ตอนที่ 87 โรคความจนน่ากลัวที่สุดแล้ว

44 2-2

ตอนที่ 87 โรคความจนน่ากลัวที่สุดแล้ว

จุดประสงค์ที่หลินจิงซูต้องการหาเงินนั้น ประการแรกไม่เพียงแค่ช่วยติงเสวี่ยเหล่ยให้หลุดพ้นจากวัฎจักรแห่งความทุกข์ทรมาน แต่อีกหนึ่งเหตุผลที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือ เธอไม่ต้องการให้ติงจูฮั่วต้องกลายเป็นไอ้พิการขาเป๋ไร้การไร้งานและไร้อนาคต

และเธอก็ไม่อาจทนเห็นคุณตาต้องถูกคนตระกูลหลินยัดเยียดความอัปยศให้อีกต่อไป!

หลินจิงซูตระหนักดีว่า แท้จริงแล้วคุณตาของเธอนั้นทั้งรักใคร่และเป็นห่วงติงจูฮั่วมาโดยตลอด แต่ในอีกด้าน เขาก็ไม่สามารถละทิ้งความเคียดแค้นภายในใจได้เช่นกัน ส่วนเรื่องมรดกสมบัติที่ยกให้คนอื่นไปนั้น เบื้องลึกเบื้องหลังเป็นอย่างไร จนกระทั่งถึงตอนนี้หลินจิงซูก็ยังไม่รู้ความจริงเช่นกัน

            ตลอดชีวิตที่แสนลำบากยากเย็นในชาติก่อนหน้า มันได้มอบบทเรียนที่ล้ำค่าให้แก่เธอเรื่องหนึ่ง

‘เงินตราเปลี่ยนคนธรรมดาให้เป็นวีรบุรุษได้’

บนโลกใบนี้ มีเพียงโรคเดียวเท่านั้นที่ทำให้คนเราทุกข์ทรมานได้มากที่สุด ซึ่งก็คือ ‘โรคความจน’

วันต่อมา หลินจิงซูลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำทานข้าวซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันปกติของเธอ ขณะกำลังจะวิ่งขึ้นบันไดเพื่อกลับไปอ่านหนังสือเรียนทบทวนในห้อง จู่ๆติงเสวี่ยเหม่ยก็คล้ายตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เธอเดินไปพูดกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ว่า

“ซูซู แม่นอนคิดมาตลอดทั้งคืนแล้ว และแม่ก็รู้ดีว่าลูกสาวของแม่เป็นคนที่มีความสามารถมากขนาดไหน แม้แต่คนเก่งๆอย่างคุณจางหลานยังชื่นชมลูกไม่หยุดปาก เธอเคยบอกกับแม่ด้วยว่า ลูกนับเป็นเด็กฉลาดที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอมาในชีวิต ภายในตัวลูกมีศักยภาพสุดยอดซ่อนอยู่ ถ้าให้โอกาสสักหน่อย บางทีลูกอาจประสบความสำเร็จในระดับที่คาดไม่ถึงก็ได้! ขนาดระดับผู้บริหารโรงงานอย่างคุณจางหลานยังพูดแบบนั้น ถ้าคนธรรมดาทั่วไปอย่างแม่ยังไม่เชื่อมั่นในตัวลูกสาวตัวเอง ก็คงไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้วจริงมั้ย? เอาล่ะ จากนี้ไปแม่จะสนับสนุนทุกการตัดสินใจของลูก ต่อให้จะต้องล้มเหลวสักกี่ครั้ง แม่ก็จะคอยอยู่ตรงนี้เป็นกำลังใจให้ลูกเสมอ! แต่ที่สำคัญ ลูกต้องไม่กดดันตัวเองมากจนเกินไปล่ะ เข้าใจมั้ย?”

หลินจิงซูรู้อยู่แล้วว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะต้องเห็นด้วย เพราะเธอเป็นคนจิตใจอ่อนไหว ขอแค่คนรอบข้างที่สนิทไว้ใจพยายามชักชวนอะไรสักอย่าง เชื่อเถอะว่า ผู้หญิงคนนี้จะค่อยๆหลุดออกจากการเป็นตัวเองไป

ถึงอย่างนั้นก็ตาม เมื่อได้ยินสิ่งแม่พูดด้วยหูตัวเองแบบนี้ หลินจิงซูก็อดที่จะรู้สึกซาบซ่านใจขึ้นมาไม่ได้

เธอสวมกอดกับติงเสวี่ยเหม่ยแน่น รอบดวงตาทั้งสองเห่อร้อนกลายเป็นสีแดงระเรื่อคล้ายกำลังจะร้องไห้

“แม่ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะทำอย่างสุดความสามารถ!”

“แน่นอน แม่เชื่อมั่นในตัวลูกนะจ๊ะ แต่อย่าลืมอีกเรื่อง การเรียนก็สำคัญมากเหมือนกัน ห้ามทิ้งโดยเด็ดขาดเข้าใจมั้ย?”

“หนูทราบค่ะแม่” หลินจิงซูพยักหน้าตอบ

ในวันนี้ หลินจิงซูจึงชักชวนติงเสวี่ยเหม่ยให้ไปเดินตลาดขายเครื่องใช้ไฟฟ้าด้วยกัน เพื่อตรวจสอบราคาตู้แช่ของแต่ละยี่ห้อ นำมาเปรียบเทียบกันทั้งในด้านความจุ ประสิทธิภาพและราคา ต่อจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะแวะไปหาเพื่อนบ้านเก่าที่เป็นช่างไม้เพื่อทำรถเข็นสำหรับขายของ

ระหว่างที่ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังเดินจดรายละเอียดของตู้เย็นยี่ห้อต่างๆอยู่ในตลาดเครื่องใช้ไฟฟ้านั้น หลินจิงซูก็ได้นำแบบภาพรถเข็นที่ตนชอบและได้ร่างแบบไว้คร่าวๆไปหาเฒ่าหลี่ที่บ้านของเขา

ทันทีที่ไปถึง หลินจิงซูก็ยื่นแบบที่ร่างไว้ให้เฒ่าหลี่ดู

เฒ่าหลี่จ้องมองภาพวาดที่ไม่เหมือนภาพวาดนั้น ทั้งตีลังกาพลิกกระดาษสี่ด้านมุมก็แล้ว ยังแทบดูไม่ออกว่าเป็นภาพอะไร ท้ายที่สุดทนไม่ไหวจึงได้พูดขึ้นว่า

“จิงซูน้อย นี่กำลังให้ฉันดูรูปรถเข็นขายของหรือรูปห่านป่วยเป็นโรคกันแน่?”

 หลินจิงซูไม่อาจเก็บซ่อนความเขินอายไว้ได้ ใบหน้าของเธอแดงก่ำขณะตอบโต้สวนกลับไปทันทีว่า

“เฒ่าหลี่ หยุดล้อเลียนกันได้แล้วน่า ก็หนูวาดรูปไม่เก่งนี่ค่ะ!”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ลองอธิบายคุณสมบัติรถเข็นที่ต้องการมา เดี๋ยวฉันจะลองดูว่าทำได้เหมือนมากแค่ไหน”

เฒ่าหลี่ร้องบอก

หลินจิงซูยกไม้ยกมือทำท่าทางประกอบอย่างแข็งแขน ร่ายรายละเอียดสำคัญๆต่างๆให้ฟังว่า

“ต้องเป็นรถเข็นขายของที่มีสองล้อ หลังคาสามารถถอดเข้าถอดออกได้ และที่สำคัญที่สุดก็คือ ตรงล้อต้องสามารถล็อคได้ด้วย เวลาขายของจะได้ไม่เคลื่อนหนีไปไหน…”

เฒ่าหลี่ยืนคีบบุหรี่พ่นควันสีเทาออกทางปาก ผงกศีรษะรับฟังรายละเอียดได้สักพัก ทันใดนั้นเขาก็โบกมือขัดจังหวะที่กำลังเล่าและพูดแทรกขึ้นว่า

“อืม อืม รู้แล้วว่าต้องการแบบไหน”

สิ้นเสียงประโยค เขาก็หยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต แล้วจัดการร่างภาพลงบนเปลือกไม้แข็งๆ

หลังจากวาดเสร็จเรียบร้อย เขาก็ยกเปลือกไม้แผ่นนั้นให้หลินจิงซูดู

“ลองสิว่าใช่แบบที่ต้องการรึเปล่า?”

ได้เห็นภาพร่างแล้วหลินจิงซูก็ถึงกับทึ่ง เธอพยักหน้ารัวๆ พร้อมยกนิ้วโป้งให้กับความสุดยอดของเฒ่าหลี่

“ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ! เป็นแบบที่หนูต้องการทุกอย่างเลย! รู้ได้ยังไงคะเนี่ยว่าหนูอยากได้แบบนี้?”

สมแล้วที่เป็นเฒ่าหลี่ ปรากฏว่าชื่อเสียงที่สั่งสมมาล้วนไม่ใช่เรื่องหลอกลวง!