ตอนที่ 86 ความจริงในความฝัน

44 1-2

ตอนที่ 86 ความจริงในความฝัน

            ในช่วงกลางดึก ติงเสวี่ยเหม่ยตื่นขึ้นมาเพราะความกระหายน้ำจัด ระหว่างเดินลงบันไดไปที่ห้องรับแขกเพื่อหาน้ำกิน เธอได้เดินผ่านห้องนอนของหลินจิงซู และบังเอิญได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญดังลั่นมาจากด้านใน

            “จูฮั่ว จูฮั่ว อย่าไป!”

            “หนูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีลุง อย่าทิ้งหนูไป!!”

            เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินเสียงร้องตะโกนเช่นนั้น หัวใจของเธอพลันบีบรัดสั่นระรัว เธอมั่นใจว่าลูกสาวของเธอต้องกำลังฝันร้ายอยู่แน่ ด้วยความกังวลใจเธอจึงลืมอาการกระหายน้ำไปเสียสนิท และรีบเดินปรี่ไปเปิดประตูห้องนอนของหลินจิงซูด้วยความตื่นตระหนกใจ

            หลินจิงซูนอนตะเกียกตะกายอยู่บนเตียง ทั้งเนื้อทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หน้านิ่วคิ้วขมวดบิดเบี้ยวดูทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง และเอาแต่ร่ำร้องตะโกนว่า

            “จูฮั่ว จูฮั่ว อย่าทิ้งหนูไป!!”

            ตัวหลินจิงซูเองก็ไม่ค่อยชอบติงจูฮั่วเท่าไหร่นัก เพราะเขาและหลินชิงอี้ต่างฝ่ายต่างก็กลียดขี้หน้ากันและกันเป็นที่สุด ในฐานะลูกสาว ใครก็ตามที่พ่อผู้ให้กำเนิดไม่ชอบ เธอเองย่อมต้องไม่ชอบด้วยเป็นเรื่องปกติ

            เธอมักจะเรียกติงจูฮั่วด้วยชื่อจริงของเขาเสมอ เป็นเพราะไม่ชอบอีกฝ่าย เธอจึงปีนเกลียวเรียกขานชื่อของเขาจนติดปาก แต่ติงจูฮั่วเองกลับไม่เคยถือโกรธหรือนึกรังเกียจ เพราะไม่ว่าหลานสาวจะต้องการสิ่งใด เขาก็เคยไม่ขัดใจเลยแม้แต่เรื่องเดียว

            แต่คราวนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยกลับต้องรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ไม่ใช่เรื่องที่เรียกขานชื่อจริงของติงจูฮั่วแบบห้วนๆ ทว่าเป็นประโยคท้ายหลังที่แสดงให้เห็นถึงทัศนคติที่เปลี่ยนไปของหลินจิงซูที่มีต่อติงจูฮั่วต่างหาก

            เธอรีบปลุกหลินจิงซูให้ตื่นจากภวังค์ฝันร้ายทันที

            หลินจิงซูเบิกตาโพลง ลูกตาดำหดแคบเท่ารูเข็มด้วยความตื่นตกใจสุดขีด ต่อมาเมื่อเห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเป็นกังวล วินาทีนั้น เธอจึงโผเข้าสวมกอดอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่แนบแน่น

            ติงเสวี่ยเหม่ยกระชับกอดตอบบุตรสาว ยกมือตบแผ่นหลังของสาวน้อยอย่างแผ่วเบาเป็นการปลอบประโลม

            “ซูซู บอกแม่สิ ลูกฝันเห็นอะไรถึงได้ตกใจกลัวขนาดนี้?”

            หลินจิงซูฝังศีรษะซุกหลบอยู่ในอ้อมแขนของติงเสวี่ยเหม่ย ปิดปากเงียบสนิทไร้ซึ่งคำคอบใดๆ

            สัมผัสถึงความเงียบงันของอีกฝ่าย ติงเสวี่ยดเหม่ยจึงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            “ลูกฝันเห็นลุงติงงั้นเหรอ? เมื่อครู่แม่ได้ยินลูกตะโกนลั่นว่าจูฮั่วอยู่ตลอด”

            ร่างกายของหลินจิงซูชักกระตุกอย่างแรงเสมือนถูกไฟดูด นี่เธอละเมอเรียกชื่อติงจูฮั่วระหว่างที่นอนหลับงั้นเหรอ?

“ลูกฝันเห็นอะไรเหรอจ๊ะ? มันน่ากลัวขนาดนั้นเชียว?”

ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาอย่างระมัดระวัง

หลินจิงซูตอบกลับไปว่า

“หนูฝันเห็นลุงติงค่ะแม่ ในฝันลุงไม่ต้องการหนูอีกต่อไปแล้ว หนูกลัวมาก”

ภายหลังได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยจึงเอื้อมมือออกไปลูบศีรษะของเธอ พร้อมกับยิ้มตอบว่า

“เด็กโง่ ลุงติงของลูกจะทิ้งลูกได้ยังไงกันจ๊ะ? คนที่เขารักและเอ็นดูที่สุดก็คือลูกนะ แม้เขาจะไม่ใช่คนดีอะไรนักก็ตาม แต่ความห่วงใยที่เขามีให้ลูกล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น”

“เชื่อคำพูดแม่แล้วนอนต่อเถอะนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะคอยเฝ้าอยู่ตรงนี้ให้เอง แม่จะไม่ยอมให้ฝันร้ายรังแกลูกได้อีก”

ติงเสวี่ยเหม่ยเขยิบเข้าไปนั่งที่ขอบเตียง ยกมือตบหลังอีกฝ่ายเป็นจังวะอย่างแผ่วเบา พร้อมกับฮัมเพลงขับกลอมให้หลับฝันดี

ไม่ว่าจะเป็นติงเสวี่ยเหม่ยหรือติงจูฮั่ว ทั้งคู่ต่างก็มีเสียงร้องเพลงที่เป็นเอกลักษณ์และไพเราะจับใจเป็นอย่างมาก เวลาที่ติงเสวี่ยเหม่ยร้องเพลง หลินจิงซูมักจะหลับตาดื่มด่ำไปกับท่วงทำนองให้ได้มากที่สุดเสมอ

น้ำเสียงหวานล้ำขับกล่อมบรรเลงต่อไป หลินจิงซูค่อยๆหลับตาลงจนกระทั่งปิดสนิท แต่จิตใจของเธอก็ยังคงดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความฝันอีกครั้ง

ภายในความฝัน ติงจูฮั่วกำลังเดินกระเผลกลากขาที่หักอยู่ท่ามกลางสายฝนหนัก หลินจิงซูที่อยู่เบื้องหลังพยายามวิ่งไล่ตามไปเท่าไหร่ก็ไม่ทันสักที

จนกระทั่งหลินจิงซูต้องกรีดร้องตะโกนสุดเสียง

“จูฮั่ว! จูฮั่ว!! อย่าทิ้งหนูไป! อย่าทิ้งหนูไว้ตามลำพัง!!”

ไม่! นี่ไม่ใช่ความฝัน! ส่วนหนึ่งในนั้นคือความจริง!

ในชีวิตก่อนหน้า ติงจูฮั่วต้องพิการขาหักเพราะไม่มีเงินจ่ายหนี้ก้อนโตให้กับเจ้าพ่อเงินกู้นอกระบบ นี่เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่ติงเสวี่ยเหม่ยเสียชีวิตไปแล้ว

เหตุการณ์นี้ทำให้เธอรู้ว่า แท้ที่จริงแล้ว ตาเฒ่าติงรักลูกชายคนนี้มากขนาดไหน

ผู้เฒ่าติงที่รังเกียจลูกชายคนนี้มาโดยตลอด ถึงกับยอมไปคุกเข่าอยู่ที่หน้าบ้านตระกูลหลิน เพื่อขอยืมเงินจากหลินชิงอี้มาจ่ายหนี้จ่ายสินแทนลูกชายของตน ชายชราต้องนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเกือบหนึ่งวันเต็ม และท้ายที่สุด ก็ถูกอู๋ซิ่วเหลียนสาดน้ำเย็นใส่ อีกทั้งยังใช้ไม้กวาดหวดไล่ผู้เฒ่าติงให้ไสหัวออกไปไม่ต่างจากหมูจากหมาด้วย

ในช่วงเวลานั้น หลินจิงซูกำลังหมกมุ่นอยู่กับความเศร้าโศกจากการสูญเสียแม่อันเป็นที่รักไป และความผิดหวังอย่างมากที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ เดิมทีเธอต้องเรียนซ้ำชั้นอีกหนึ่งปีตามระบบการศึกษาของประเทศนี้ แต่เธอกลับถูกหลินชิงอี้ผลักไสให้เข้าไปทำงานในโรงงานแทน ส่วนหลินเสวี่ยที่สอบไม่ผ่านเหมือนกัน กลับได้เรียนซ้ำชั้นอีกหนึ่งปี และสามารถสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งทางตอนใต้ในท้ายที่สุด

หลินจิงซูประชดต่อความอยุติธรรมที่ได้รับจากผู้เป็นพ่อ เธอปฏิเสธการทำงานที่นั่นและได้ไปทำงานในโรงงานอาหารกระป๋องแมวนับตั้งแต่นั้น

ต่อมา ภายหลังจากที่หลินจิงซูเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง เธอตั้งใจว่าจะลองออกเดินทางเพื่อตามหาติงจูฮั่ว แต่ยิ่งพยายามค้นหาเขาเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้ยินข่าวลือหนาหูว่า ติงจูฮั่วได้ตัดสินใจขึ้นเรือประมงมุ่งหน้าสู่ประเทศไทยไปแล้ว และระหว่างทางกลับได้เผชิญกับพายุมรสุมลูกใหญ่เข้า ไม่มีใครสักคนในเรือที่รอดตายจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นเลย สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในประเทศไทยเพียงอย่างเดียวก็คือเศษซากของเรือประมงลำนั้น

วินาทีที่ทราบข่าวการเสียชีวิตของติงจูฮั่ว หลินจิงซูรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวก็คือคำพูดประชดประชันเต็มไปด้วยความหยาบคายของเธอที่ใช้พูดกับเขา ครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองได้พบเจอกัน จึงจบลงด้วยการจากลาที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก เมื่อเธอรู้ว่าตนเองไม่มีโอกาสได้ขอโทษอีกฝ่ายแล้วตลอดกาล หัวใจดวงนี้ก็พลันบิดเบี้ยวสับสนไปหมด

ในช่วงเวลานั้น เธอมักจะเก็บเรื่องของติงจูฮั่วและความรู้สึกผิดภายในใจไปฝันในตอนกลางคืน แต่เมื่อกาลเวลาล่วงเลยผ่านไป ความถี่ของฝันร้ายก็ลดหลั่นลงตามลำดับ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอฝันถึงติงจูฮั่วนับตั้งแต่ได้เกิดใหม่