ตอนที่ 59 ยุคสมัยแห่งโอกาส

30 2-2

                  ตอนที่ 59 ยุคสมัยแห่งโอกาส

                  “แล้วเพื่อนที่ว่าคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทของเราด้วยรึเปล่าล่ะ?”

                  จางหลานเอ่ยถาม

                  “พวกเราสองคนสนิทสนมกันมากเลยค่ะ”

                  หลินจิงซูยิ้มตอบ

                  “ถ้าอย่างนั้น ป้าจะให้ตั๋วรีสอร์ทสองใบนี้กับเรา ถือซะว่าเป็นรางวัลที่เราช่วยสอนหนังสือให้หานน้อยนะ ส่วนที่ว่าจะคิดเงินกับเพื่อนรึเปล่า อันนี้ขึ้นอยู่กับหนูเลยจ๊ะ”

                  จางหลานร้องบอกโดยไม่มีท่าทีลังเลหรือเสียดายเลยแม้แต่น้อย

                  “หนูว่ามันไม่ดีนะคะ ให้หนูซื้อ…”

                  “ทำไมถึงชอบปฏิเสธป้าจังนะเรานี่? ที่ผ่านมาจิงซูน้อยช่วยเหลือป้ามาตั้งมากมาย กับแค่ตั๋วเที่ยวรีสอร์ทสองใบทำไมถึงต้องเกรงอกเกรงใจขนาดนี้? ถ้ายังทำตัวขี้เกรงใจอยู่แบบนี้ ประเดี๋ยวป้าจะโกรธจริงๆแล้วนะ”

                  “หนูรู้สึกละอายใจค่ะ”

                  ในมุมมองของหลินจิงซู เธอรู้สึกว่าเพียงเท่านี้ก็รบกวนและสร้างปัญหาให้จางหลานมากพอแล้ว ด้วยเหตุนี้ เธอจึงต้องการใช้เงินจำนวนนี้หักล้างความรู้สึกผิดภายในใจลงบ้าง แต่ทว่าใครจะไปคาดคิด จางหลานกลับปฏิเสธไม่คิดเงินเธอเลยสักแดงเดียว

                  จางหลานยิ้มพร้อมพูดปลอบประโลมใจสาวน้อยตรงหน้าว่า

                  “ถ้ารู้สึกละอายใจขนาดนั้น งั้นจิงซูน้อยก็ต้องทำชานมมาให้ป้าสองแก้ว รู้มั้ยว่าหานน้อยติดอกติดใจรสชาติชานมของหนูมาก!”

                  คำว่า ‘ติดอกติดใจมาก’ น่าจะบ่งบอกถึงความรู้สึกของจางหลานเสียมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นชานมแบบร้อนหรือเย็น ล้วนแล้วแต่มีรสชาติที่อร่อยมาก วันนั้นสองแม่ลูกถึงกับนั่งสุมหัวกันดื่มด้วยความเอร็ดอร่อย

                  “ตอนป้าไปจ่ายตลาด ได้พยายามหาร้านขายชานมแบบหนูก็ไม่เห็นมี จิงซูน้อยไปเอาสูตรมาจากไหนกันเหรอจ๊ะ?”

                  “เพื่อนร่วมชั้นของหนูคนหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาเป็นคนสอนให้ค่ะ เธอบอกว่านี่เป็นเครื่องดื่มยอมนิยมของบ้านเกิดเธอเลย”

                  หลินจิงซูสรรหาคำตอบเนียนๆตอบกลับไป

                  “นี่ถ้าเราลองตั้งแผงขายชานมแบบนี้ดู ป้ามั่นใจว่าจะต้องทำเงินได้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงหน้าหนาว ชานมร้อนน่าจะมีแต่คนชื่นชอบแน่ๆ”

                  จางหลานมองไกลถึงความเป็นไปได้ทางธุรกิจ

                  ได้ยินแบบนั้น หลินจิงซูเสมือนถูกกระตุ้นเร้าเล็กๆ เธอเองก็เริ่มสนใจอย่างจริงจังขึ้นมา

                  เพราะสิ่งที่น่ากังวลใจต่อจากนี้ก็คือ หลังจากที่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินชิงอี้หย่าร้างกันแล้ว เธอและแม่จะขาดแหล่งรายได้ที่มั่นคงไปในทันที หรือว่านี่จะถึงเวลาสำหรับการเริ่มสร้างธุรกิจแล้วใช่ไหม?

                  หากไม่เริ่มตอนนี้จะไปเริ่มตอนไหน?

                  จางหลานเห็นหลินจิงซูปั้นหน้าเคร่งขรึมจริงจังคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เธอจึงได้ระบายยิ้มและพูดแทรกขัดจังหวะความคิดของสาวน้อยทันที

                  “ป้าก็แค่ลองคิดเรื่อยเปื่อยไปเท่านั้นล่ะ ตอนนี้เราเองก็ยังเป็นเด็กเป็นเล็ก ควรมุ่งเน้นไปที่เรื่องการเรียนหนังสือมากกว่า อย่าวางเกวียนไว้หน้าม้า[1] แต่ถึงแม้จะเข้ามหาวิทยาลัยดีๆได้ ก็ใช่ว่าจะเป็นตัวกำหนดทุกสิ่งในอนาคต ความขยันและไหวพริบต่างหากล่ะที่สำคัญ ระหว่างเรียนเราเองก็ควรทำงานเก็บเงินฟูมฟักตัวเองไปด้วย เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ค่อยคิดเรื่องธุรกิจค้าขายก็ยังไม่สาย เราเกิดเป็นผู้หญิงก็จริง แต่ใช่ว่าจะต้องให้ผู้ชายเป็นฝ่ายเลี้ยงเสมอไปจริงมั้ยจ๊ะ? มีงานมีเงินเป็นของตัวเองดีกว่าถมเถ อย่าปล่อยให้คนอื่นมาดูถูกดูแคลนเราได้”

                  หลินจิงซูพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเห็นด้วยอย่างยิ่งกับแนวคิดของจางหลานอย่างมาก

                 

                  เกิดใหม่ชาตินี้ เธอล่วงรู้ข้อมูลข่าวสารและเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตแทบทั้งหมด และรู้ซึ้งตระหนักดีว่า เงินตรานั้นสำคัญเพียงใด ในยุคสมัยปัจจุบัน ไม่ว่าชายหรือหญิงต่างต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนกันทั้งนั้น

                  ไม่มีใครให้เราพึ่งพาได้ทั้งชีวิต ถ้าจะมีใครที่พึ่งได้ ก็มีแค่ตัวเราเองนี่ล่ะ!

                  จางหลานเห็นว่าสาวน้อยตรงหน้าดูจะตระหนักรู้และเข้าใจในคำสอนของเธอได้ดี จึงได้ยกมือขึ้นลูบไล้ศีรษะพร้อมพูดให้กำลังใจอีกสองสามคำ

                  หลินจิงซูแอบสัมผัสได้ว่า แนวคิดและทัศนคติของผู้หญิงที่ชื่อจางหลานนี้ ค่อนข้างคล้ายกับคนยุคสมัยใหม่มาก หากเปรียบเทียบกับคนในยุคสมัยเดียวกันแล้ว ความคิดความอ่านของเธอนับว่าก้าวล้ำหน้ากว่าคนอื่นมากจริงๆ ยิ่งผ่านการสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกับเธอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับความรู้ความเข้าใจในเรื่องของระบบเศรษฐกิจและสังคมอย่างลึกซึ้งจากผู้หญิงคนนี้มากเท่านั้น

                  อีกหนึ่งสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็คือ หลินจิงซูเพิ่งจะทราบเช่นกันว่า เวลานี้จางหลานกำลังวางแผนที่จะทำธุรกิจในต่างประเทศด้วย ศักยภาพของผู้หญิงคนนี้มีดีกว่าที่เห็นเพียงผิวเผินนัก เธอรู้สึกชื่นชมอีกฝ่ายจากใจจริงมาก จึงอดที่พูดเป็นการแนะนำกลายๆไม่ได้ว่า

                  “ป้าจางคะ เป็นความคิดที่ดีมากเลยนะคะหากจะคิดลงทุนในต่างประเทศช่วงนี้ เพราะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว! ทั้งระบบเทคโนโลยีที่กำลังพัฒนา อัตราการขยายของตลาดเศรษฐกิจ รวมไปถึงนโยบายภาครัฐที่ช่วยส่งเสริมอย่างเต็มที่ ปัจจัยหลายๆอย่างดูเหมือนจะเป็นใจไปเสียหมด!”

                  ในช่วงปี 1990 มีนักธุรกิจจากจีนแผ่นดินใหญ่จำนวนไม่น้อย พากันออกเดินทางไปต่างประเทศเพื่อสร้างรากฐานทางธุรกิจ ยุคสมัยนี้กล่าวได้ว่า เป็นยุคที่สามารถก้มเก็บทองคำได้ด้วยมือเปล่าๆอย่างแท้จริง!

                  ยุคนี้ แม้แต่หมูยังสามารถติดปีกบินได้อย่างอิสระเสรี จึงไม่ต้องพูดถึงจางหลานผู้มีหัวคิดดั่งนักธุรกิจสาวสมัยใหม่ ที่ทั้งกล้าได้กล้าเสียและมีความทะเยอทะยานอย่างแรงกล้าเช่นนี้     

                  หลินจิงซูยังมีแผนการอีกมากมายในอนาคตสำหรับการเริ่มต้นธุรกิจของตนเอง ทว่าปัญหาสำคัญในเวลานี้คือเรื่องเงินทุนที่มีไม่เพียงพอ มิหนำซ้ำปัญหาต่างๆภายในตระกูลหลินก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข เธอจึงแทบไม่มีเวลาว่างหลงเหลือสำหรับเรื่องอื่นเลย

                  แต่ถึงอย่างนั้น อย่างช้าที่สุดภายในฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงในปีนี้ แผนธุรกิจการค้าของติงเสวี่ยเหม่ยจะต้องเป็นรูปเป็นร่างจนสามารถเปิดบริการได้จริงแล้ว

                  เมื่อครั้งที่ลองสอบถามความคิดเห็นในเรื่องนี้จากคนอื่นๆดู จางหลานเองก็แอบลังเลไม่มั่นใจเมื่อได้ฟังคำตอบของพวกเขาเหล่านั้น ที่ต่างก็ไม่มีใครเห็นด้วยกับเธอเลยสักคน ซ้ำร้ายยังพูดอีกว่า เป็นแค่ผู้หญิง แต่สามารถมีชีวิตที่สุขสบายได้ขนาดนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ทำไมยังต้องเอาตัวไปเสี่ยงขนาดนั้นด้วย?

                  เธอแทบไม่อยากคิดเลยว่า เมื่อต้องยื่นใบลาออก ตนจะต้องใช้ความกล้าหาญมากเพียงใด? การเริ่มต้นธุรกิจในต่างแดนที่ไม่เคยรู้จักจะไปได้ด้วยดีอย่างที่คิดไว้หรือไม่? ในหัวมีแต่ความวิตกกังวลสารพัด จนกระทั่งได้ยินสิ่งที่หลินจิงซูวิเคราะห์ให้ฟังเพียงสั้นๆ จางหลานถึงกับกลับมามีความหวังอีกครั้ง

                  สาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูตรงหน้า…เธอดูไม่เหมือนเด็กสาวอายุสิบหกปีเลยจริงๆ ไม่เหมือนเลยสักนิด! เธอสามารถวิเคราะห์และมองภาพรวมเศรษฐกิจของยุคสมัยนี้ได้อย่างละเอียดแม่นยำมากเกินไป แจกแจงได้ลึกซึ้งถึงขั้นบอกปัจจัยรอบตัวต่างๆที่เกื้อหนุนได้ด้วย

                  คนอย่างจางหลานที่มักอ้างตัวว่าผ่านโลกนี้มานาน ยังต้องรู้สึกประหลาดใจกับระดับชั้นความคิดความอ่านของหลินจิงซู!

                  จางหลานแอบคิดกับตัวเองในใจอย่างเงียบๆ บางทีสาวน้อยคนนี้อาจสร้างความฮือฮาเหนือจินตนาการได้ในอนาคต! ถ้าเริ่มสานสัมพันธ์ที่ดีกับหลินจิงซูไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ เธอย่อมเต็มใจช่วยเหลือและสนับสนุนโจวอวี๋หานอีกแรงอย่างแน่นอน และหากมองให้ไกลไปกว่านั้น ถึงวันที่จิงซูน้อยประสบความสำเร็จสูงสุดในชีวิต ย่อมมีเรื่องหนึ่งที่สามารถยืนยันได้ก็คือ ลูกชายของเธอจะต้องมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่ลำบากอย่างแน่นอน ตรงกันข้าม หากเลวร้ายที่สุด สาวน้อยคนนี้ไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลยสักอย่าง ท้ายที่สุด จางหลานเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรเช่นกัน

                  มิตรภาพระหว่างเธอกับหลินจิงซูผูกกันไว้ก็ไม่มีคำว่าขาดทุน!

                  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้ หลินจิงซูได้สร้างความประหลาดใจอย่างยิ่งยวดให้กับจางหลาน ทำให้เธอยิ่งมั่นใจเข้าไปอีกว่า อนาคตของสาวน้อยคนนี้จะต้องสว่างสดใสอย่างแน่นอน!

                  ลึกๆภายในใจ จางหลานแอบรอคอยที่จะได้เห็นวันนั้น วันที่สาวน้อยคนนี้สยายปีกอันงดงามของเธอในอนาคต!

                 

[1] อย่าวางเกวียนไว้หน้าม้า ความหมายคือ อย่าจัดลำดับความสำคัญผิด ควรรู้ว่าอะไรสำคัญที่สุดสำหรับเหตุการณ์ตรงหน้า