ตอนที่ 390 เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยพึ่งใบบุญ

            196 1-2           

ตอนที่ 390 เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยพึ่งใบบุญ

หลินจิงซูเห็นเช่นนั้น ก็อดที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขไม่ได้ นี่นับเป็นการร่วมมือที่มีแต่ได้กันทั้งสองฝ่าย

ยิ่งพวกเขาขยันทำงานให้หนักตามที่หลิวหมิงวางกรอบเงื่อนไขไว้ให้ คนที่จะได้รับผลประโยชน์มากที่สุดจะเป็นใครอื่นไปได้นอกเสียจากตัวเธอเอง ยอดขายเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดตลอดทุกเดือนเช่นนี้ ลองคิดดูสิว่า เงินปันผลที่ได้รับในแต่ละไตรมาสจะมากมายมหาศาลเพียงใด!

            ต่อให้ขณะนี้โรงแรมที่หลินจิงซูบริหารดูแลอยู่จะมีสัญญาณที่ดี และได้รับเสียงชื่นชมไม่เว้นแต่ละวัน แต่ใช่ว่าความปรารถนาของเธอจะหยุดอยู่เพียงเท่านี้ ปัจจุบัน เธอสามารถซื้อใจ และความซื่อสัตย์จากกลุ่มพนักงานรุ่นบุกเบิกที่มากความสามารถไว้ได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว พูดได้ว่า ปัญหาเรื่องพนักงานในโรงแรมเป็นอันจบไปอีกหนึ่งอย่าง

            หากทุกอย่างยังคงราบรื่นเช่นนี้ต่อไป อีกสักพัก แผนการลงทุนในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ก็ใกล้จะได้ฤกษ์เริ่มต้นขึ้นแล้วเช่นกัน หลินจิงซูตั้งใจจะทยอยซื้อตามกำลังทรัพย์ที่มี ไล่ซื้อที่ดินทุกแห่งที่จะกลายมาเป็นทำเลทองในอนาคตข้างหน้า!

            วันนี้เธอยังต้องกลับมาเรียนในมหาวิทยาลัย ทันทีที่มาถึง ก็เห็นหวู่ฮ่าวชิงรีบวิ่งตรงปรี่เข้าทักทาย

            “ประธาน เห็นว่าเพิ่งเซ็นสัญญาจะจ่ายบำเหน็จให้กับพนักงานทุกคนเหรอ? นี่มันต่างจากการวิ่งไล่แจกเงินตรงไหน?”

            ในยุคสมัยเช่นนี้ ไม่มีนายจ้างคนไหนจะร่างสัญญาจ้าง โดยใช้เงินก้อนโตผูกมัดพนักงานในองค์กรเหมือนอย่างที่หลินจิงซูกำลังทำ

            เหตุนี้เธอจึงไม่คิดจะตำหนิหวู่ฮ่าวชิงว่าโง่เช่นกัน เพราะเขาไม่มีความรู้ในเรื่องสัญญาการว่าจ้างเลยแม้แต่น้อย

            หลินจิงซูเพียงแค่ยิ้ม และไม่ได้อธิบายอะไรมากมายนัก

            “ไม่แปลกหรอกที่นายจะไม่เข้าใจ สักวันเมื่อนายเรียนจบ เดี๋ยวก็จะรู้เองว่า สัญญาการว่าจ้างงานแบบนี้มันสำคัญขนาดไหน”

            หลังเลิกเรียนในวันนั้นเธอก็กลับบ้านตามปกติ และต่อมา หลินจิงซูก็ได้มีช่วงเวลาที่แสนอบอุ่นอย่างการเฉลิมฉลองกับติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ สำหรับเงินปันผลก้อนล่าสุดที่ได้จากทางโรงแรม

            ทันทีที่ได้เห็นธนบัตรกว่าหลายสิบปึกวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ และเป็นเงินที่หลินจิงซูสู้อุตส่าห์หามาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ดวงตาทั้งคู่ของติงเสวี่ยเหม่ยก็เป็นประกายขึ้นฉับพลัน

            “โอ้สวรรค์! นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของแม่เลยนะ ที่ได้เห็นเงินตั้งมากมายขนาดนี้! ซูซู รู้ตัวรึเปล่าว่าตอนนี้ลูกกลายเป็นเศรษฐีไปแล้ว! ลูกแม่เก่งมากจริงๆ!”

            หัวใจของหลินจิงซูพองโต เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจหลังจากได้รับฟังคำชื่นชมจากผู้เป็นแม่

            ปณิธานสูงสุดของเธอในชาตินี้ก็คือ ต้องการทำให้แม่คนนี้มีแต่ความสุขสบายไปชั่วนิรันดร์

            ไม่เพียงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยจะเป็นไปอย่างงดงามได้เกรด Aในทุกวิชาแล้ว แต่ปัจจุบันในแวดวงธุรกิจ ตัวเธอเองยังโดดเด่นยิ่งกว่าใครๆอีกด้วย

            เฉินเฉวียนเย่ที่เพิ่งขนเงินปึกสุดท้ายเข้ามาวางเป็นที่เรียบร้อย เขาปาดเหงื่อเช็ดเหงื่อหนึ่งที ก่อนจะยืนปรบมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมพูดขึ้นอย่างชื่นชมว่า

            “น้องเสวี่ยเหม่ยพูดได้ถูกต้อง ซูซูของเรากำลังมีอนาคตที่สดใสรอคอยอยู่ตรงหน้าแล้ว! เห้อ~ แต่ต้องก้มๆเงยๆขนเงินเยอะแบบนี้ ก็ปวดหลังเหมือนกันนะ แต่ช่วยไม่ได้ คนมันรวยนี่นะ!”

            เห็นติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่หยอกเย้าพูดจาติดตลกหัวเราะกันคิกคักอย่างมีความสุขเช่นนี้ หลินจิงซูก็เสมือนได้พบเห็นภาพฉากในฝัน และพลอยยิ้มตามไปด้วยเช่นกัน

            “ตราบใดที่หนูยังอยู่ หนูจะไม่มีวันปล่อยให้แม่กับพ่อเฉินต้องลำบากอย่างแน่นอน!”

            กว่าที่หลินจิงซูจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ทั้งหมดต้องขอบคุณทุกแรงพยายามของเธอ และแรงหยามเหยียดจากผู้คนรอบข้าง ปัจจุบัน ภายใต้ชื่อของผู้กอบกู้โรงแรมหลี่เจี่ย เธอได้กลายมาเป็นนักธุรกิจสาวน้อยที่โด่งดัง และมีพรสวรรค์โดดเด่นกว่าใครๆในท้องถิ่นแห่งนี้ไปแล้ว

            แม้เธอจะเป็นเพียงแค่นักศึกษาที่ยังไม่จบปริญญาด้วยซ้ำ แต่ความสำเร็จที่เธอทำได้นั้น กลับทะลุกรอบสามัญสำนึกที่ทุกคนจะจินตนาการออกได้แล้ว

            และนั่นทำให้สังคมของเธอภายในรั้วมหาวิทยาลัยตอนนี้ หลินจิงซูได้กลายมาเป็นดาวเด่นที่ใครต่อใครต่างก็ให้ความเคารพประหนึ่งบุคคลทรงคุณค่าแห่งยุค ไม่เว้นแม้แต่คณาจารย์ที่ยังต้องโค้งศีรษะทักทาย อีกทั้งยังเข้ามาขอคำปรึกษาในเรื่องต่างๆด้วย!

            และแน่นอนว่า นักศึกษาทุกชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ต่างก็ล้วนใฝ่ฝันต้องการเสาะหาหน้าที่การงานอันมั่นคง แล้วจะเป็นอย่างไรล่ะ หากรู้ว่าเพื่อนนิสิตร่วมมหาวิทยาลัยของตนเป็นถึงประธานและผู้ถือหุ้นโรงแรมสุดหรู?

            ปัจจุบัน มีแต่ใครต่อใครเข้าประจบประแจงหลินจิงซูกันไม่เว้นแต่ละวัน!

            ทุกคนล้วนแต่ต้องการพึ่งพาเส้นสายของเธอ เพื่อหวังจะมีตำแหน่งหน้าที่การงานในวันข้างหน้า

            “นี่จิงซู! เพิ่งจะอายุแค่นี้เองแท้ๆ แต่กลับสามารถประสบความสำเร็จในชีวิตได้แล้ว! พวกเราเห็นเธอออกงานให้สัมภาษณ์ทางทีวีตั้งหลายครั้ง จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าจะขอว่า หากเธอ…มีงานดีๆก็แนะนำให้พวกเราบ้าง? เผื่อว่าเรียนจบปุ๊ป เราก็จะได้ไปทำงานช่วยพี่อีกแรงปั๊ปเลยยังไงล่ะ?”

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ใช่คนอื่นคนไกลซะที่ไหน จริงมั้ย? ถึงจะเรียนไม่ค่อยเก่งเกรดไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่มั่นใจเถอะว่า พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างหนักแน่นอน! เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกัน ก็ไม่ควรทอดทิ้งกันจริงมั้ยล่ะ?”

            หลินจิงซูกวาดตามองใบหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวังของแต่ละคน ทุกคนต่างมาหาเธอเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ เช่นเดียวกัน เธอพยักหน้าตอบตกลงโดยปราศจากข้อติดใจใดๆ

            เธอเริ่มคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้วเช่นกัน หากต้องการจะพัฒนาองค์กรให้มีรากฐานที่แข็งแรงและมั่นคง อีกหนึ่งปัจจัยหลักที่จำเป็นก็คือ การมีเพื่อนข้างกายสักสองสามคนที่สามารถไว้ใจได้

            “ได้สิ! ในเมื่อต้องการแบบนั้นกัน งั้นก็ไปเจอกันที่โรงแรมหลี่เจี่ยวันพรุ่งนี้ตอนเช้า ถึงแม้สิ่งที่ฉันจะให้อาจไม่ใช่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แต่ก็นับเป็นหม้อทองใบแรกของทุกคนได้”

            เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีอกดีใจ เพราะถึงแม้จะไม่ได้งานดีๆติดมือกลับไป แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังสามารถอาศัยโอกาสนี้ เข้าไปเยี่ยมชมโรงแรมและบาร์เครื่องดื่มที่เลื่องชื่อดั่งตำนานแห่งนั้นได้!

            โอกาสเช่นนี้ใช่ว่าทุกคนจะหาได้!