ตอนที่ 389 แผนปฏิรูปโรงแรม

            195 2-2

            ตอนที่ 389 แผนปฏิรูปโรงแรม

            จากนั้นทุกคนก็เริ่มลุกฮือตาม ระเบิดเสียงก่นด่าสาปแช่งหลินจิงซูเช่นกัน!

            “ผมขอพูดในมุมของผมบ้างนะครับ ถึงแม้ท่านประธานหลิวจะอนุญาตแล้ว แต่คุณก็ไม่มีมีสิทธิ์มาขับไล่พวกเราที่ตั้งใจทำงานให้โรงแรมนี้มาตลอดหลายสิบปี ถ้าขืนคุณยังใช้อำนาจในทางที่ผิด คิดจะไล่พวกเราออกอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้ล่ะก็ พวกเราเองก็คงไม่ยอมเหมือนกัน!”

            “ถูกต้อง! อยากไล่พวกเราออกนักเหรอ? งั้นก็จ่ายค่าเงินชดเชยมาสิ! อย่างน้อยก็ต้องสามเดือนล่วงหน้าถึงจะคุยกันรู้เรื่อง!”

            จู่ๆหลินจิงซูก็ถูกด่าประณามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่แทนที่เธอจะรู้สึกโมโหไม่พอใจ เธอกลับยืนยิ้มอย่างสงบเยือกเย็น

            ก่อนที่เธอจะทันได้ปริปากอธิบายใดๆต่อนั้น โจเหลียงที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดก็ลุกขึ้นพรวด แล้วหันไปตอบโต้ทุกคนอย่างไม่ไว้หน้า

                  “จะหยุดเห่าหอนกันได้รึยังไอ้พวกเวรนี่!?  อย่าลืมสิว่าตอนนี้คุณจิงซูเป็นเจ้านายของพวกแกนะโว้ย! คิดจะพูดอะไรออกมาก็หัดระวังปากกันไว้บ้าง! แล้วอีกอย่าง ถ้าคุณจิงซูคิดจะไล่พวกแกออกจริงๆ จะเรียกพวกแกมานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทำไม? แต่ละคนก็มีผมหงอกขึ้นกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? หัดใช้สมองคิดกันซะบ้าง!”

                  เห็นลูกพี่โจเหลียงเปิดฉากเคลื่อนไหวเช่นนี้ บรรดาลูกน้องทั้งหลายต่างก็พากันลุกฮือขึ้นตามเช่นกัน ทำเอาป้าลี่และพนักงานคนอื่นๆที่สุดแสนจะมั่นอกมั่นใจในตอนแรก ถึงกับต้องหุบปากเงียบไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

                  “เอาล่ะ เอาล่ะทุกคน กรุณาอยู่ในความสงบก่อน ดิฉันขอยืนยันว่าวันนี้จะไม่มีใครถูกไล่ออกทั้งนั้น ที่เรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้ ก็เพื่อต้องการแจ้งให้ทุกคนทราบว่า จากนี้ต่อไป ขอเพียงทุกคนมีความจงรักภักดีต่อองค์กร ไม่ใช่แค่มาทำงานให้พ้นไปวันๆเพื่อรอรับเงินเดือน ดิฉันในฐานะประธานคนใหม่ของพวกคุณ ย่อมต้องปฏิบัติต่อพวกคุณเหมือนกับสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว”

            “แม้หลังจากนี้ทุกคนจะได้เงินเดือนเพิ่มขึ้น แต่ก็ขอให้ทุกคนคำนึงถึงประโยชน์ของโรงแรมมาก่อนเสมอ”

            สิ้นประโยคคำพูดนี้ หลินจิงซูยังหันไปยิ้มให้กับป้าลี่ผู้เป็นหัวหอกสร้างปัญหา และยังคงพูดต่อว่า

            “สำหรับพนักงานคนใดที่มีอายุมากกว่า 50 ปี ดิฉันจะยืดระยะเวลาเกษียณให้ และจะต่อสัญญาเพิ่มให้อีก 5 ปี แน่นอน เมื่อครบระยะเวลาที่กำหนด พวกคุณทุกคนจะไม่ได้ออกไปตัวเปล่าแน่ แต่ดิฉันจะมอบเงินบำเหน็จเป็นจำนวนเงินเดือนครี่งปีให้ด้วย”

            “ทุกคนคงทราบดีอยู่แล้วว่า เงินเดือนของตัวเองในปัจจุบันอยู่ที่เท่าไหร่ วันนี้ในฐานะที่ดิฉันได้ขึ้นเป็นประธานคนใหม่ของที่นี่ จึงอยากจะมอบของขวัญตอบแทนให้แก่พวกคุณทุกคน โดยการขยับฐานเงินเดือนทุกตำแหน่งให้สูงขึ้นจากเดิม! หากใครไม่พอใจหรือยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ไม่ได้ ก็เชิญออกไปตอนนี้ได้เลยค่ะ ดิฉันจะไม่ห้าม”

            พูดจบ หลินจิงซูก็หยิบหนังสือสัญญาออกมาแจกจ่ายให้กับพนักงานทุกคน เพื่อให้พวกเขาทั้งหมดได้อ่านและพิจารณาก่อน

            ขณะนั้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ทุกคนเพิ่งตระหนักได้ว่า บนหนังสือสัญญาจ้างของพวกเขา ไม่มีคำว่า ‘เลิกจ้าง’ เขียนอยู่เลยแม้แต่บรรทัดเดียว ตรงกันข้าม เงินเดือนของพวกเขาล้วนแต่ขยับสูงขึ้นจากเดิม บางคนถึงกับตะลึงตาค้างเมื่อเห็นว่า ยอดเงินบำเหน็จที่ตนจะได้หากทำงานครบเวลาตามเงื่อนไขนั้นเป็นเงินที่มากมายเพียงใด!

            “โอ้สวรรค์! เงินบำเหน็จของฉันตั้ง 30,000 หยวนเชียวเหรอ?! นี่มันเยอะเกินไป!!”

            เมื่อหลินจิงซูได้ยินเช่นนั้น เธอก็ส่งเสียงกระแอมไอสองสามที     

            “เงื่อนไขในการรับเงินบำเหน็จ 30,000 หยวนของคุณคือ ต้องทำงานอยู่ที่นี่เป็นเวลาอีกหกปี”

            “สบายมากครับประธานจิงซู! ผมทำงานที่นี่มาทั้งชีวิตแล้ว อีกหกปีที่เหลือผมจะทำอย่างสุดความสามารถแน่นอนครับ!”

            สำหรับกลยุทธ์การเดินหมากในครั้งนี้ของหลินจิงซู กระทั่งหลิวหมิงเองยังต้องรู้สึกทึ่งเมื่อได้ยิน เพราะวิธีดังกล่าวไม่เพียงจะสามารถรักษาความจงรักภักดีของพนักงานรุ่นบุกเบิกให้มีต่อองค์กรได้เท่านั้น แต่ยังช่วยปกป้องไม่ให้ข้อมูลภายในอาทิเช่นสูตรอาหารหรือโครงสร้างการบริหารงานรั่วไหลไปถึงหูคนภายนอกได้ด้วย พึงทราบทำงานมาจวบจนอายุปูนนั้น หากไม่ตายไปก่อน ก็คงไม่มีเรี่ยวแรงจะไปเผยแพร่ข้อมูลเหล่านี้ที่ไหนได้อีก!

            การเดินหมากครั้งนี้ของหลินจิงซูนับว่าฉลาดล้ำลึกมาก!

            โจเหลียงและพี่น้องของเขาต่างก็ลงนามในหนังสือสัญญาจ้างคล้ายๆกันนี้ แต่จะแตกต่างกันตรงที่ไม่มีกรอบระยะเวลากำหนดเหมือนเช่นพนักงานคนอื่นๆ

            หลังจากที่ทุกคนเซ็นสัญญาและแยกย้ายกันกลับไปทำงานด้วยความขยันขันแข็งแล้ว หลินจิงซูก็รั้งเฉพาะโจเหลียงและพี่น้องของเขาให้อยู่ก่อน

            “เฉพาะสัญญาจ้างของพวกนายที่ฉันไม่ได้ระบุเงื่อนไขเรื่องระยะเวลาเอาไว้ อยากจะทำงานที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ตามใจ เพราะทุกคนต่างก็ยังเด็ก คงต้องมีความฝันที่อยากจะทำให้สำเร็จ เพราะฉะนั้น ฉันจึงไม่อยากกักขังพวกนายให้อยู่แต่ในสถานที่เล็กๆแบบนี้ไว้ตลอดไป วันใดที่พวกนายคิดว่าตนเองพร้อมแล้ว ก็จงไปเถอะอย่าได้ลังเล ประสบความสำเร็จเมื่อไหร่ ก็อย่าลืมกลับมาเล่าให้ฉันฟังบ้างก็พอ”

            โจเหลียงถึงกับยืนอึ้งจับจ้องมองหลินจิงซูด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่งยวด เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า ชาตินี้ตนจะได้มาพบเจอกับเจ้านายที่แสนดีเพียงนี้!

            “ลูกพี่จิงซู บุญคุณยิ่งใหญ่ครั้งนี้พวกเราจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตเลยครับ!”

            “ใช่ครับ ใช่แล้วครับ! เดนสังคมไร้อนาคตแบบพวกเรา ไม่คิดไม่ฝันว่าจะโชคดีได้พบเจอกับเจ้านายที่ประเสริฐอย่างลูกพี่จิงซู!”

            “ลูกพี่จิงซูคือผู้มีบุญคุณต่อชีวิตของพวกเราอย่างแท้จริงครับ! ได้โปรดรับการคาราวะจากพวกเราด้วยเถอะครับ!”

            “ทุกคน! ทำการคาราวะ!!”