ตอนที่ 60 ถ้ายังเชื่อที่พี่พูดอีกก็โง่แล้ว!

31 1-2

            ตอนที่ 60 ถ้ายังเชื่อที่พี่พูดอีกก็โง่แล้ว!

            สิ่งที่น่ารำคาญใจที่สุดสำหรับหลินเสวี่ยในตอนนี้ คงหนีไม่พ้นการที่เธอต้องเดินผ่านบ้านป้าผางทุกวัน

            ทุกเวลาหลังเลิกเรียน เธอมักจะเห็นป้าผางและเหล่ามนุษย์ป้าข้างบ้านยืนจับกลุ่มซุบซิบกันอยู่ตลอด

            หางตาของเธอเหลือบมองด้วยความสมเพชใจ ตั้งใจเร่งฝีเท้าก้มหน้าเดินผ่านคนกลุ่มนั้นออกไปให้เร็วที่สุด ไม่แม้แต่จะคิดเอ่ยปากทักทายด้วยซ้ำ

            ทว่าสายตาของป้าผางกลับคมกริบยิ่งกว่าอะไรดี เห็นว่าสาวน้อยกำลังเดินสับเท้าหนีจากไปอย่างรวดเร็ว เธอก็จงใจเพิ่มระดับเสียงให้ดังฟังชัดเจนยิ่งขึ้น

            “เมื่อวานนี้จิงซูน้อยเพิ่งบอกกับฉันด้วยล่ะว่า เหล่าหลินจะพาเธอกับเสวี่ยเหม่ยไปเที่ยวรีสอร์ทสุดหรูระดับห้าดาว! อยากจะกินอะไรก็ได้กิน อยากจะแช่น้ำพุร้อนกี่ครั้งก็ได้ไม่อั้น!”

            ภายหลังได้ยินอะไรแบบนี้ หลินเสวี่ยก็ชักสีหน้าแสดงความหงุดหงิดใจขึ้นมาทันที เธอเตรียมหมุนตัวกลับลำ หันหน้าเข้าประจันเปิดศึกกับป้าผางอีกสักฉาก แต่พลันนึกย้อนไปถึงผลลัพธ์ที่น่าอับอายครั้งล่าสุด เธอจึงได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความอดทนอดกลั้นเท่านั้น

            ครั้งนี้เธอมีบทเรียนแล้ว จึงได้แต่วิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งกลับไปที่บ้านโดยเร็ว เพื่อต้องการพูดคุยเรื่องนี้กับอู๋ซิ่วเหลียนให้กระจ่างชัด!

            เมื่ออู๋ซิ่วเหลียนได้ฟังเช่นนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวน่าเกลียดยิ่งกว่าหลินเสวี่ยหลายเท่า พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า

            “แก.. นี่แกได้ยินป้าผางพูดแบบนั้นจริงๆเหรอ?”

            “หนูจะโกหกไปทำไมล่ะแม่!” หลินเสวี่ยรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายใจไปหมด จึงพูดต่อเสียงดังด้วยความหงุดหงิดว่า

            “แม่ ไหนแม่บอกว่าลุงจะพาพวกเราสองคนไปเที่ยวรีสอร์ทแน่ยังไงล่ะ? แล้วทำไมถึงยังเป็นแบบนี้?!”

            เผชิญหน้ากับสถานการณ์ในตอนนี้ อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับพูดไม่ออกเช่นกัน สรุปแล้วนี่เธอกำลังถูกหลินชิงอี้ปั่นหัวขายฝันอยู่จริงๆน่ะเหรอ?

            เพราะหากทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอกังวล เรื่องการไปเที่ยวรีสอร์ทอะไรนั่น จะกลับกลายเป็นเรื่องรองไปโดยปริยาย เพราะสิ่งที่น่าคิดกว่านั้นก็คือ การกระทำเช่นนี้ของหลินชิงอี้เป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นเยี่ยมแล้วว่า ภายในใจของเขายังมีติงเสวี่ยเหม่ยอยู่หรือไม่? ส่วนคำพูดหวานๆที่เธอเคยได้ยินได้ฟังจากปากของเขานั้น ทั้งคำมั่นสัญญาว่าจะดูแลตัวเธอและหลินเสวี่ยตลอดไป ทั้งเรื่องที่บอกจะส่งเสียหลินเสวี่ยจนเรียนจบมหาวิทยาลัยอีก ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องเพ้อฝันทั้งสิ้นอย่างนั้นหรือ?

            เธอจะยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆได้ยังไง?

            “แม่ ช่วยพูดอะไรหน่อยจะได้มั้ย!”

            หลินเสวี่ยส่งเสียงหายใจหอบหนักหน่วงด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยวดูอัปลักษณ์เป็นที่สุด

            “ครั้งล่าสุดที่นังหลินจิงซูได้ไปทัศนศึกษาแทนหนู หนูก็อับอายขายขี้หน้าเพื่อนๆจะตายอยู่แล้ว! ตอนนี้ยังต้องอดไปเที่ยวรีสอร์ทอีก! ต่อไปไม่ว่าหนูพูดอะไรก็คงไม่มีใครเชื่อหนูอีกแล้ว! พวกมันกำลังจะขโมยทุกอย่างไปจากพวกเรา แม่ เราต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างแล้วนะ! หนูต้องได้ไปเที่ยวรีสอร์ท!”

            อู๋ซิ่วเหลียนเริ่มรู้สึกว่า เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตั๋วเที่ยวรีสอร์ทอีกต่อไปแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูจงใจยั่วยุ และต้องการล้ำเส้นพวกเธอสองแม่ลูก หากครั้งนี้ยังพ่ายแพ้ให้พวกมันสองคนซ้ำอีกรอบ ก็มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่า ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูจะหวนกลับคืนสู่บ้านตระกูลหลินอย่างแน่นอน เหตุการณ์ต่อจากนั้นคงไม่ต้องคาดเดา เธอกับหลินเสวี่ยต้องได้อยู่อย่างลำบากมากขึ้นแน่นอน

            เพราะฉะนั้น ครั้งนี้เธอจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!

            ทันทีที่หลินชิงอี้กลับถึงบ้าน เขาก็ถูกอู๋ซิ่วเหลียนลากไปคุยในห้องสองต่อสองทันที

            ระยะนี้ เพียงแค่ได้เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของอู๋ซิ่วเหลียน หลินชิงอี้ก็คล้ายความดันจะขึ้นตลอดเวลา เขารู้สึกหงุดหงิดใจจนเกินจะทน ตัวเขาเองเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานก็มากเกินพอแล้ว กลับถึงบ้านแทนที่จะได้ทานอาหารอร่อยๆ และนอนพักผ่อนตามใจปรารถนา แต่ทว่ากลับต้องมาพบเจอใบหน้าบูดบึ้งของอู๋ซิ่วเหลียนทุกวันไม่มีว่างเว้น!

            ในสายตาของหลินชิงอี้ นิยามความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอู๋ซิ่วเหลียนนั้น มีเพื่อความตื่นเต้นฉาบฉวยชั่วคราว ไม่ใช่ปล่อยให้อีกฝ่ายมาล้ำเส้นกินเวลาส่วนตัวของเขาแบบนี้

            เขาอดกลั้นต่อความหงุดหงิดภายในใจ พยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบนิ่งไว้

            “ซิ่วเหลียน วันนี้เป็นอะไรอีกล่ะ? ใครทำให้โมโหอีก?”

            “ใครงั้นเหรอ?” อู๋ซิ่วเหลียนยกมือขึ้นชี้หน้าหลินชิงอี้

            “ยังไม่รู้ตัวอีกรึไง! สุดท้ายพี่ก็เลือกที่จะพานังเมียตัวดีกับลูกสาวไปเที่ยวรีสอร์ทจริงๆสินะ! คิดจะโกหกฉันกับลูกไปถึงเมื่อไหร่? หรือเห็นว่าฉันโง่เป็นควายใช่มั้ย?!”

            “ผมบอกเมื่อไหร่ว่าจะพาสองคนนั่นไป?”

            “เลิกเสแสร้งได้แล้ว! เรื่องนี้แม้แต่ป้าผางยังรู้! ถ้าพี่ไม่อยากพาฉันกับเสวี่ยเสวี่ยไปมากขนาดนั้น ก็บอกกันมาตรงๆยังจะดูจริงใจมากกว่า! ไม่ใช่มาโกหกปิดบังพวกเราแบบนี้ ทำเหมือนเราไม่ใช่คน!”

            หลินชิงอี้ยกฝ่ามือขึ้นลูบหลังศีรษะของตนเองด้วยความงุนงง ดูเหมือนว่าเขาจะถูกใส่ร้ายจนเกิดความเข้าใจผิด

            “แล้วเธอก็เชื่อที่ป้าผางพูดงั้นเหรอ?”

            “ไม่มีควันก็ไม่มีไฟ! ถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นความจริง แล้วเธอจะรู้เรื่องตั๋วรีสอร์ทนั่นได้ยังไง!”

            “คนอย่างป้าผางสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านไปทั่ว ได้ยินอะไรก็ใส่สีตีไข่พูดเอาสนุกปากอย่างเดียว คำพูดของคนแบบนั้นมีน้ำหนักเชื่อได้ที่ไหนกัน! ผมน่ะอยากพาทั้งซิ่วเหลียนทั้งเสวี่ยเสวี่ยไปเที่ยวรีสอร์ทด้วยกันจะตายไป มีเหรอจะยอมให้เสวี่ยเหม่ยกับจิงซูไปแทน?”

            อู๋ซิ่วเหลียนรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจเต็มทน จึงได้พูดตัดบทด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพียงสั้นๆว่า

            “พอแล้ว ฉันไม่อยากเถียงกับพี่อีกแล้ว ถ้าที่พี่พูดเป็นความจริง งั้นสุดสัปดาห์นี้เราสามคนก็ไปเที่ยวรีสอร์ทกันเลย เสวี่ยเสวี่ยเองก็หยุดพอดี”

            “อะไรนะ?” หลินชิงอี้รีบยกมือโบกปฏิเสธไปมาทันที

            “ไม่ได้ ไม่ได้! ช่วงนี้มีพายุเข้าลมแรงมาก! เที่ยวตอนนี้จะไปสนุกอะไร!”

            “พี่กลัวอะไรกันแน่! ฉันตัดสินใจแล้ว พวกเราสามคนจะไปเที่ยวรีสอร์ทสุดสัปดาห์นี้! อีกอย่างไม่เห็นต้องกลัวใครนินทา ก็แค่ลุงพาน้องสะใภ้กับหลานสาวไปเที่ยวพักผ่อนเฉยๆ มันจะไม่ได้เลยรึไง?”

            อู๋ซิ่วเหลียนโวยวายเสียงดังไม่หยุด

            “รออีกหน่อยเถอะนะ” เวลานี้ น้ำเสียงของหลินชิงอี้อ่อนยวบไม่ดุดันเหมือนทีแรกแล้ว เผชิญกับระเบิดลูกใหญ่ตรงหน้า ตัวเขาเองก็ไม่กล้าเสี่ยงเช่นกัน

            “ไม่! ใครจะไปรู้ว่าพี่จะหักหลังพวกฉันสองคน แล้วแอบหนีไปเที่ยวกับนังสองแม่ลูกนั่นตอนไหน! ถ้าฉันยังเชื่อที่พี่พูดอีกก็โง่แล้ว!”

            อู๋ซิ่วเหลียนสะบัดหน้าเชิดหนีไปทางอื่น แสดงออกอย่างชัดเจนว่า เธอไม่สนใจฟังคำแก้ตัวใดๆของหลินชิงอี้อีกแล้ว

            หลินชิงอี้ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมด จำใจต้องพยักหน้าตอบอย่างไร้ทางเลือก

            “ได้ๆ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปที่สำนักงานใหญ่”

            หลังจากได้รับการยินยอมจากหลินชิงอี้แล้ว ใบหน้าที่บูดบึ้งมืดหม่นของอู๋ซิ่วเหลียนก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสในทันที เธอรีบวิ่งไปบอกข่าวดีนี้กับหลินเสวี่ยอย่างรวดเร็ว

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเสวี่ยก็ดีอกดีใจเป็นที่สุด ทั่วทั้งใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่หุบไม่ลง

            “แม่คะ สุดสัปดาห์นี้เป็นวันหยุดของโรงเรียนพอดีเลย! หนูได้ยินมาว่า รีสอร์ทนั่นเป็นที่พักหรูระดับห้าดาว คุณภาพพอๆกับโรงแรมใหญ่ๆในเมืองหลวงเลยล่ะค่ะ! ไม่รู้ว่าจะสวยแล้วก็ดีแค่ไหน คงต้องไปดูให้เห็นกับตาตัวเอง!”

            อู๋ซิ่วเหลียนพูดเสริมขึ้นทันที

            “ก็คงต้องดีแล้วก็สวยอย่างที่คนเขาพูดนั่นล่ะ! ไม่อย่างนั้นลุงของแกจะขยันทำงานสุดความสามารถแบบนั้นเรอะ? ได้ยินว่ากว่าจะได้ตั๋วนั่นมา เขาต้องแข่งขันกับเพื่อนร่วมงานนับหลายสิบชีวิตเลยล่ะ!”

            หลินเสวี่ยพยักหน้ายิ้มตอบ

            “หนูเองก็คิดแบบนั้นค่ะแม่”

            หลินเสวี่ยยืดอกตั้งตรงด้วยความภูมิอกภูมิใจ และนึกสมน้ำหน้าหลินจิงซู ‘เชอะ! นังหลินจิงซู น้ำหน้าอย่างแกจะมีปัญญาอวดอ้างอะไรต่อหน้าฉันอีก? นังโง่!’