ตอนที่ 456 จางซีซีผู้น่าสงสาร

252 1-2

            ตอนที่ 456 จางซีซีผู้น่าสงสาร

            ถึงแม้จะถูกจู้หยานกระแทกเสียงตอกหน้าปฏิเสธกลับไปชุดใหญ่ แต่จางซีซีก็ไม่ย่อท้อใจแต่อย่างใด เพราะความจริงก็คือความจริง ตอนนี้เธอกับเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ซึ่งพูดได้ว่าเธอนั้นได้เปรียบผู้หญิงบ้านนอกอย่างหลินจิงซูไปกว่าครึ่งแล้ว!

            ตัวตนของหลินจิงซูจะค่อยๆถูกลบเลือนหายไปจากเส้นทางรักระหว่างเธอกับจู้หยาน!

            สำหรับเรื่องนี้ จางซีซีมั่นใจเกินร้อยว่าเธอจะต้องเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน เพราะไม่ใช่แค่เรื่องฐานะภูมิหลังของครอบครัวเพียงอย่างเดียว แม้แกระทั่งรูปร่างหน้าตา เธอก็ยังมั่นใจเป็นอย่างมากว่า ตนเองนั้นสวยกว่าผู้หญิงบ้านนอกนั่นหลายขุม! แม้วันนี้จู้หยานจะยังไม่ยอมเปิดใจ วันหน้าเธอก็แค่ลองใหม่ เวลานี้อีกฝ่ายไม่ต่างจากตกอยู่ในกำมือของเธอ อย่างไรเสียสักวันหนึ่ง วันของเธอก็ต้องมาถึงอย่างแน่นอน!

            นอกจากนี้แล้ว เธอยังมีย่าของจู้หยานคอยหนุนหลังช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ฉะนั้นแล้ว ผู้หญิงบ้านนอกโง่ๆอย่างหลินจิงซูจึงไม่อาจเรียกว่าเป็นคู่ต่อสู้ของเธอเสียด้วยซ้ำ!

            “จู้หยาน ตอนนี้เราสองคนก็อยู่บ้านเดียวกันแล้ว ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจอะไรฉันมากก็ได้ จะว่าไปเราทั้งสองก็เป็นคนกันเองทั้งนั้นจริงมั้ยล่ะ? อีกอย่างคุณย่าท่านก็ดูเหมือนจะเปิดใจยอมรับฉันแล้วนะ ทำไมนายถึงยังไม่ลองเปิดใจดูบ้างล่ะ?”

            “หลังจากเรียนจบที่นี่แล้ว ทำไมพวกเราไม่กลับไปเรียนต่อที่อังกฤษให้จบล่ะ? ถ้ามีนายอยู่ด้วยสักคน ฉันก็รู้สึกมั่นใจในอะไรๆมากขึ้น! อีกอย่าง จะได้ถือโอกาสนั้นไปเยี่ยมพ่อแม่ของฉันด้วย นายว่าดีมั้ยล่ะ?”

            ทว่าจู้หยานกลับเอาแต่ส่ายหน้าไปมากับทุกประโยคคำพูดของจางซีซีที่พ่นออกมา การที่เขายอมอ่อนข้อทำตามข้อเรียกร้องต่างๆไม่ใช่เพราะเห็นแก่จางซีซี แต่เป็นเพราะในตอนนี้ย่าของเขาได้แก่ชรามากแล้ว เขายังคงจดจำประโยคคำพูดที่หลินจิงซูเคยบอกไว้ได้ขึ้นใจ ถึงแม้ในสถานการณ์ตอนนี้ ไม่ว่าใครจะเป็นคนร้ายกาจในสายตาของเขา แต่เมื่อวันหนึ่งที่ใครคนนั้นได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ สิ่งที่จะหลงเหลืออยู่ภายในใจของเขา คงมีเพียงความรู้สึกผิดที่มิอาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ชั่วชีวิต

            ไม่รู้สินะ บางทีอาจจะเป็นอย่างที่หลินจิงซูได้บอกกับเขาไว้จริงๆ แม้ตอนนี้เขาจะทั้งโกรธทั้งเกลียดย่าตัวเองมากเพียงใด แต่เมื่อวันหนึ่งที่คนตรงหน้าได้กลายเป็นเพียงภาพถ่าย บรรยากาศในตอนนั้น คงจะราวกับหนังคนละม้วนในตอนนี้จริงๆ

            ด้วยเหตุนี้ ปัจจุบันสิ่งที่จู้หยานทำได้ จึงมีเพียงแค่แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าไปเท่านั้น

            ฉะนั้น ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือว่ามหาวิทยาลัย กระทั่งระหว่างการเดินทางไปกลับ เขาจึงพยายามหลีกเลี่ยงไม่อยู่ใกล้ชิดจางซีซี

            ต่อให้หัวหน้าอาจารย์จะเข้ามาจัดแจงจับพวกเขาทั้งสองให้มานั่งด้วยกัน แต่ไม่ว่าอย่างไร จู้หยานก็ยืนกรานปฏิเสธชนิดหัวชนฝา และเมื่อเข็มยาวชี้เลขสิบสองเป็นสัญญาพักระหว่างคาบเมื่อไหร่ เขาก็จะรีบวิ่งเข้าไปพูดคุยกับหลินจิงซูเป็นครั้งคราว เพื่อหลีกหนีจากผู้หญิงคนนั้น

            พฤติกรรมที่ออกจะดูต่อต้านปนรังเกียจชัดเจนถึงเพียงนี้ของจู้หยาน ได้ทำให้บรรดาเพื่อนนิสิตในห้องเริ่มฉงนสงสัยกันว่า ทำไมอีกฝ่ายจึงต้องดูพยายามหนีห่างจางซีซีถึงเพียงนี้

            ในขณะที่เพื่อนนิสิตกำลังจับกลุ่มสนทนาตั้งข้อสงสัยในเรื่องนี้อยู่นั้น จู่ๆหวู่ฮ่าวชิงก็พลันลุกขึ้นเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของจู้หยานต่อหน้าทุกคนด้วยความโกรธแค้น ส่วนตัวหลินจิงซูเองกลับยังคงนั่งนิ่งไม่สนใจสิ่งรอบตัว และกำลังมุ่งสมาธิจมอยู่กับงานของตนเอง

            “ประธาน ได้โปรดเถอะนะ เลิกยุ่งกับผู้ชายหลอกลวงพรรค์นั้นได้แล้ว! เขาไม่มีความจริงใจกับประธานแม้สักนิดเลยด้วยซ้ำ!”

            เห็นท่าทีเดือดดาลร้อนใจถึงเพียงนั้นของหวู่ฮ่าวชิง หลินจิงซูก็อดที่จะหัวเราะออกมาด้วยความขบขันไม่ได้ ไม่ว่าจู้หยานจะเป็นแฟนกับสาวน้อยคนนั้นหรือไม่ แล้วใครสนกันล่ะ?

            ในกรณีที่เลวร้ายสุด หากจู้หยานเอาแต่ตามติดผู้หญิงคนนั้นจนกระทบถึงเรื่องงานจริงๆ อย่างมากเธอก็คงต้องเรียกเขามานั่งพูดคุย และให้เขาตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อในอนาคต ไม่ว่าเหรียญจะออกหน้าไหน เธอก็ต้องมองภาพรวมเป็นหลักใหญ่ เธอยังมีงานที่โรงแรมต้องบริหารจัดการ ไม่มีเวลาว่างไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้เช่นกัน

            “เอาล่ะฮ่าวชิง ฉันคิดว่าเวลานี้เรื่องที่นายควรสนใจน่าจะเป็นเรื่องการเรียนมากกว่านะ แล้วก็หยุดทำตัวเหมือนเพื่อนคนอื่นๆที่ชอบจับกลุ่มนินทาคนไปทั่วซะที ช่วงนี้โรงแรมค่อนข้างวุ่นวายมาก อย่าทำให้เรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้มากระทบกับงานและการเรียนของฉันจะได้มั้ย?”

            พูดจบ หลินจิงซูก็ก้มหน้าก้มตาระดมสมองง่วนอยู่กับงานบนโต๊ะต่ออย่างไม่ไยดี ราวกับว่าตัวเองปราศจากพันธะความข้องเกี่ยวใดๆกับเรื่องระหว่างจู้หยานกับจางซีซีโดยสิ้นเชิง ซึ่งผลลัพธ์ที่ออกมาในรูปนี้ ก็ทำเอาหวู่ฮ่าวชิงถึงกับทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่ หรือเป็นไปได้ไหมว่า…ประธานไม่ได้รู้สึกอะไรกับจู้หยานเลยจริงๆ? ทั้งหมดกลับกลายเป็นว่าเขาคิดไปเองงั้นเหรอ?

            คิดได้เช่นนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็สะบัดหน้าส่ายไปมาทันที

            “ประธาน ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็จะคอยจับตาดูจู้หยานทุกฝีเท้า! จะไม่ปล่อยให้ผู้ชายเลวๆแบบนั้นมาหลอกลวงประธานได้อีก!”

            หลินจิงซูได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ยกมือเท้าคางพลางหันหน้าไปมองจางซีซีที่กำลังเอาอกเอาใจจู้หยานอย่างเต็มกำลัง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่เล่นด้วยเลยสักนิด เห็นแบบนั้นแล้ว เธอกลับรู้สึกเห็นใจผู้หญิงด้วยกันเองมากกว่าจะเห็นใจจู้หยาน

            ก็อย่างว่า จากประสบการณ์ที่ผ่านมาในชาติก่อนหน้า ในฐานะผู้หญิงยุคใหม่แห่งโลกศตวรรษที่ 21 พวกเธอล้วนต้องเป็นคนแกร่ง ทุกคนต่างต้องต่อสู้และแย่งชิงชายอันเป็นที่รักมาครอบครองให้ได้ ดังนั้น พฤติกรรมเช่นนี้ของจางซีซีจึงดูเป็นเรื่องปกติในสายตาของเธอ แต่สำหรับคนอื่นๆในยุคสมัยนี้ กลับมองว่าเป็นพฤติกรรมที่เกินเลย

            หากใครคนนั้นจะรักเรา เพียงแค่ยืนเฉยๆเขาก็มาหาแล้ว

            เฮ้อ~ จางซีซีผู้น่าสงสาร…

           

            ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง จางซีซีก็แอบชำเลืองมอง และหลินจิงซูที่กำลังทอดสายตามองมาทางตนเช่นกัน เมื่อเห็นแบบนั้น เธอก็เชิดหน้ายิ้มกระหยิ่มด้วยความภาคภูมิใจอย่างมาก! ราวกับว่าตนคือผู้มีชัยเหนือกว่า!