ตอนที่ 427 หนุ่มหล่อคนใหม่ประจำมหาวิทยาลัย

225 1-2

            ตอนที่ 427 หนุ่มหล่อคนใหม่ประจำมหาวิทยาลัย

            “เอาล่ะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าหลังจากที่ไล่นายออกวันนั้น นายจะคิดยังไงกับฉันบ้าง แต่ก็ต้องขอบใจนายมากจริงๆ ที่เข้ามาช่วยฉันในวันนั้น ต่อให้จากนี้เราสองคนจะไม่อาจเป็นเพื่อนร่วมงานกันได้แล้ว แต่อย่างน้อย เราก็น่าจะยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้”

            ยิ่งได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากหลินจิงซู หวู่ฮ่าวชิงก็ยิ่งไม่อยากฟังเข้าไปใหญ่

            ทุกครั้งที่นึกถึงความสนิทสนมระหว่างจู้หยานกับหลินจิงซูเมื่อไหร่ ก็ไม่มีครั้งไหนที่หวู่ฮ่าวจิงจะสามารถสงบสติอารมณ์ลงได้เลย

            ต้องสารภาพจากใจจริงว่า เหตุผลประการแรกที่เขาตัดสินใจเอ่ยปากเสนอกับหลินจิงซู เกี่ยวกับเรื่องการบริจาคทุนการศึกษาโดยใช้เงินเดือนทั้งหมดที่ได้จากการทำงานที่โรงแรมนั้น เขาไม่ได้คิดที่จะทำเพื่อนิสิตยากไร้แต่อย่างใด ทว่าทั้งหมดที่ทำลงไปก็เพื่อซื้อใจผู้หญิงที่ตนรักให้หันมาสนใจตนเองเท่านั้น

            สาวสวยตัวเล็กที่มากไปด้วยความสามารถ อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความสดใสและกล้าหาญอย่างหลินจิงซูนั้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจดวงนี้ของหวู่ฮ่าวชิงได้อุทิศแด่เธอไปจนหมดสิ้นแล้ว

            ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอกำลังดำเนินไปได้อย่างงดงาม จนกระทั่งการกลับมาของจู้หยาน

            สิ่งที่เคยสวยงามในอดีตกลับแปรผันไปอย่างสิ้นเชิง

            และนับตั้งแต่ที่จู้หยานปรากฏตัวขึ้น ก็ดูเหมือนว่าหลินจิงซูไม่เคยสนใจใยดีเขาอีกเลย เพราะเหตุนี้เอง จึงกลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้หวู่ฮ่าวชิงจำต้องปฏิบัติการลงมือครั้งใหญ่!

            แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องราวทุกอย่างก็ได้จบลงด้วยดีแล้ว จู้หยานคนนั้นถูกย่าของเขาจับตัวส่งกลับประเทศอังกฤษไปเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลา ที่จะช่วยสมานบาดแผลภายในใจของเขาให้กลับสู่สภาพปกติดังเดิม

            จากนี้เป็นต้นไป เขากับหลินจิงซูจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขร่วมกันอีกครั้ง!

            “เรื่องในครั้งนั้นฉันเองก็ยอมรับว่าทำผิดกับประธานไปมากจริงๆ แต่ไม่ช้าก็เร็ว จู้หยานอะไรนั่นก็ต้องกลับต่างประเทศอยู่ดี ทำไมประธานยังเอาแต่ยึดติดกับคนแบบนั้นอยู่ได้? มิหนำซ้ำยังชักชวนอีกฝ่ายเข้าไปบ้านตัวเองอีกล่ะ? นั่นมันเหมาะสมนักรึไง? แล้วมันก็ไม่ยุติธรรมกับฉันเลยสักนิด!”

            “ที่สำคัญ ประธานเองก็ได้ยินที่ย่าของเขาประกาศแล้วไม่ใช่เหรอ หัวเด็ดตีนขาดยังไง เธอก็จะไม่ยอมรับประธานเข้าไปเป็นสะใภ้ของตระกูล! ไม่ว่ายังไงประธานกับจู้หยานก็ไม่มีวันได้สมหวังหรอก!”

            ได้ฟังอีกฝ่ายพาดพิงไปถึงจู้หยาน หลินจิงซูกลับดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเท่าไหร่นัก เพราะสุดท้ายแล้ว เมื่อถึงคราวที่ต้องสู้ เธอก็จะเป็นฝ่ายสู้เพื่อตัวเอง ปัญหาแบบนี้จะให้บุคคลที่สามลุกขึ้นมาทวงความเป็นธรรมให้แทนคงไม่ถูก ตอนนี้ เธอก็ได้พูดในสิ่งที่ควรพูดออกไปจนหมดแล้ว ท้ายสุด จึงได้ก้าวเท้าเข้าไปตบไหล่หวู่ฮ่าวชิงเบาๆ และกล่าวทิ้งท้ายว่า

            “ฉันเข้าใจว่านายเป็นห่วง แต่ขออะไรหน่อยนะ นายไม่เคยรู้เรื่องราวระหว่างฉันกับจู้หยานที่ผ่านมาด้วยซ้ำ ดังนั้น อย่าเพิ่งตัดสินอะไรง่ายๆจะดีกว่า ระหว่างฉันกับเขาก็เป็นได้แค่เพื่อน ส่วนเหตุผลเดียวที่เขาต้องไปเรียนต่างประเทศก็เพราะแรงกดดันจากครอบครัว”

            “เอาเถอะ สถานการณ์ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว ปัจจุบันไม่ใช่แค่เขาจะย้ายมาเรียนในมหาวิทยาลัยและเรียนคณะเดียวกับเราเท่านั้น แต่เขายังจะมาเป็นผู้ร่วมบุกเบิกธุรกิจกับฉันในอนาคตอีกด้วย ได้ยินว่าจู้หยานเองก็อยากจะเข้าร่วมโครงการมอบทุนการศึกษาเหมือนกัน”

            ทันทีที่ได้รับทราบข่าวนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับของขึ้นเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ไม่ว่าอย่างไร สิ่งใดที่หลินจิงซูได้ตัดสินใจไปแล้ว สิ่งนั้นย่อมไม่หวนคืนหรือเปลี่ยนแปลงได้

            หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเสียงกริ่งเริ่มการเรียนการสอนดังขึ้น หลินจิงซูก็จำต้องลากหวู่ฮ่าวชิงที่กำลังหงุดหงิดเข้าไปในชั้นเรียน ส่วนอาจารย์ที่ทำการสอนก็ก้าวเดินเข้าในห้องตามปกติ แต่ที่พิเศษสุดเห็นจะเป็นชายหนุ่มนักเรียนนอกหน้าตาหล่อเหลานามว่าจู้หยานที่เดินตามติดเข้ามาด้วย เขาก้าวไปยืนอยู่หน้ากระดาน แล้วเริ่มแนะนำตัวกับทุกๆคน

            วินาทีที่จู้หยานก้าวเข้ามายืนเปิดตัวอยู่หน้าห้องให้ทุกคนได้ประจักษ์กับสายตานั้น พลันบังเกิดคลื่นเสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดานิสิตหญิงนับไม่ถ้วนดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

            ยิ่งนิสิตหญิงเหล่านั้นได้รู้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า หนุ่มหล่อตรงหน้าเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนจากประเทศอังกฤษ พวกเธอก็ยิ่งหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด! รู้สึกราวกับได้รับพรจากสรวงสวรรค์เลยทีเดียว! ผู้ชายคนนี้คือสุภาพบุรุษผู้ดีอังกฤษไร้ที่ติ ที่ครบทั้งเรื่องฐานะที่สูงศักดิ์และหน้าตาที่หล่อเหลา

            “นี่ฉันฝันไปรึเปล่า?! คุณชายนี่เป็นใครมาจากไหนกันนะ? คนบ้าอะไรถึงหล่อได้ขนาดนี้!!”

            “นั่นสิ! ใช่เลย! ที่ผ่านมามหาวิทยาลัยของเราเคยมีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศแบบนี้ที่ไหนกัน! หนุ่มหล่อคนนี้เป็นคนแรกในหน้าประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเลยล่ะมั้ง! เขาเป็นคุณชายลูกครึ่งจีนอังกฤษรึเปล่านะ?”

            “ลูกครึ่งงั้นเหรอ? คงจะพูดอังกฤษคล่องป๋อเลยสิท่า! ดีเลย ฉันกำลังหาโอกาสฝึกพูดภาษาอังกฤษในชีวิตประจำวันอยู่พอดี! หนุ่มหล่อคนนี้น่าจะช่วยได้มากเลย ฮ่าๆ…”

            การปรากฏตัวของจู้หยานครั้งนี้ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ในหมู่นิสัตหญิงทั่วทั้งรั้วมหาวิทยาลัย ข่าวนี้ได้แพร่สะพัดออกไปรวดเร็วเสียยิ่งกว่าโรคระบาด และไม่มีสาวๆคนไหนที่ไม่หลงเสน่ห์เขา!

            หลังสิ้นสุดการเรียนในช่วงเช้า นิสิตหญิงกลุ่มใหญ่ต่างพากันแห่แหนเข้ามารุมล้อมจู้หยานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สีหน้าท่าทางและการแสดงออกของสาวๆแต่ละคน ล้วนอรชรอ่อนช้อยไปเสียหมด บางคนถึงกับลงทุนซื้อทั้งขนมและเครื่องดื่มมาให้เขาจนต้องวางกองกันเป็นพะเนิน

            และที่ยิ่งไปกว่านั้น มีหลายต่อหลายคนเริ่มถามละลาบละล้วงไปถึงบ้านที่อยู่อาศัยของจู้หยาน บ้างถึงขั้นชักชวนเขาให้ไปเที่ยวที่บ้านของพวกเธอ โดยอ้างว่าเป็นแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมก็มี! แต่ด้วยบุคลิกที่เย็นชาซึ่งเป็นตัวตนของจู้หยาน ทำให้เขาถึงกับต้องโบกมือไล่ปฏิเสธรายคน

            “แหม แหมสุดหล่อ ไม่ต้องเขินหรอกน่า เพิ่งย้ายมาอยู่ที่จีนลำพังแบบนี้คงจะเหงาแย่สินะ? ถ้ามีปัญหาอะไรหรือไม่เข้าใจตรงไหนก็เรียกฉันได้ทุกเมื่อนะจ๊ะ อย่าได้เกรงใจ!”

            คำพูดที่บรรดานิสิตสาวบอกกับจู้หยานนั้นทั้งอ่อนโยนชวนฟังไพเราะเสนาะหูยิ่ง และเมื่อได้เห็นพ่อหนุ่มอังกฤษขัดขืนปฏิเสธและแสดงท่าทีเย็นชามากเท่าไหร่ สาวๆเหล่านั้นก็ยิ่งใจสั่นหน้าแดงด้วยความคลั่งไคล้ หลายคนถึงกับเริ่มจินตนาการวาดฝันไปไกลโพ้น หวังว่าสักวันจะสามารถพิชิตใจหนุ่มหล่อและได้แต่งไปเป็นสะใภ้ของครอบครัวคุณชายที่ร่ำรวยนี้!

            เหล่านิสิตสาวต่างพากันงัดเอาสารพัดไม้เด็ดออกมาใช้พิชิตใจจู้หยาน ต่างคนต่างขับเคี่ยวกันอย่างเต็มที่ แต่ชั่วอึดใจเดียวกันนั้น ไหนเลยจะคาดคิดว่า จู่ๆคุณชายผู้แสนเย็นชาคนนั้นจะลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลินจิงซูพร้อมกับยื่นขวดน้ำเย็นในมือให้

             “จิงซู ดื่มน้ำหน่อยเถอะ ผมสังเกตตั้งแต่ต้นชั่วโมงแล้วไม่เห็นคุณได้จิบน้ำสักอึกเลย ทำแบบนี้จะไม่ดีต่อร่างกายนะ อ่อแล้วก็หลังเลิกเรียนวันนี้ ช่วยพาผมไปหาซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่ตลาดหน่อยสิ ว่างพอจะพาผมไปรึเปล่า?”