ตอนที่ 445 ไม่มีวันได้สมหวัง

246 1-2

            ตอนที่ 445 ไม่มีวันได้สมหวัง

            “ดิฉันยังขอยืนยันคำเดิมนะคะ คุณกำลังเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างดิฉันกับจู้หยานผิดไปมาก พวกเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นค่ะ”

            “เพราะฉะนั้น ถ้าอยากจะให้ดิฉันทิ้งจู้หยานไปในตอนนี้เลย มันก็ง่ายซะยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก แต่ประเด็นสำคัญตอนนี้ก็คือ เขาต้องการทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า เขาสามารถอยู่ในประเทศจีนได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร พวกเราสองคนก็เป็นเพียงนักล่าฝันคนหนึ่ง ที่ต่างคนต่างก็มีเส้นทางเดินของตัวเอง”

            แม้หลินจิงซูจะพยายามอธิบายด้วยสันติวิธี แต่ทว่าในสายตาของหญิงชรา เธอย่อมตระหนักดีว่า หลานชายของตนไม่ได้คิดเช่นเดียวกันอย่างแน่นอน

            และหากปล่อยให้จู้หยานประสบความสำเร็จโดยมีผู้หญิงคนนี้อยู่เคียงข้าง ยังไงซะสักวันหนึ่ง เธอก็จะต้องก้าวขึ้นมาเป็นสะใภ้สกุลจู้อย่างยากจะหลีกเลี่ยงได้ และนั่นไม่เท่ากับว่า ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลจะไม่ถึงคราวต้องเปลี่ยนมือหรอกหรือ จะไม่ถูกอีกฝ่ายแย่งชิงไปหมดอย่างนั้นหรือ?

            ไม่แน่ว่าบางทีจุดมุ่งหมายสูงสุดตั้งแต่แรกแล้ว ของผู้หญิงคนนี้ อาจจะเป็น…สมบัติตระกูลจู้ก็เป็นได้?!

                  ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ทัศนคติและท่าทีของหญิงชราที่มีต่อหลินจิงซูก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้น

                  “ขอแค่เธอยอมทิ้งธุรกิจที่ทำอยู่ในตอนนี้ หรือจะทำยังไงก็ได้ให้หายไปจากชีวิตหลานชายของฉัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเงินปันผลหรือค่าเสียเวลา ฉันรับปากจะชดเชยให้อย่างสมน้ำสมเนื้อ ไม่ให้เธอต้องขาดทุนอย่างแน่นอน หรืออยากจะให้ฉันสร้างโรงแรมสักแห่ง แล้วให้เธอมีสิทธิ์ขาดในการบริหารแต่เพียงผู้เดียวก็ยังได้!”

                  “หลินจิงซู เธอเองก็เป็นผู้หญิงเฉลียวฉลาด ควรรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไร อะไรที่ไม่ใช่ของๆตัวเอง จะยังไงมันก็ไม่ใช่อยู่วันยังค่ำ!”

                  หลินจิงซูแอบรู้สึกแปลกใจไม่น้อยกับข้อเสนอที่น่าสนใจของหญิงชรา และสิ่งนี้ก็แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอันแน่วแน่อย่างยิ่งของเธอว่า ต้องการที่จะแยกเธอออกห่างจากชีวิตของหลานชายตัวเองให้ได้มากที่สุด โดยไม่สนใจว่าจะต้องใช้วิธีการใด เพื่อที่จะพยายามปรับให้เส้นทางชีวิตของหลานชายได้กลับเข้าสู่รูปรอยเดิม

                  “ดิฉันคิดว่า คุณเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า แท้จริงแล้วจู้หยานต้องการสิ่งใดในชีวิตกันแน่ ถ้าจะให้ฉันเดา หลังจากนี้คุณคงอยากจะส่งเขากลับอังกฤษ แล้วก็บีบให้เรียนในสายงานที่คุณต้องการ เพื่อเขาจะได้กลับมารับช่วงอาณาจักรธุรกิจตระกูลจู้ต่อ แต่ถ้าคุณทำแบบนั้นจริงๆ แน่ใจเหรอคะว่าหลานชายของคุณจะมีความสุขจริงๆ?”

                  “ความจริงอาชีพพ่อครัวอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณคิดก็ได้นะคะ ใครจะไปรู้ว่า อีกสิบปีข้างหน้า อาชีพนี้อาจกลายมาเป็นอาชีพที่ใครๆต่างรู้สึกชื่นชมก็ได้ คุณเองก็เป็นย่าของเขาแท้ๆ ควรจะสนับสนุนให้เขาสามารถทำตามความฝันได้ไม่ดีกว่าเหรอคะ”

                  ในฐานะใครคนหนึ่งที่มาจากศตวรรษที่ 21 หลินจิงซูได้แต่แนะนำด้วยความหวังดี

                  ช่องว่างระหว่างความคิดของเธอกับย่าของจู้หยานนั้น ไม่ได้มีแค่แนวคิดและทัศนคติที่ต่างยุคต่างสมัยกันเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องของอายุจิตใจที่แตกต่างกันอีกด้วย หากจะให้เปรียบเทียบภาพฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ เธอก็เสมือนย่าที่มาจากศตวรรษที่ 21แต่ต้องมาเผชิญหน้ากับย่าในยุค 90  เพียงแค่ประสบการณ์ที่พบเจอมาในชีวิต ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับดินแล้ว

                  จึงไม่แปลก ที่ย่าของจู้หยานจะมองหลินจิงซูว่าเป็นคนอวดดีหลังจากได้ฟังคำสอนของเธอ

                  “น่าขันซะจริง นี่เธอกำลังสั่งสอนฉันในเรื่องการใช้ชีวิตนี่นะ? ฉันจะบอกอะไรให้ฟังนะ อาชีพขี้ข้าอย่างพ่อครัว ต่อให้จะขยันทำงานแค่ไหน อีกสิบปีข้างหน้าก็ไม่มีวันเจริญรุ่งเรืองหรอก! และที่สำคัญ ทำไมลูกผู้ดีอย่างหลานชายของฉันจะต้องไปขลุกอยู่กับอาชีพต่ำๆแบบนั้นด้วย? เธอเองก็เคยยากจนมาก่อนไม่ใช่เหรอ? ก็น่าจะรู้ดีว่า ชีวิตของคนชายขอบมันมีความสุขได้สักเท่าไหร่?”

                  “แทนที่จะให้หลานชายของฉันทนทำงานอยู่ที่โรงแรมเล็กๆในชนบทแบบนี้ สู้ใช้ประโยชน์จากความร่ำรวยมั่งคั่งของฉัน ส่งเขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศไม่ดีกว่าเหรอ? ฉันถามจริงๆเถอะนะ เธอเคยเห็นพ่อครัวคนไหนทำอาหารจนรวยเป็นมหาเศรษฐีบ้าง? ถ้ามี ก็บอกชื่อมาได้เลย!”

                  ท่ามกลางสถานการณ์ชวนสิ้นหวังเฉกเช่นนี้ หลินจิงซูได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ท้ายที่สุดแล้ว นี่เป็นศึกระหว่างสองแนวคิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง การจะเสาะหาจุดลงตัวตรงกลางนั้น นับว่าเป็นเรื่องที่ยากยิ่งจริงๆ

                  ระหว่างที่หลินจิงซูและหญิงชรากำลังวิวาทะกันจนแทบลุกเป็นไฟนั้น จู่ๆจู้หยานก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง

                  “ไหนบอกว่าเราตัดขาดความสัมพันธ์กันแล้วยังไงล่ะ! ไหนบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะเลิกแล้วต่อกัน!! ทำไมยังมารบกวนชีวิตคนอื่นไม่เลิกราอยู่แบบนี้? มันชักจะมากเกินไปแล้วนะครับ เอาตัวหลินจิงซูมาถึงที่นี่มีแผนชั่วร้ายอะไรอีกล่ะ? จะต้องให้ผมแจ้งตำรวจจนเป็นข่าวลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งมั้ยว่า คนตระกูลจู้ไม่เกรงกลัวกฎหมาย จับคนมากักขังหน่วงเหนี่ยวไว้! ผมจะเอาให้เสื่อมเสียชื่องเสียงทั้งวงศ์ตระกูลเลย!”

                  จู้หยานวิ่งตรงเข้าไปปกป้องหลินจิงซูที่อยู่เบื้องหน้าทันที เพราะกลัวว่าบอดี้การ์ดคนอื่นๆในบ้านจะเข้าไปทำร้ายร่างกายเธอ

                  หญิงชราที่ต้องเฝ้ามองภาพฉากเบื้องหน้านั้น เสมือนถูกหนามแหลมคมทิ่มตำหัวใจจนเลือดไหลซิบๆ เธอสู้อุตส่าห์เลี้ยงดูหลานชายอย่างดีมาเป็นเวลานานหลายปี แต่ใครจะไปคิดว่า อีกฝ่ายกลับเห็นเธอเป็นศัตรูที่ชั่วช้า แล้วเอาแต่หลงผิดปกป้องนังงูพิษตัวนั้นแทน! ช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี!

                  “จู้หยาน ฉันขอบอกแกตรงนี้เลยว่า ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ชีวิตของแกจะไม่มีวันได้สมหวังกับนังผู้หญิงคนนี้อย่างแน่นอน!”