ตอนที่ 444 เงินหรือจู้หยาน?

245

            ตอนที่ 444 เงินหรือจู้หยาน?

            จู้หยานค่อนข้างจริงจังกับเรื่องนี้ เขาไม่เคยมองเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ ภายในหัวของเขาแต่ละวันเฝ้าคิดเพียงว่า จะทำอย่างไรให้ย่าและทุกคนในครอบครัวยอมรับเธอได้?

            ท้ายที่สุดแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องตลกขำขัน การที่ย่าของเขาเคลื่อนไหวเล่นสกปรกแบบนี้ นั่นหมายความว่า ไม่หลงเหลือตัวเลือกใดให้เขาถอยกลับได้อีกแล้ว

            เลิกงานในเย็นวันนั้น หลินจิงซูกำลังรอให้จู้หยานเลิกงานอยู่ด้านหน้าโรงแรม หลังจากนั้น ทั้งคู่ตั้งใจว่าจะออกไปเดินเล่นที่ตลาดเพื่อสูดอากาศพักผ่อนเสียหน่อย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวพ้นเขตโรงแรม จู่ๆก็มีรถยุโรปสีดำคันใหญ่พุ่งเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าเธอด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้า

            เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วกระทั่งหลินจิงซูเกือบถูกรถคันนั้นชนเปรี้ยงเข้าให้ แต่นับว่าโชคยังดี ที่เธอร่นฝีเท้าก้าวถอยกลับได้อย่างทันท่วงที

            ขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปตำหนิถึงการขับรถที่แสนจะผาดโผนอันตรายของคนขับนั้น ก็มีบุคคลหนึ่งก้าวลงมาจากรถคั้นนั้นอย่างรวดเร็ว และบุคคลนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนของย่าจู้หยานนั่นเอง หลินจิงซูตระหนักได้ในทันทีว่า จุดประสงค์การมาในครั้งนี้ต้องไม่มีเจตนาดีแน่ จังหวะนั้น เธอจึงตัดสินใจหมุนตัวกลับ และไม่คิดจะรั้งอยู่ที่นี่นานเกินไป

            แต่มีหรือที่เธอจะหนีได้ทัน เป็นอีกครั้งที่หลินจิงซูถูกกลุ่มบอดี้การ์ดขัดขวางเอาไว้

            “คุณหลินจิงซู นายท่านมีธุระสำคัญที่อยากจะพูดคุยกับคุณสองต่อสอง ตอนนี้นายน้อยของเราทำงานอยู่ภายใต้การบริหารงานของคุณ ดังนั้น ในฐานะผู้อาวุโสในตระกูลจู้ นายท่านจึงต้องการสอบถามถึงเรื่องราวความเป็นอยู่ของนายน้อยจากคุณ”

            “เราไม่ได้มาร้ายอะไรครับ ได้โปรดขึ้นรถไปกับเราด้วย ใช้เวลาไม่นานแน่นอนครับ”

            หลินจิงซูส่ายหน้าปฏิเสธทันที เธอไม่ต้องการเสียสุขภาพจิตด้วยการเสวนากับย่าของจู้หยาน และไม่ต้องการปวดหัวไปมากกว่านี้

            ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา จู้หยานเองก็เคยเอ่ยปากเตือนเธอนับครั้งไม่ถ้วนว่า หากวันใดวันหนึ่งต้องพบเจอกับสถานการณ์ที่เผชิญอยู่ในตอนนี้ วิธีแก้ไขที่ดีที่สุดก็คือ รีบปลีกตัวออกให้ห่างโดยเร็ว และไม่ต้องไปมีปฏิสัมพันธ์ด้วยเป็นดีที่สุด

            “ต้องขอโทษจริงๆค่ะ ฉันกำลังรอจู้หยานเลิกงานเพื่อออกไปเที่ยวด้วยกัน คงไม่สะดวกจะไปคุยอะไรด้วยในตอนนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าฉันจะพยายามอธิบายจนปากเปียกปากแฉะยังไง เจ้านายของพวกคุณก็คงไม่ยอมฟัง เอาแต่นั่งเทียนคิดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว พูดคุยกันไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆค่ะ เสียเวลาชีวิตของฉันด้วย”

            “น่าแปลกนะคะ ทั้งที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่า หลานชายของตัวเองชอบอะไรหรือต้องการอะไร แม้แต่ความใฝ่ฝันของเขาก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ไม่แปลกหรอกนะคะที่จะถูกหลานชายตัวเองรังเกียจแบบนี้”

            เผชิญหน้ากับคำพูดเสียดสีเหน็บแนมของหลินจิงซู หญิงชราที่นั่งฟังอยู่ในรถก็ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างไม่คิดปกปิด

            ทั้งหมดนี้ก็แค่กลอุบายตื้นๆที่ใช้หลอกล่อปั่นหัวจู้หยานหลานชายของเธอได้เท่านั้น แต่น่าเสียดายที่ลูกไม้ตื้นๆแบบนี้ใช้กับคนอย่างเธอไม่ได้ผล!

            “ก่อนที่จู้หยานจะออกมา ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอหน่อย รับรองว่ามีแต่ประโยชน์ แล้วก็ไม่เสียเวลาชีวิตเธออย่างแน่นอน ฉันขอเวลาสักสิบนาทีก็พอ”

            เห็นย่าของจู้หยานเอ่ยปากขอร้องผ่านกระจกรถด้วยตนเองเช่นนี้ ในสภาวะที่จวนตัว หลินจิงซูจึงไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกัน ทำได้เพียงเดินเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถคันนั้น

            ทว่าในขณะเดียวกัน ก็เป็นจังหวะเดียวกับจู้หยานที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากโรงแรมพอดี

            และเขาก็บังเอิญได้เห็นภาพที่หลินจิงซูเปิดประตูก้าวขึ้นรถยุโรปสีดำตรงหน้าไป จู้หยานตระหนักได้ในทันที และรีบวิ่งปรี่สุดกำลังหวังจะเข้าขัดขวางเอาไว้ แต่สุดท้ายก็สายเกินไป ทันทีที่สาวน้อยก้าวขึ้นรถ หญิงชราก็มีคำสั่งให้คนขับออกรถทันที

            เห็นย่าของตนพาตัวหลินจิงซูออกไปเช่นนั้น จู้หยานก็ถึงกับวิตกกังวลสุดขีด เพราะไม่รู้ว่าย่าของตนจะพาเธอไปที่ไหน เขาจึงรีบขอยืมจักรยานของพนักงานโรงแรมแถวนั้น แล้วรีบปั่นไล่ล่าติดตามไปอย่างรวดเร็ว

            ไม่นานนัก หลินจิงซูก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง ที่นี่คงจะเป็นบ้านพักชั่วคราวระหว่างที่ย่าของจู้หยานไม่ได้อยู่เมืองหลวง หลังจากเข้าไปนั่งที่ห้องรับแขก หลินจิงซูก็เอาแต่จ้องมองหญิงชราตรงหน้าด้วยความสงสัย และไม่มั่นใจว่าจุดประสงค์ที่พาตัวเธอมาที่นี่เพื่อพูดคุยเรื่องอะไรกันแน่?

            “คุณนายคะ มีธุระอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ จู้หยานกับฉัน เราสองคนเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว สงสัยอะไรก็เชิญถามมาได้เลยค่ะ”

            “ฉันยังต้องคิดวางแผนดูแลเรื่องโรงแรมต่อ คุณเองก็น่าจะเคยปวดหัวเรื่องธุรกิจของตระกูลมาไม่น้อยไม่ใช่เหรอคะ? รีบๆคุยให้เสร็จดีกว่าค่ะ จะได้ไม่เป็นการเสียเวลาของทั้งสองฝ่าย”

            หลังจากที่หญิงชราได้เคยปะทะฝีปากกับหลินจิงซูมาหลายต่อหลายครั้งนั้น เธอเองก็นึกชื่นชมสาวน้อยคนนี้อยู่ไม่น้อยทีเดียว เสียแต่เพียงประวัติภูมิหลังที่ต่ำต้อยของอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่ว่าอย่างไร หญิงชราก็ไม่อาจทำใจมองข้ามข้อด้อยนี้ไปได้จริงๆ นี่ยังไม่รวมถึงนิสัยเจ้าเล่ห์ในตัวอีกฝ่ายด้วย หากจะให้พูด หลินจิงซูนับเป็นผู้หญิงแกร่งที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง ซึ่งเรื่องนี้หญิงชราก็ไม่คิดโต้เถียง แต่ผู้หญิงประเภทนี้ไม่เหมาะจะเป็นสะใภ้ตระกูลจู้ของเธอ!

            อายุเพียงเท่านี้ แต่กลับคุมธุรกิจโรงแรม มิหนำซ้ำยังเปิดบาร์ที่มีแต่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์มอมเมาผู้คน หากได้ผู้หญิงแบบนี้มาเป็นสะใภ้ มีหวังชื่อเสียงบารมีที่ตระกูลจู้สั่งสมมาคงต้องป่นปี่ไม่เหลือชิ้นดีแน่!

            ทางที่ดีที่สุดก็คือ ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า!

            “ที่เธอพูดมาก็จริง ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่ขออ้อมค้อม”

            “ฉันรู้ดีว่า จู้หยานหลานชายของฉันชื่นชอบในตัวเธอมาก แต่ด้วยคุณสมบัติภูมิหลังของเธอ ฉันคงไม่สามารถยอมรับเธอในฐานะสะใภ้สกุลจู้ได้จริงๆ ขอเพียงเธอยอมออกไปจากชีวิตของจู้หยาน ไม่ว่าอยากจะได้อะไร ฉันก็ยินดีมอบให้ จะต้องจ่ายเป็นเงินหลักหมื่นหลักแสนฉันก็ยอม”

            “หลินจิงซู เธอควรรู้ฐานะของตัวเอง หลานชายของฉันเป็นถึงคุณชายสูงศักดิ์ นอกจากฐานะแล้ว ยังมีดีทั้งเรื่องความสามารถและหน้าตา มีผู้หญิงนับไม่ถ้วนมาต่อแถวรอให้เขาเลือก ซึ่งฉันเองก็ไม่คิดว่า ตัวเธอจะมีคุณสมบัติอะไรเทียบผู้หญิงเหล่านั้นได้ เธอเข้าใจที่ฉันกำลังจะสื่อใช่มั้ย?”

            เผชิญกับความอัปยศอดสูที่หญิงชราประเคนใส่ หลินจิงซูกลับพยักหน้ายอมรับโดยง่าย ไม่มีความตื่นตระหนกหรือเศร้าเสียใจฉายออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

            บรรทัดฐานของสังคมในยุคนี้ ให้ความสำคัญกับเรื่องศักดินาฐานะของชายกับหญิงมาก หากจะตกร่องป่องชิ้นจะต้องมีสถานะที่เหมาะสมเท่าเทียมกัน ด้วยเหตุนี้ หลินจิงซูจึงไม่รู้สึกโกรธหรือคับแค้นใจแต่อย่างใด มิหนำซ้ำยังออกจะเข้าใจในความกังวลของหญิงชราตรงหน้าด้วย