดีนี่คงจะอิจฉาที่เธอทั้งสวยและเหนือกว่าตนเองในทุกๆด้าน จึงได้สรรหาเล่ห์กลสกปรกมาดึงดูดความสนใจของทุกคนไปจากเธอ!

            “ว่าแต่พวกเธอเคยได้ยินกันบ้างมั้ย เรื่องที่นังหลินจิงซูกำลังจะเปิดธุรกิจใหม่ในโรงแรม? ลองคิดดูสิ มีผู้หญิงดีๆที่ไหนจะไปทำมาค้าขายวนเวียนอยู่แถวโรงแรมแบบนั้น? ธุรกิจใหม่ที่ว่าคงไม่ใช่จะนอนเปลืองเนื้อเปลืองตัวอยู่ที่นั่นหรอกนะ! พวกเธอคิดว่ายังไง? ฮ่าฮ่าฮ่า…”

            ทันทีที่จวิ๋นเฉียนได้ฟังคำพูดประโยคนี้ เธอก็เหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก พร้อมกับความคิดบางอย่างที่ผุดขึ้นกลางใจทันที