ตอนที่ 355 ใบปลิวโฆษณาเปิดร้านใหม่

178 2-2

            ตอนที่ 355 ใบปลิวโฆษณาเปิดร้านใหม่

            แผนธุรกิจที่หลินจิงซูบรรยายให้ฟังนั้น สามารถซื้อใจหลิวหมิงได้เต็มเปา และเขาก็เอ่ยปากอนุมัติแทบจะในทันที

            “ดูเหมือนผมจะมองคนไม่ผิดจริงๆ ก็ถ้าทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว พรุ่งนี้ก็เปิดให้บริการเลยเป็นไงล่ะ?”

            แต่ทว่าหลินจิงซูกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่มีความจำเป็นจะต้องเร่งเปิดให้บริการถึงเพียงนั้น

            เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่ใช่ทุกคนในยุคสมัยนี้ที่จะรู้จักสถานที่ที่เรียกว่า ‘บาร์นั่งดื่ม’ ในหัวของคนพวกนี้มีแต่ร้านอาหารที่จะกินให้อิ่มท้อง และร้านคาราโอเกะสำหรับการพบปะสังสรรค์เท่านั้น การจะสร้างให้บาร์นั่งดื่มของเธอกลายเป็นจุดขายหลักของโรงแรม จำเป็นจะต้องมีการโฆษณาเผยแพร่ให้คนภายนอกได้ล่วงรู้ทั่วกันเสียก่อน

            ถึงเวลาที่ได้รับความสนใจจากสาธารณชนเมื่อไหร่ บาร์แห่งนี้ย่อมติดลมบนเป็นธรรมดา

            “ก่อนจะเปิดให้บริการ หนูจำเป็นต้องทำการโฆษณาซะก่อน ทั้งจัดทำป้ายโฆษณากับใบปลิว รวมไปถึงการประชาสัมพันธ์สิ่งนี้ผ่านทางโรงแรมเอง แค่หยิบยกชื่อเสียงของโรงแรมหลี่เจี่ยขึ้นอ้าง รับรองว่ากระแสตอบรับต้องดีไม่น้อยอย่างแน่นอน”

            วาทศิลป์ถ้อยคำที่ออกจากปากของหลินจิงซู สะกดให้หลิวหมิงเชื่อมั่นอย่างสนิทใจ 

“ก่อนเปิดให้บริการหนูจำเป็นต้องทำการโฆณนาสักหน่อย ทั้งจัดทำแบรนเนอร์กับใบปลิว รวมไปถึงการประชาสัมพันธ์สิ่งนี้ผ่านทางโรงแรม แค่หยิบยกชื่อเสียงโรงแรมหลี่เจี่ยขึ้นชูโรง รับรองว่ากระแสตอบรับท่าจะดีไม่น้อยแน่นอน”

            วาทศิลป์คำสร้อยจากปากหลินจิงซู สะกดให้หลิวหมิงเชื่อมั่นอย่างสนิทใจ                

            หาใช่แค่ได้การยอมรับจากปากประธานใหญ่เท่านั้น อีกทั้งการลงทุนครั้งนี้ หลินจิงซูยังไม่ต้องควักเนื้อจ่ายเลยแม้แต่หยวนเดียวอีกด้วย มิหนำซ้ำ ยังได้รับค่าโฆษณาเป็นเงินสมทบเพิ่มเติมจากทางโรงแรมเป็นมูลค่ามากกว่า 8,000 หยวนอีกด้วย!                      

            “วิเศษไปเลย! ทางโรงแรมช่วยสนับสนุนอีกแรงแบบนี้ แผนการที่วางไว้ก็จะยิ่งราบรื่นขึ้นไปอีก!”

            หลินจิงซูยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุขที่สุด และทันทีที่กลับถึงบ้าน เธอก็รีบคาบข่าวนี้ไปเล่าให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟังอีกด้วย

            เฉินเฉวียนเย่ที่ติดตามมาท้ายหลัง ได้แต่ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงติดประหม่าเล็กน้อย

            “เอ่อ…สาวน้อย ไอ้เครื่องดื่มที่เธอทำให้ฉันกินที่โรงแรมน่ะ…มันชื่อว่าอะไรงั้นเหรอ? สอนฉันชงหน่อยสิ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับยืนจ้องหน้าเฉินเฉวียนเย่ด้วยความตกตะลึง จะไม่ให้เธอรู้สึกประหลาดใจได้อย่างไรเล่า เพราะตลอดระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันมา เธอไม่เคยเห็นเขาถวิลหาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากขนาดนี้มาก่อน! แม้อีกฝ่ายจะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักดื่มตัวยงก็ตามที ทว่าตั้งแต่คบหากันมา เขาแทบจะไม่เคยดื่มต่อหน้าหรือร้องขอในเรื่องนี้มาก่อนเลย

            หรือเป็นไปได้ไหมว่า เครื่องดื่มผสมไวน์กับน้ำผลไม้ที่หลินจิงซูชงขึ้นมานั้น จะมีรสชาติที่เอร็ดอร่อยมากจริงๆ

            คิดได้เช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที และอยากจะลองชิมดูสักครั้ง แต่ทว่าหลินจิงซูกลับปฏิเสธคำขอไปเสียดื้อๆ

            “แม่คะ เครื่องดื่มมึนเมาเป็นอันตรายต่อสุขภาพ ยิ่งเป็นพวกค็อกเทลที่ผสมกับเหล้าแล้วก็น้ำหวานอีกหลายชนิดล่ะก็ แคลอรี่จะยิ่งสูงตามด้วยค่ะ! เอาแบบนี้ก็แล้วกัน คราวหน้าหนูจะลองทำม็อคเทลลดน้ำตาลอร่อยๆให้แม่ดื่มโดยเฉพาะ เครื่องดื่มประเภทนี้ไม่มีแอลกอฮอล์ผสม แม่ดื่มได้ไม่มีปัญหาอะไร”

            ติงเสวี่ยเหม่ยจำต้องพยักหน้ากลืนน้ำลายอย่างจำยอม และเมื่อหลินจิงซูพูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ และเริ่มระดมสมองครุ่นคิดหาวิธีโปรโมทบาร์เปิดใหม่นี้ทันที

            เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูไปเรียนตามปกติ เมื่อมีเวลาว่างก็เริ่มขีดเขียนบางสิ่งบางอย่างลงไปในกระดาษ

            ระยะนี้หวู่ฮ่าวชิงและหลินจิงซูตัวติดกันมากเป็นพิเศษ กระทั่งในสายตาของทุกๆคน ต่างก็เห็นว่าฝ่ายชายได้กลายมาเป็นองค์รักษ์ประจำตัวของหลินจิงซูไปแล้ว       

            ไม่ใช่เฉพาะเวลาเล่นบาสเก็ตบอลเท่านั้น กระทั่งในวันธรรมดาที่ไม่ว่าจะมีเรียนหรือไม่มี หวู่ฮ่าวชิงก็มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปวนเวียนอยู่รอบๆตัวเธอ บางครั้งก็ครึ่งวัน บางครั้งก็ตลอดทั้งวัน จนทำให้หลายต่อหลายคนแอบประหลาดใจไม่ได้

            หรือว่าสองคนนี้จะเป็นแฟนกันนะ?

            “ประธาน วาดอะไรอยู่เหรอ?”

            ฝ่ายสาวน้อยแหงนหน้าขึ้นมอง และพบว่าเป็นหวู่ฮ่าวชิงที่มาพร้อมกับคำพูดอันเป็นเอกลักษณ์

            ในยุคสมัยนี้ การโฆษณาผ่านสื่อสารมวลชนยังไม่ได้รับความนิยม การยิงโปรโมทผ่านทางแพลตฟอร์มต่างๆยิ่งเลิกฝันหวานไปได้เลย สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้ก็คือ การเขียนใบปลิวด้วยมือแล้วนำไปให้ร้านพิมพ์ออกมา เพื่อนำไปใช้แจกจ่ายให้กับผู้คนตามท้องถนนเท่านั้น

                  และเนื่องจากหลินจิงซูเองก็ไม่มีเพื่อน หรือคนรู้จักที่ศึกษาด้านการตลาดโดยตรง จึงเหลือเพียงแค่วิธีเดียว ซึ่งก็คือการมานั่งวาดและออกแบบทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด

                  หลินจิงซูหยิบใบปลิวที่เธอเพิ่งวาดเสร็จขึ้นมาดู ภายในนั้นประกอบด้วยประกาศสั้นๆแต่กระชับได้ใจความ ประดับพร้อมด้วยลวดลายน่ารักสะดุดตา

                  เมื่อหวู่ฮ่าวชิงเห็นเช่นนั้น เขาก็อดหัวเราะไม่ได้

                  “ประธาน นี่กำลังทำโฆษณาบาร์เครื่องดื่มที่จะเปิดใหม่ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงได้วาดรูปโรงแรมหลี่เจี่ยแทนล่ะ?”

                  หลินจิงซูให้เหตุผลว่า

                  “นี่เป็นแผนเปิดตัวร้านใหม่ครั้งสำคัญ จะมาผิดพลาดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ไม่ได้ ถามว่าทำไมถึงต้องวาดรูปโรงแรมหลี่เจี่ยน่ะเหรอ? งั้นฉันขอถามนายกลับก็แล้วกันนะ ถ้าฉันวาดแต่รูปบาร์ แล้วจะมีใครรู้มั้ยว่ามันตั้งอยู่ที่ไหน? ถึงจะมีข้อความระบุไว้ชัดเจนว่าอยู่ในโรงแรมหลี่เจี่ยก็เถอะ แต่แล้วยังไงล่ะ? แวบแรกที่ได้เห็นใบปลิว ผู้คนจะตอบสนองกับอะไรก่อน ระหว่างภาพกับข้อความตัวอักษร?”

                  หลินจิงซูยังพูดยังไม่ทันจบดี หวู่ฮ่าวชิงที่ได้ฟังก็ถึงกับยกนิ้วโป้งให้

            “ถ้าจะฉลาดขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเรียนคณะบริหารธุรกิจแทนล่ะครับ! ประธานนี่รอบคอบสุดๆไปเลย! แต่ถ้ามีอะไรจะให้ช่วยก็บอกได้นะ!”

            สำหรับประโยคคำพูดนี้ หลินจิงซูไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง และไม่ขอเอ่ยตอบใดๆ เหตุผลประการแรก เพียงเท่านี้เธอก็รู้สึกเกรงใจหวู่ฮ่าวชิงจะแย่อยู่แล้ว และสอง เธอไม่อยากนำตัวเองเข้าไปพัวพันกับผู้หญิงปากคอเราะร้ายอย่างจ้าวเสี่ยวย่าอีกต่อไปแล้ว

            “เท่านี้ฉันก็เป็นหนี้บุญคุณนายจะแย่อยู่แล้ว สู้ฉันจ้างเพื่อนๆในห้องให้ไปช่วยแจกใบปลิวไม่ดีกว่าเหรอ? เพื่อนๆจะได้ทั้งค่าเหนื่อยแล้วก็ชานมไข่มุกติดไม้ติดมือกลับบ้านด้วย!”

           

            หลินจิงซูเพียงแค่พูดติดตลกหยอกล้อเล่นๆเท่านั้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่า คำพูดนี้กลับจุดไฟแห่งความปรารถนาของทุกคนในห้องขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

            ทุกสายตาล้วนจับจ้องมองมาที่หลินจิงซูอย่างมีความหวัง

            “ประธาน ผมกำลังหางานพิเศษทำอยู่พอดีเลยครับ!”

            “ฉันด้วย! ฉันด้วย! ฉันเองก็อยากทำเหมือนกัน! พวกเราทุกคนในว่างกันทั้งนั้นเลย!”

            “พี่ฮ่าวชิงช่วยพูดอะไรหน่อยสิ! ผมเองก็อยากไปช่วยงานเหมือนกันนะ!”

            ชั่วขณะอึดใจนั้น หลินจิงซูเพิ่งจะตระหนักได้ว่า นี่เธอพูดอะไรผิดไปรึเปล่านะ?

            ภายใต้สภาวะแรงกดดันและถ้อยคำเร่งเร้าจากทุกคน ทำให้หลินจิงซูปราศจากทางเหลืออื่น และจำต้องพยักหน้าอย่างยอมจำนน

            “รู้แล้ว รู้แล้ว เอาเป็นว่าไปกันหมดนี่ล่ะ!”