ตอนที่ 464 ผู้หญิงดอกบัวขาว

256 2-2

            ตอนที่ 464  ผู้หญิงดอกบัวขาว

            ต่อหน้าการเสแสร้งเล่นละครของนางเอกดอกบัวขาวคนนี้ ทำเอาจู้หยานถึงกับต้องประหลาดใจในความหน้าด้านหน้าทนของเธออย่างที่สุด ในค่ำคืนนั้น เขาคิดว่าตนเองได้จัดหนักทุกคำพูดจนชัดแจ้งแล้ว จึงค่อนข้างมั่นใจว่า จางซีซีคงจะสิ้นฤทธิ์เดชไม่กล้าทำอะไรอีก

            เชื่อเถิดว่าอีกไม่นานเกินรอ ข่าวเสียหายเกี่ยวกับหลินจิงซูจะต้องแพร่สะพรัดออกไปทั่วทุกมุมในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เมื่อถึงตอนนั้น สายตาของทุกคนก็จะมองมาที่เธอประหนึ่งนางเอกผู้น่าสงสาร และพากันรุมสาปแช่งนังผู้หญิงบ้านนอกไม่ให้ได้ผุดได้เกิดทีเดียว!

            สุดท้ายในตอนจบของเรื่อง พระเอกกับนางเอกก็จะได้ครองคู่กัน!

            นึกฝันถึงภาพอนาคตที่แสนสดงาม จางซีซีก็ทิ้งท้ายด้วยประโยคไม้ตายทันที

            “ประธาน อย่าโทษฉันเลยนะ เมื่อเช้าฉันได้ยินว่า ท่านอธิการบดีจะไล่เธอออก!”

            อะไรนะ?!

            นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

            จู้หยานแทบจะรู้ได้ในทันทีว่า เรื่องทั้งหมดจะต้องเป็นฝีมือของย่าเขาอย่างแน่นอน! ปรากฏว่าหญิงชราคนนั้นวางแผนทุกอย่างไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว ในฐานะนักศึกษาคนหนึ่ง การที่หลินจิงซูต้องออกไปทำงานดึกๆดื่นๆทุกคืน ย่อมถือว่ามีความผิดร้ายแรงมากพอที่จะถูกไล่ออกได้แล้ว

            เพียงเพราะว่าอธิการบดีคนนี้ค่อนข้างจะสนิทสนมและเอ็นดูหลินจิงซูมากเป็นพิเศษ แม้จะรับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเขากลับเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่งไม่ถือโทษเอาผิดใดๆ อีกทั้งยังคอยผลักดันให้การสนับสนุนทุกแนวคิดของหลินจิงซูมาโดยตลอดอีกด้วย

            แต่ท้ายที่สุดแล้ว…ต่อให้เป็นอธิการบดีจะมีจิตใจโอบอ้อมอารีเพียงใด แต่ก็ต้องยอมจำนนให้กับอำนาจเงินตรา! เชื่อเถอะว่าเพื่อดำเนินแผนการนี้ให้เสร็จสิ้นลุล่วงไปด้วยดี หญิงชราจะต้องยอมจ่ายไม่อั้นอย่างแน่นอน!

            ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลินจิงซูก็ตระหนักได้เช่นกันว่า ผู้บงการอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากย่าของจู้หยาน!

            จู้หยานทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป เขาลุกขึ้นตวาดใส่จางซีซีทันที

            “โกหกหน้าด้านๆ! ไร้ยางอายสิ้นดี! ทุกคนในที่นี้ล้วนแล้วแต่รู้กันดีว่า หลินจิงซูทุ่มเทเพื่อประโยชน์ของพวกเราทุกคนในมหาวิทยาลัยนี้เพียงใด! แต่กลับเป็นคุณต่างหากที่เล่นสกปรก แอบจ้างพวกสิบแปดมงกุฎไปก่อปัญหาถึงในโรงแรม! ต้องการจะทำให้ชื่อเสียงของโรงแรมเสียหายป่นปี้! อีกทั้งตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณเองก็ยังชอบพูดจาดูถูกเหยียดหยามชาติตระกูลของจิงซูว่าเป็นพวกชั้นต่ำ! ส่วนบ้านหลังนั้น ใครอยากจะอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับคุณไม่ทราบ? งูพิษตัวไหนที่ดีแต่ขี้ขลาดกล้าทำไม่กล้ารับ แต่ไปอ้อนวอนขอร้องคุณย่าของผมให้ช่วยออกหน้าแทนให้?!”

            ถูกจู้หยานกระชากหน้ากากเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงต่อสาธารณชนแบบนี้ จางซีซีก็ถึงกับเดือดดาลอย่างมาก แต่เธอก็ยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ และพูดออกมาทั้งน้ำตาผ่านใบหน้าที่เศร้าเสียใจว่า

            “จู้หยาน ทำไมต้องช่วยหลินจิงซูโกหกด้วยล่ะ? ถ้าเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของฉันจริง ป่านนี้ตำรวจก็ต้องมาจับกุมตัวฉันแล้วสิ จริงมั้ย? นี่ฉันอุตส่าห์ไม่พูดเรื่องที่เธอบุกไปทำลายงานวันเกิดครบรอบ 70 ปีของย่านายนะจู้หยาน นายน่ะตาสว่างได้แล้ว! ผู้หญิงคนนี้พยายามกีดกันไม่ให้ฉันอยู่ใกล้ชิดกับนายนะ!”

            แทบจะเป็นจังหวะเดียวกันกับที่จางซีซีพูดจบ หลินจิงซูก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เธอเฝ้ารับชมการเล่นละครที่เนียบเนียนไร้ที่ติของสาวน้อยดอกบัวขาวตรงหน้า และแทบจะเอ่ยปากยืนยันทันทีว่า คุณหนูผู้ตอแหลคนนี้ควรจะเอาดีในอาชีพนักแสดงเป็นที่สุด!

             

            ท่านอธิการบดีที่ยืนหลบมุมเฝ้ามองสถานการณ์อยู่เงียบๆพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย ปรากฏว่าทุกอย่างยังอยู่ในการควบคุม นับว่าโชคดีที่หลินจิงซูใจเย็นมากพอ ไม่ขาดสติทำเรื่องโง่ๆออกไป

            เห็นเช่นนั้นแล้ว เขาจึงเปิดประตูเข้ามาและเรียกหลินจิงซูไปพบที่ห้องทำงานส่วนตัวของตน ทันทีที่ก้นสัมผัสกับเก้าอี้ หลินจิงซูก็พล่ามพรรณนาออกมาอย่างยืดยาวว่า ทำไมปริญญาใบนี้ถึงได้มีความสำคัญกับชีวิตของเธออย่างมาก อีกทั้งไม่ต้องการจะสูญเสียโอกาสด้านการศึกษาที่มีค่านี้ไปเพียงเพราะอำนาจความไม่ชอบธรรม

            ทว่าก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้พูดอะไรต่อ อธิการบดีก็รีบยกมือขึ้นห้ามปราม เขาระบายยิ้มอย่างเป็นมิตรและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

            “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ยังไงฉันก็อยู่ข้างเด็กของฉันมากกว่าคนนอกอยู่แล้วล่ะ ไม่ต้องกังวลใจไป”

            “แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอควรรู้ไว้นะจิงซู เด็กผู้หญิงที่ชื่อจางซีซีน่ะ อันตรายมากกว่าที่เธอคิดไว้มาก หลังจากนี้ไป เธอต้องระมัดระวังตัวให้มากล่ะ”

            “สรุปที่ฉันเรียกเธอมาพบในวันนี้ก็เพื่อจะบอกว่า ฉันจะไม่ไล่เธอออก ตรงกันข้าม ฉันจะหาวิธีบีบให้จางซีซีต้องลาออกแทน เด็กคนนั้นไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายกับเธอคนเดียวหรอกนะ”

            หลินจิงซูใจชื้นขึ้นมากเมื่อได้รับข้อสรุปจากปากอธิการบดีเอง แต่กลับต้องรู้สึกเอะใจเล็กน้อยกับประโยคสุดท้าย

            “ไม่ใช่แค่หนูคนเดียวงั้นเหรอคะ? นี่จางซีซีไปสร้างความเดือดร้อนให้นักศึกษาคนอื่นๆด้วยเหรอคะ?”

            เสมือนเพิ่งจะรู้ตัวว่าหลุดปากพูดในเรื่องที่ไม่ควรออกไป อธิการบดีก็ทำเสียงกระแอม และตอบกลับมาอย่างกำกวมว่า

            “แค่กๆ ก็ทำนองนั้นล่ะ…”

            ตอนนี้หลินจิงซูไม่สนใจเรื่องอื่นมากนัก เมื่อรู้ว่าตัวเองยังสามารถรักษาสภาพนักศึกษาของตนเองไว้ได้ เธอก็ยิ้มออกมาและรีบเอ่ยขอบคุณทันที

            “ขอบคุณมากค่ะท่านอธิการบดี!”