เข้าสู่ระบบ252 2-2
ตอนที่ 457 เกิดปัญหาที่โรงแรม
ยิ่งจางซีซีแสดงความรักความสนิทสนมกับจู้หยานอย่างเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนมากเท่าไหร่ บรรดาเพื่อนนิสิตต่างก็ยิ่งมั่นใจว่าทั้งสองคือคู่รักกัน ส่วนหลินจิงซูก็กลายมาเป็นมือที่สามไปอย่างช่วยไม่ได้
ต่อให้จู้หยานจะพยายามหลีกเลี่ยงปฏิเสธกับอากัปกิริยาที่จางซีซีแสดงต่อตน แต่เพราะเห็นแก่หน้าของย่าอยู่บ้าง จึงมีหลายครั้งที่ต้องยอมทำตามน้ำไปบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น จู้หยานยังจำต้องพึ่งพาอีกฝ่ายให้สอนการทำอาหารเพิ่มเติมให้ และทั้งหมดนี้ก็เพื่อนำไปพัฒนาต่อยอดและสร้างประโยชน์ให้แก่โรงแรมของหลินจิงซูต่อไป
เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนเท่านั้น
และด้วยไพ่ในมือที่เหนือกว่าเพียงแค่ใบเดียวนี้ จางซีซีก็มั่นใจอย่างยิ่งว่า ตนเองจะสามารถกุมความได้เปรียบนี้พิชิตใจจู้หยานได้ในเร็ววันอย่างแน่นอน!
เวลาเดียวกันนั้นเอง จู้หยานก็ทันสังเกตเห็นภาพฉากที่หวู่ฮ่าวชิงกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับหลินจิงซูพร้อมกับชี้นิ้วมาทางตน ชั่วอึดใจนั้น จู้หยานก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อลากหวู่ฮ่าวชิงออกไปนอกห้องเรียน ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความดุดันก้าวร้าวอย่างมาก
“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณกำลังเล่นสกปรกใส่ร้ายป้ายสีอะไรผมกันแน่! แต่ถ้ายังไม่เลิกทำแบบนี้ ครั้งหน้าผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่! ถึงแม้ตอนนี้ผมกับจิงซูจะไม่มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกัน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า เธอจะเปิดช่องว่างให้ใครมาแทนที่ผมได้! ยอมแพ้เรื่องนี้แล้วถอนตัวซะ!”
เมื่อได้เห็นสีหน้าท่าทางโกรธเกรี้ยวของจู้หยานเป็นครั้งแรก หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับแสยะยิ้มกว้างอย่างพออกพอใจ นี่สินะ โฉมหน้าที่แท้จริงของไอ้สวะนี่! เจ้าชู้ไม่พอ ยังสันดานเสียมีนิสัยหวงก้างอีก!
หวู่ฮ่าวชิงไม่ขอเชื่ออย่างสุดใจว่า ชาตินี้เขากับหลินจิงซูจะไม่มีโอกาสลงเอยกันได้ ตราบใดที่จู้หยานและจางซีซียังคงตัวติดหนึบกันอยู่แบบนี้ สักวันหลินจิงซูจะต้องตาสว่างแยกขาวดำออกได้เอง โดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำไป!
หลังเลิกเรียนในวันนั้น หลินจิงซูก็จัดการเก็บข้าวของและตรงดิ่งไปที่โรงแรมทันที แต่ในขณะที่จู้หยานกำลังจะวิ่งตามเธอไปนั้น กลับถูกจางซีซีหยุดเอาไว้เสียก่อน
“จู้หยาน นายลางานอีกสักวันได้มั้ย? วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 70 ปีของย่านายนะ นี่นายลืมไปแล้วเหรอ? เป็นหลานรักของท่านแท้ๆ ถ้าไม่ไปร่วมงานคงดูจะดูไม่ดีสินะ?”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น จู้หยานก็เพิ่งจะตระหนักว่า ที่ผ่านมาตนใส่ใจในตัวย่าน้อยไปเพียงใด? กระทั่งงานวันเกิดที่สำคัญยิ่งก็ยังลืมเสียสนิทได้ แต่ถึงอย่างนั้น…เมื่อจ้องมองแผ่นหลังของหลินจิงซูที่ค่อยๆถอยห่างออกไป เขากลับรู้สึกวิตกกังวลใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้
ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยบอกให้รู้วันหลังก็แล้วกัน
คิดได้เช่นนั้น จู้หยานจึงยอมตามจางซีซีกลับไปที่บ้าน
อย่างที่รู้กัน ปัจจุบันงานที่โรงแรมค่อนข้างยุ่งวุ่นวายอย่างมากทีเดียว
ฉะนั้น จางซีซีจึงฉวยโอกาสในระหว่างที่จู้หยานไม่อยู่ แอบจ้างวานให้ใครบางคนเข้าไปสร้างปัญหา เพื่อหวังบดขยี้ชื่อเสียงของโรงแรมแห่งนั้นให้ป่นปี้ และเรื่องนี้ก็จะสร้างความวุ่นวายให้กับนังบ้านนอกหลินจิงซูได้ไม่น้อยทีเดียว!
ขาดบุคลากรคนสำคัญอย่างจู้หยานไป สถานการณ์ในโรงแรมตอนนี้ก็วุ่นวายมากแล้ว ยิ่งโยนปัญหาเพิ่มเข้าไปซ้ำแบบนี้ คนที่ไร้ซึ่งภูมิหลังครอบครัวอย่างหลินจิงซูคงยากที่จะเอาตัวรอดได้
ถ้าไม่มีทั้งเงินไม่มีทั้งงานแล้ว มิหนำซ้ำพื้นฐานครอบครัวก็เป็นเพียงแค่ชนชั้นรากหญ้าเท่านั้น เธอก็อยากจะรู้เหลือเกินว่า ผู้หญิงบ้านๆอย่างหลินจิงซูจะมีปัญญาอะไรมาต่อกรกับเธอได้อีก!
ทันทีที่หลินจิงซูมาถึงโรงแรม แผนกต้อนรับก็กำลังโกลาหลอย่างที่สุด แขกคนหนึ่งกำลังเอะอะโวยวายด้วยความโมโหเดือดดาลอย่างหนัก และทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา ก็ตรงปรี่เข้าไปต่อว่าทันที
“เธอใช่มั้ยที่เป็นประธานโรงแรมนี้! บริการของโรงแรมเธอมันห่วยแตกสิ้นดี! เมื่อคืนในห้องพักของฉันมีตุ๊กแกตัวใหญ่เท่าฝาบ้านมาเกาะอยู่ปลายเตียง! ไม่รู้บ้างเหรอว่าตุ๊กแกนี่มันมีพิษ?! แล้วถ้าฉันเกิดได้รับอันตรายขึ้นมาล่ะ เธอจะรับผิดชอบชีวิตของฉันได้ยังไง?!!”
ภายใต้สถานการณ์ที่พบเห็นกะทันหันยังไม่ทันได้ปะติดปะต่อเรื่องราว หลินจิงซูจึงทำได้เพียงแค่โค้งศรีษะและเอ่ยขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งยังเสนอค่าตกใจให้อย่างมากมายเพื่อเป็นการขอโทษ ทั้งยินดีชดใช้เป็นเงินสด หรือให้เข้าพักได้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย
ทว่าแขกท่านนั้นกลับปฏิเสธเสียงแข็ง และยังยืนกรานที่จะนำเรื่องดังกล่าวไปแจ้งความ
“ไม่! ฉันจะฟ้องให้ที่นี่ล้มละลายไปเลย!”
263 ตอนที่ 472 บทสรุปแห่งชีวิต “พูดจริงเหรอครับ? นี่คุณย่าจะเลิกคัดค้านเรื่องของผมกับจิงซูจริงๆเหรอครับ?!” หญิงชราในตอนนี้ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ รวมถึงทัศนคติที่มีต่อหลินจิงซูด้วย เธอคลี่ยิ้มกว้างพยักหน้าตอกย้ำข้อสงสัยของหลานชายอย่างหนักแน่น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะแสดงอากัปกิริยาต่อต้านหลินจิงซูอย่างเปิดเผย และไม่ยอมรับอีกฝ่ายเข้าบ้านสกุลจู้ก็ตามที แต่เบื้องลึกในใจแล้ว หญิงชรากลับยอมรับในความใจสู้และเข้มแข็งของเด็กผู้หญิงคนนี้เสมอมา ในบรรดาเด็กสาววัยเดียวกันนั้น เธอผู้นี้นับว่าโดดเด่นมากที่สุดจริงๆ หากเปรียบเทียบกับคุณหนูฐานะรวยอย่างจางซีซี ลองคิดดูว่า ต้องเป็นเรื่องยากเพียงใดที่สาวน้อยชนบทคนหนึ่งจะตัดสินใจเสียสละเงินทองของตนเอง เพื่อมาเป็นทุนการศึกษามอบให้กับทางมหาวิทยาลัย ทั้งหมดที่เธอทำลงไปล้วนมาจากจิตใจที่ต้องการพัฒนาสังคมไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้น ซึ่งต่างจากจางซีซีที่ทำไปเพราะหวังให้เพื่อนฝูงรอบตัวและจู้หยานหันมาสรรเสริญชื่นชม เมื่อเธอมองข้ามเรื่องชาติตระกูลของหลินจ
262 2-2ตอนที่ 471 ความจริงในอดีตเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ลูกตะกั่วพุ่งแหวกอากาศถากเข้าที่หัวไหล่ของจางซีซีอย่างแม่นยำ ก่อนจะเฉียดร่างของหญิงชราไปอย่างหวุดหวิด กระแสความเจ็บปวดที่โฉบแล่นผนวกกับความตื่นตระหนกตกใจ ทำให้ร่างอรชรของหญิงสาวได้สูญเสียการทรงตัว และเผลอก้าวถอยหลังเหยียบลงบนอากาศก่อนจะพลัดตกจากแท่นบันจี้จัมพ์อย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างของเธอดิ่งพสุธาลงไปด้านล่างในชั่วพริบตา…ชายวัยกลางคนผู้นั้นได้พุ่งเข้าไปโอบร่างของหญิงชราไว้ได้ทันท่วงที และเมื่อพบว่าผู้ที่มาช่วยชีวิตตนเอาไว้เป็นใครนั้น เธอก็ถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด“จู้เอ๋อร์..ทะ-ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้…”จู้เอ๋อร์ พ่อบังเกิดเกล้าของจู้หยานระบายยิ้มอ่อน พร้อมพูดประชดประชันใส่คนเป็นแม่ว่า“แล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะครับ ที่ลูกชายไม่เอาไหนคนนี้มาช่วยไว้ทัน? ความใฝ่ฝันของผมที่แม่ดูถูกแล้วก็สบประมาทมาตั้งแต่ยังเด็ก มันเพิ่งจะช่วยฉุดแม่ออกมาจากความตาย!”พูดถึงความฝันของตัวเองแล้ว จู้เอ๋อร์ก็เหลือบมองปืนพกกระบอกคู่ใจก่อนจะเก็บเข้าซองหนังข้างเอวไป จากนั้น จึงได้แบกอุ้มร่างของหญิงชราที่ยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเสียขวัญจา
262 1-2 ตอนที่ 470 บุคคลที่คาดไม่ถึง ดูเหมือนแผนการข่มขู่ในครั้งนี้ของหญิงชราจะได้ผลดีกว่าที่คิดไว้มาก จู้หยานถึงกับสูญเสียการควบคุมหัวสมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ สุขภาพร่างกายของย่าเขาตอนนี้ก็ใช่ว่าจะดีนัก หากอีกฝ่ายเกิดเป็นลมเป็นแล้งร่วงตกลงมาจากเครื่องเล่นจะทำยังไง?หากไม่รีบเกลี้ยกล่อมให้ยอมกลับลงมาโดยเร็วที่สุด ทุกอย่างที่กำลังไปได้สวย เกรงว่าคงจะต้องจบสิ้นลงตรงนี้อย่างแน่นอน! กว่าจะสามารถสร้างชื่อเสียงของธุรกิจโรงแรมและสวนสนุก ให้มาเป็นที่รู้จักของผู้คนถึงจุดนี้ได้ ทั้งเขาและหลินจิงซูต่างก็ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากนับครั้งไม่ถ้วน แล้วจู้หยานจะยอมปล่อยให้ย่าของเขาทำลายทุกอย่างลงง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไร? “เข้าใจแล้วครับคุณย่า ผมยอมทุกอย่างแล้ว! คุญย่าได้โปรดหยุดสร้างปัญหาสักทีเถอะนะครับ! ผมรับปากจะกลับไปดูแลปรนนิบัติคุณย่าเหมือนเช่นเคย ผมจะกลับไปเป็นหลานชายที่เชื่อฟังของคุณย่าเหมือนเดิมครับ! แต่ผมมีเรื่องขอร้องสักอย่างจะได้มั้ยครับ? ผมไม่อยากแต่งงานกับจางซีซีจริงๆ ผมจะยอมแต่งงานกับใครก็ได้…ที่ไม่ใช่
261 ตอนที่ 469 ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่ใครจะคาดคิดว่า จู่ๆหลินจิงซูก็ตัดสินใจทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างมาก เธอเลิกใส่ใจกับคำก่นด่าสาปแช่งใดๆ แล้วเดินขึ้นไปหยุดยืนอยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์ซึ่งมีความสูงถึง 20 เมตร และยังไม่ได้ผ่านการทดสอบแต่อย่างใด จากนั้น ก็ได้หยิบเชือกยาวมาผูกที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของตนไว้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่พบเห็นภาพฉากนี้ ทั้งหลิวหมิงและฝูงชนโดยรอบ ต่างก็พากันแตกฮือและตื่นตระหนกกันสุดขีด โดยเฉพาะจู้หยาน เพราะเมื่อวานมีเพียงเครื่องเล่นชนิดนี้เพียงเครื่องเดียวเท่านั้น ที่พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้ทำการทดสอบเรื่องความปลอดภัย เผชิญกับสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ จู้หยานก็ตื่นตระหนกสุดขีด เขาพยายามแผดเสียงร้องตะโกนเรียกหลินจิงซูที่ตอนนี้อยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์สูงจากพื้นดินถึง 20 เมตรทันที “จิงซู! ใจเย็นๆก่อนนะ! อย่าด่วนหุนหันพลันแล่นทำอะไรแบบนั้นเลย! มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะนะ ประธานหลิวหมิงไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลขนาดนั้น! ลงมาก่อน แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องสวนสนุกใหม่ดีมั้ย? เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไปตอนนี้
260 ตอนที่ 468 สั่งหยุดโครงการ ในยุคนี้ แม้แต่ความคิดเรื่องผุดสวนสนุกในโรงแรมก็ยังไม่มีด้วยซ้ำไป แม้แต่จู้หยานที่เป็นนักเรียนนอก อย่างมากที่สุดก็เคยเห็นเครื่องเล่นขนาดเล็กเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น หากจะให้พูดตามตรงก็คือ ตอนที่หลินจิงซูพูดถึงม้าหมุนหรือรถบั๊มอะไรนั่น จู้หยานยังไม่รู้จักสักอย่างเลย! แค่รูปหน้าร่างตายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเรื่องจะสั่งซื้อเล่า? เพราะคำว่า ‘สวนสนุก’ ที่จู้หยานได้นำเสนอไปนั้น ภาพในหัวของเขามีเพียงสไลด์เดอร์ตามร้านอาหารฟาสต์ฟู๊ดเป็นต้น โดยคิดว่าหากเกิดนำของเล่นเหล่านั้นมาติดตั้งภายในโรงแรม ซึ่งหมายถึง ‘ภายในโรงแรม’ จริงๆ อาจจะช่วยดึงดูดแขกที่เป็นครอบครัวมีลูกเล็ก ให้เข้ามาเล่นมาหาซื้อของกินและเข้าพักที่โรงแรมหลังจากนั้น จู้หยานคิดว่าเขาและหลินจิงซูเข้าใจไปในภาพเดียวกันมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นหลินจิงซูวาดเครื่องเล่นสุดผาดโผนลงบนแผ่นกระดาษ เขาจึงได้กระจ่างแจ้ง ดูเหมือนคำว่า ‘สวนสนุก’ ในความหมายของหลินจิงซูจะยิ่งใหญ่อลังการกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก!
259 ตอนที่ 467 เริ่มสร้างสวนสนุก ได้ฟังแผนการตลาดครั้งใหญ่ของจู้หยานแล้ว กระทั่งหลินจิงซูยังต้องรู้สึกทึ่งอย่างมาก ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือความบังเอิญของจู้หยานกันแน่ เพราะธุรกิจประเภทที่มีสวนสนุกเคียงคู่ไปกับโรงแรมที่พักนั้น กำลังเป็นกระแสนิยมซึ่งสามารถพบเจอได้มากในศตวรรษที่ 21 โมเดลธุรกิจในลักษณะนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสวนสนุกชื่อดังอย่างดิสนีย์แลนด์ แตกต่างกันตรงที่ดินนีย์แลนด์จะยึดเอาสวนสนุกเป็นธุรกิจหลัก และบริการที่พักเป็นธุรกิจรอง หลังจากที่ได้สนุกสุดเหวี่ยงกับความบันเทิงในสวนสนุกมาตลอดทั้งวันแล้ว ก็จะปิดท้ายด้วยขบวนพาเหรดที่เต็มไปด้วยตัวการตูนในฝัน และหากใครไม่ต้องการลากสังขานเหนื่อยล้าเดินทางกลับบ้าน ก็สามารถจองห้องพักในราคาแพงหูฉี่กับทางสวนสนุกได้! ไม่นึกเลยว่าจู้หยานที่เป็นคนในยุคนี้ จะมีหัวคิดที่ล้ำสมัยเทียบเคียงคนรุ่นใหม่ได้จริงๆ! หากธุรกิจนี้ประสบความสำเร็จขึ้นมาจริงๆ บอกได้คำเดียวว่า โรงแรมหลี่เจี่ยของหลินจิงซูและหลิวหมิงจะถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน และจะทะยานขึ้นกลายเป็นอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่แล







