ตอนที่ 388 ก่อจลาจลในโรงแรม

195 1-2

            ตอนที่ 388 ก่อจลาจลในโรงแรม

            “อะไรนะ? เด็กนั่นจะปลดพวกเราออกเหรอ?!”

            “นังเด็กนี่ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว! เราทำงานอยู่ที่นี่มาตั้งกี่สิบปี มันคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนกัน ถึงได้กล้าถีบหัวส่งพวกเราแบบนี้?!”

            “นั่นน่ะสิ! ทำไมท่านประธานถึงได้รักได้หลงเด็กนั่นจนหัวปักหัวปรำแบบนี้นะ! กับเพียงแค่รู้วิธีผสมเหล้าเบียร์นิดๆหน่อยๆ ก็ทำมาเป็นอวดเบ่ง! นังเด็กนี่มันมีดีอะไรนักหนา?”

            “ถูกต้อง! เด็กนั่นข่มเหงพวกเรามากเกินไปแล้ว!”

            “…”

            เวลานี้ โรงแรมหลี่เจียต้องลุกเป็นไฟจากแรงเดือดดาลของเหล่าพนักงาน ทั้งหมดรวมตัวกันเพื่อประท้วงการบริหารจัดการที่ไม่เป็นธรรมของหลินจิงซู

            แม้เงินเดือนของพวกเขาจะดีดทะยานเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงที่โรงแรมเติบโตนี้ ย่อมเป็นที่แน่นอนว่า ไม่มีใครอยากจะถูกไล่ออกในช่วงเวลาทองคำแบบนี้เช่นกัน

            “พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ? เธอยิ่งเป็นลูกรักของท่านประธานซะด้วยสิ ต่อให้พวกเราจะรวมตัวกันประท้วงแบบนี้ก็คงไม่มีใครสนใจหรอก! มิหนำซ้ำอาจจะถูกไล่ออกเร็วขึ้นด้วย!”

            ขณะเดียวกันนั้น ได้มีพ่อครัวสูงอายุคนหนึ่งที่ไม่สู้จะชอบขี้หน้าหลินจิงซูมาตั้งแต่แรก ในฐานะที่เขาทำงานอยู่ที่นี่มานานนับหลายสิบปี การมีข่าวเรื่องไล่พนักงานออกหลุดมาเช่นนี้ จึงนับเป็นเพียงเรื่องตลกขบขันสำหรับเขาเท่านั้น

            “ทุกคนไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า ถ้าสาเหตุที่นังเด็กนั่นต้องการจะไล่พวกเราออก เป็นเพราะเพิ่งรับพนักงานชุดใหม่เข้ามาล่ะก็ หน้าที่ของพวกเราก็ง่ายมาก แค่ขัดขวางไม่ให้คนพวกนั้นทำงานได้เป็นสุข แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วจริงมั้ย?”

            ทุกคนที่ได้ฟังต่างพยักหน้าเห็นชอบ แต่ถึงอย่างนั้น ใช่ว่าจะทำให้ทุกคนที่กังวลรู้สึกดีขึ้นได้เท่าไหร่นัก

            “พูดง่ายไปรึเปล่า? คุณเป็นพ่อครัวนี่ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรมาก ไม่เหมือนฝ่ายบริการอย่างพวกเรา! ถ้าขืนจงใจสร้างปัญหาให้พนักงานใหม่ แล้วพวกมันเอาไปฟ้องล่ะ? คนที่ซวยก็เป็นพวกเราน่ะสิ!”

            “ไม่สิ เราก็ต้องหาทางทำให้นังเด็กตัวดีนั่นถูกไล่ออกก่อนพวกเรายังไงล่ะ! เอาให้มันรู้ซึ้งไปเลยว่า คิดจะสร้างปัญหาให้พวกเราไม่ใช่เรื่องง่าย! หรือทุกคนจะยอมถูกนังเด็กนั่นข่มเหงแบบนี้ต่อไปเหรอ?”

            “ฉันเองก็ไม่ชอบหน้านังเด็กนั่นสักเท่าไหร่เหมือนกัน อายุน้อยกว่าลูกสาวของฉันตั้งหลายปี แต่มีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งงานฉัน!”

            ความคิดเห็นของทุกคนในที่นี้ล้วนแล้วแต่มีมติเป็นเอกฉันท์ คือต้องการคว่ำบาตรหลินจิงซู

            “ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ พวกเราควรจะสามัคคีกันเข้าไว้! อย่าปล่อยให้นังเด็กนั่นได้โอกาสกำจัดพวกเราทิ้งอย่างเด็ดขาด!”

            “ไม่รู้ล่ะ! ไหนๆพวกเราก็จะถูกมันไล่ออกอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้น ทำไมพวกเราไม่นัดหยุดงานพร้อมกันไปเลยล่ะ? ปล่อยลอยแพโรงแรมนี่ไปเลยหนึ่งวันเต็มๆ เอาให้ท่านประธานหลิวนั่งกุมขมับกลุ้มใจกันไปเลย!”

            ป้าคนหนึ่งจากแผนกแม่บ้านร้องบอกแผนการชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาในหัว และทันทีที่เธอเสนอเช่นนี้ ก็ได้รับแรงสนับสนุนจากทุกคนอย่างพร้อมเพรียง

            “ป้าพูดถูกต้องแล้ว! ฉันเอาด้วย! อยากจะรู้นักว่านังเด็กนั่นจะมีปัญญาทำอะไรได้อีก!”

            “กล้าดียังไงจะมาไล่พวกเราออก? มันสมควรได้รับบทเรียนแล้ว!”

            หลังจากปรึกษาหารือถึงแผนการกันเสร็จสรรพแล้ว แต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานตามปกติดังเดิม

            และตามที่ทุกคนคาดไว้ไม่มีผิด หลินจิงซูได้เรียกประชุมเป็นการด่วนในวันรุ่งขึ้น

            เว้นแต่แก๊งค์วัยรุ่นอันธพาล ทุกคนที่เหลือต่างมีสีหน้าเย็นชา เดินเข้ามานั่งประจำที่โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น และไม่แม้แต่จะกล่าวทักทายหลินจิงซูด้วยซ้ำไป

            หลินจิงซูมาพร้อมกับหนังสือสัญญานับไม่ถ้วนในมือ ภาพฉากตรงหน้าทำเอาทุกคนถึงกับใจสั่นระทึกพอควร

            หลังจากนำเรื่องข่าวลือที่ได้ยินก่อนหน้าเข้ามาพิจารณาผนวกรวมกันกับภาพตรงหน้า ก็ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรแล้วว่า สิ่งที่หลินจิงซูถืออยู่ในมือนั้น จะต้องเป็นเอกสารไล่พนักงานออกอย่างแน่นอน!

            “เหตุผลที่ดิฉันเรียกทุกคนมาประชุมกันในวันนี้ เพราะมีข่าวสำคัญที่อยากจะแจ้งให้ทราบ โรงแรมของเรากำลังจะมีการปฏิรูปครั้งใหญ่เกิดขึ้น รวมไปถึงตำแหน่งหน้าที่ของทุกๆคนในตอนนี้ ที่จำเป็นจะต้องปรับมาตรฐานกันใหม่หมด”

            “ดิฉันทราบดีว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกคุณได้ทำงานกันหนักเพียงใดเพื่อโรงแรมของเรา และนับเป็นเรื่องน่าเจ็บปวดใจไม่น้อยที่ได้เห็นอัตราเงินเดือนของทุกคนอยู่ต่ำกว่าเกณฑ์ ทั้งที่เมื่อเปรียบเทียบกับเนื้องานที่ทำจริงแล้ว พวกคุณควรจะได้รับค่าตอบแทนที่มากกว่านั้น”

            แน่นอนว่า ในสายตาของทุกคนเวลานี้ คำพูดสวยหรูที่หลินจิงซูกำลังพ่นออกมานั้น เป็นเพียงลมปากไร้สาระที่มาจากการเสแสร้งแกล้งทำ กลอุบายตื้นๆเช่นนี้มีหรือที่พวกเขาทุกคนจะมองไม่ออก!

            “เลิกพูดอ้อมค้อมได้แล้วครับ! ถ้ามีอะไรอยากจะพูดก็รีบๆพูดมาเถอะ ในเมื่อมีเรื่องด่วนถึงขั้นต้องเรียกพนักงานทุกคนในโรงแรมให้มาประชุมกันพร้อมหน้าแบบนี้ แสดงว่าต้องเป็นที่สำคัญมากจริงมั้ยล่ะ? เลิกเสแสร้งแล้วก็พูดออกมาตรงๆดีกว่า คิดจะทำอะไรกับพวกเรากันแน่?”

            หลินจิงซูระบายยิ้มเล็กน้อยทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะพยักหน้าและพูดต่ออย่างสงบเยือกเย็นว่า

            “ดิฉันคิดว่าทุกคนคงจะทราบข่าวกันมาบ้างแล้ว ประธานหลิวได้มอบสิทธิ์การบริหารโรงแรมนี้ทั้งหมดให้ดิฉันอย่างเป็นทางการแล้ว และฉันต้องขอความร่วมมือทุกคนให้ช่วยกันปฏิรูปโรงแรมแห่งนี้เพื่อนำไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้น…”

            “นังเด็กเมื่อวานซืน! เลิกเสแสร้งได้แล้ว! อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ทันแผนการเลวๆของแก! แกตั้งใจจะใช้โอกาสนี้เฉดหัวพนักงานเก่าๆในโรงแรมทิ้งไปให้หมดใช่มั้ยล่ะ! คงเหม็นขี้หน้าพวกเรามานานแล้วสินะ?”

            ป้าลี่จากแผนกแม่บ้านคนนั้นลุกขึ้นยืน พร้อมชี้หน้าโวยวายด่าทอหลินจิงซูฉอดๆ