ตอนที่ 357 เปิดทำการวันแรก

179 2-2

            ตอนที่ 357 เปิดทำการวันแรก

            “นังนั่นไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะเป็นคู่แข่งของฉันได้ด้วยซ้ำ! หึหึ…”

            จวิ๋นเฉียนหัวเราะกับตัวเองด้วยความรู้สึกขบขัน จากนั้นก็ไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลย

            เวลาเดียวกัน เพื่อนนักศึกษาที่เพิ่งทำภารกิจเสร็จสิ้นก็กลับมาถึงร้านชานมไข่มุกของหลินจิงซูอีกครั้ง คราวนี้พบเห็นลูกค้าจำนวนมากกำลังต่อคิวเรียงรายเป็นแถวยาว ทุกคนต่างก็รู้สึกเกรงใจเกินกว่าที่จะลัดคิวด้วยการอ้างว่ารู้จักกับเจ้าของร้าน ด้วยเหตุนี้ ต่างคนต่างก็ต้องยืนปาดเหงื่อเข้าแถวรอด้วยความจำใจ

            “อ้าว? กลับมาถึงแล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ มานี่เลย เดี๋ยวฉันจัดการชงให้เป็นพิเศษ อุตส่าห์ช่วยทำงานให้ฉันขนาดนี้ จะให้ฉันทำเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลได้ยังไง!”

            เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็รู้สึกชื่นใจหายเหนื่อยขึ้นมากทีเดียว

            เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา หากพวกเขาอยากจะต่อแถวซื้อชานมไข่มุกสักแก้ว ก็ต้องเตรียมใจรอไปได้เลย อย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ!

            “ประธานครับ ขอบคุณมากนะที่ใจดีกับพวกเราแบบนี้มาตลอด จากนี้ไปถ้ามีอะไรจะให้ช่วย ก็บอกพวกเราได้ทุกเมื่อเลยนะ! พวกเรายินดีและเต็มใจจะช่วยอย่างสุดความสามารถเลยล่ะ!”

            “ฉันกับเพื่อนๆก็ขอขอบคุณประธานเหมือนกันนะ ไม่คิดเลยว่าพอได้รู้จักกันจริงๆ ประธานจะเป็นคนอบอุ่นมากขนาดนี้!”

            “….”

            ท่ามกลางเสียงชื่นชมจากทั่วทุกสารทิศ หลินจิงซูได้แต่โบกมือปัดไปปัดมาเล็กน้อย ปากก็เอ่ยบอกไปว่า

            “ไม่เลย ไม่เป็นไรเลย ความจริงควรเป็นฉันมากกว่าที่จะต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคน คืนนี้บาร์นั่งดื่มของฉันเปิดตัวเป็นวันแรกพอดี ถ้าใครสะดวก ก็แวะไปเยี่ยมเยียนกันได้นะ ถึงจะยังเป็นนักศึกษาอยู่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะชงเครื่องดื่มชนิดไม่ผสมแอลกอฮอล์อร่อยๆให้ลองชิม แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินด้วย เพราะงานนี้ฉันเลี้ยงเอง!”

            ด้วยนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตนและเป็นกันเองของหลินจิงซู ประกอบกับกำลังจะได้มีโอกาสไปเยี่ยมชมโรงแรมหลี่เจี่ยที่หรูหรา นั่นยิ่งทำให้ทัศนคติและความประทับใจของเพื่อนนักศึกษาที่มีต่อหลินจิงซูพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก จนเรียกได้ว่าแทบจะเทิดทูนเธอไว้เหนือหัวเลยทีเดียว!

            แทนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับหอไปพักผ่อน แต่ไม่เลย ทุกคนต่างอาสาที่จะช่วยงานหลินจิงซูที่ร้านชานมไข่มุกต่อจนกระทั่งเย็น และไม่นาน ค่ำคืนแห่งการรอคอยก็มาถึง

            หลังออกจากร้านชานมไข่มุกมา หลินจิงซูก็ไม่รอช้า พาทุกคนมุ่งหน้าตรงสู่โรงแรมหลี่เจี่ยทันที

            เวลานี้ ทุกอย่างสมบูรณ์พร้อมสรรพแล้ว เหลือเพียงสิ่งเดียวที่เธอถวิลหาก็คือ หวังว่าวันนี้สวรรค์จะเป็นใจให้แก่เธอ!

            เมื่อบรรดาเพื่อนนักศึกษาทั้งหลายมาถึงโรงแรมแห่งนี้ ต่างก็ถึงกับอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบร่วง ทุกคนล้วนต้องตกตะลึงอย่างที่สุดกับความยิ่งใหญ่อลังการของสถาปัตยกรรมสไตล์ตะวันตกที่หรูหรา ทั้งโคมระย้าคริสตัลที่ดูประหนึ่งเพชรพลอยเม็ดใหญ่มหึมากลางโถงล็อบบี้ พรมหนังสัตว์ชั้นเยี่ยมที่ปูประดับทุกตารางนิ้วที่ย่างเท้าไป กระทั่งกลิ่นอายบรรยากาศที่แสดงถึงความเป็นผู้ดีมีตระกูลซึ่งแผ่ซ่านอบอวล

            “ประธาน ที่นี่หรูหราเกินกว่าที่ฉันจินตนาการไว้อีก! อย่างกับฝันไปเลยล่ะ!”

            “ฉันเกร็งจนก้าวขาไม่ออกแล้วเนี่ย! นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของฉันเลยนะ ที่มีโอกาสได้เข้ามาในโรงแรมหลี่เจี่ย! ได้ยินว่าที่นี่มีอาหารนานาชาติอร่อยๆเต็มไปหมดเลยล่ะ!”

            “อ่า…หมายถึงบุฟเฟ่ต์ที่ได้ชื่อว่าราคาแสนแพงแต่รสชาติไม่อร่อยนั่นน่ะเหรอ? พ่อของฉันเคยมาสัมมนาที่นี่กับทางบริษัทครั้งหนึ่ง พ่อบอกว่ารสชาติอาหารที่นี่ไม่ได้เรื่องเลยล่ะ!”

            หลินจิงซูคลี่ยิ้มเล็กน้อย และได้วานให้พ่อครัวยกขนมหวานและเค้กที่ได้ตระเตรียมไว้ออกมาเสริฟ

            หลิวหมิงรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ที่หลินจิงซูโทรมาขออนุญาตเขาเมื่อตอนกลางวันแล้ว หลังจากนั้น ตัวเขาก็ได้สั่งการไปยังฝ่ายที่เกี่ยวข้องโดยตรง ให้คอยทำหน้าที่ต้อนรับและบริการทุกคนอย่างดี

            ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในพื้นที่จัดเลี้ยง ก็พบว่า ทุกอย่างได้มีการตระเตรียมไว้พร้อมสรรพโดยหลิวหมิงแล้ว

            “ทุกคน ทานกันให้เต็มที่เลยนะ ทุกอย่างในบริเวณนี้กินฟรีได้ทั้งหมด! เว้นแต่พวกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เท่านั้น ที่เหลือเต็มที่ไม่อั้น!”

            บรรดาพ่อครัวที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งได้เฝ้ามองภาพเหตุการณ์เหล่านี้ ต่างก็อดที่จะเหน็บแนมเสียดสีขึ้นมาไม่ได้ เพราะการกระทำครั้งนี้ของหลินจิงซู แสดงให้เห็นถึงความฟุ่มเฟือยและสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุอย่างชัดเจน

            “เลขาฟ่าน จะปล่อยให้ยัยตัวดีนั่นมาสร้างความเดือดร้อนในโรงแรมของเราถึงเมื่อไหร่กัน? ต้นทุนค่าอาหารบุฟเฟต์ก็ไม่ใช่ถูกๆนะ แล้วดูสิ นี่ถึงกับพาเพื่อนนักศึกษามาถล่มกินฟรีอีก! ยัยเด็กนั่นกำลังบ่อนทำลายทุกสิ่งที่เรามีอยู่!”

            “อย่าว่าแต่จะขายเครื่องดื่มแก้วเล็กๆไร้สาระพวกนั้นเลย แค่ตอนนี้ก็ถูกเหล่าปรสิตพากันรุมสูบเลือดสูบเนื้อไปฟรีๆ มีหวังโรงแรมของเราได้ขาดทุนย่อยยับแน่!”

            ฟ่านชิง เลขาสาวประจำตัวท่านประธานหลิวได้แต่ถอดถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

            “เรื่องนี้เกินอำนาจของฉันค่ะ นี่เป็นสิทธิพิเศษที่ท่านประธานมอบให้กับเธอโดยเฉพา สิทธิ์การบริหารงานทุกอย่างในส่วนนี้ล้วนขึ้นตรงกับเด็กคนนั้นผู้เดียว จะนำอาหารไปเททิ้งหรือแจกฟรียังไง ก็สามารถทำได้ทั้งนั้นล่ะค่ะ”

            ขณะที่เหล่านักศึกษากำลังนั่งดื่มกินกันอย่างสนุกสนานนั้น ไม่นานนัก ก็มีผู้คนจำนวนหนึ่งผ่านเข้ามาดูเพราะใบปลิวที่ได้รับไป และเมื่อพบเห็นบรรยากาศภายในที่ดูครึกครื้นเป็นกันเองอย่างมาก ทุกคนต่างก็กล้าที่จะตบเท้าเข้าไปด้านในเพื่อร่วมสนุกด้วย

            ผู้คนเริ่มรวมตัวจับกลุ่มกันมากขึ้นเรื่อยๆ จากหลักสิบกลายเป็นหลักเกือบร้อยคน ทุกคนที่เข้ามาต่างมีแววตาเป็นประกายยิ่งขึ้นเมื่อพบว่า วันนี้บุปเฟ่ต์อาหารนานาชาติของทางโรงแรมหลี่เจี่ยที่หรูหราได้เปิดให้เข้าฟรี! และแน่นอนว่าไม่มีใครไม่ชอบของฟรี

            ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในส่วนพื้นที่จัดเลี้ยงของทางโรงแรมมากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อหลินจิงซูเห็นว่าถึงเวลาอันควรแล้ว เธอจึงได้เดินตรงเข้าไปที่หลังบาร์ แล้วเริ่มแสดงทักษะการผสมเครื่องดื่มสุดเก๋ไก๋แปลกตาให้แก่ผู้คนรอบสารทิศได้ดู

            ด้วยหน้าตาที่สะสวยผนวกกับทักษะการชงเครื่องดื่มสุดหวือหวานี้ ส่งผลให้หลินจิงซูกลายมาเป็นจุดสนใจของทุกคนได้ภายในระยะเวลาอันสั้น ผู้คนที่ได้รับชมต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะปิดท้ายด้วยเสียงปรบมือดังเกรียวกราว

            “โอ้? ดูทางนั้นสิ นั่นมันประธานไม่ใช่เหรอ? กำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?”

            “ฉันว่าฉันรู้นะ! ที่ประธานของเรากำลังทำอยู่เรียกว่าบาร์เทนเดอร์! นี่สินะธุรกิจบาร์นั่งดื่มที่ประธานพูดถึง!”

            ขณะเดียวกัน ภายใต้สายตาที่เฝ้าสังเกตการณ์ของหลินจิงซู จู่ๆหวู่ฮ่าวชิงก็ปรี่ตรงไปบนเวทีสูงที่อยู่ด้านหน้า 

            ด้วยใบหน้าหล่อเหลาราศีจับและเสน่ห์อันล้นเหลือของหวู่ฮ่าวชิง ทันทีที่ย่างเท้าก้าวขึ้นบนเวทีสูง เขาก็สามารถสะกดทุกสายตาเบื้องล่างได้อย่างเบ็ดเสร็จสมบูรณ์

            เวลานี้ ทุกสายตาล้วนจับจ้องมองมาที่เขาเป็นทางเดียว

            “นั่นมันลูกพี่ฮ่าวชิงไม่ใช่เหรอ? ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะ?”