ตอนที่ 98 ของฟรีที่ไม่ได้เงิน

50 1-2

            ตอนที่ 98 ของฟรีที่ไม่ได้เงิน

            เมื่อมนุษย์ป้าได้ยินเสียงร้องขอจากลูกชาย เธอก็ตะโกนขอเครื่องดื่มเพิ่มอีกหนึ่งแก้วทันที

            “ขอเพิ่มอีกแก้วจ้ะ”

            “ได้เลยค่ะพี่สาว อย่างที่บอกชิมฟรีหนึ่งคนต่อหนึ่งแก้วค่ะ”

            หลินจิงซูตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            “นี่ค่ะ ชานมไข่มุกสำหรับชิมฟรีอีกหนึ่งแก้ว ผู้ใหญ่หนึ่งแก้วกับเด็กหนึ่งแก้วครบตามสิทธิ์แล้วนะคะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเฝ้าดูบุตรสาวที่กำลังขายของอย่างมีวาทศิลป์ช่ำชองอยู่ใกล้ๆ อดที่จะตกตะลึงไม่ได้เมื่อพบว่า สาวน้อยคนนี้ได้เติบใหญ่ขึ้นเพียงใดแล้ว

            แต่ในฐานะคนเป็นแม่ ติงเสวี่ยเหม่ยที่ตามลูกตนเองไม่ทันทั้งในด้านความคิดและประสบการณ์ กลับรู้สึกผิดหวังในตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

            เธอไม่ทันแม้แต่จะรู้ตัวด้วยซ้ำว่า ลูกสาวของตนได้ทิ้งผู้เป็นแม่ไว้เบื้องหลังชนิดไม่เห็นฝุ่นแล้ว

            ทางด้านหลินจิงซูนั้นไม่ได้รู้เลยว่า ขณะนี้ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ สมาธิทั้งหมดของเธอมุ่งอยู่กับลูกค้าที่เริ่มแห่แหนเข้ามา เพราะคำว่า ‘ชิมฟรี’ นั้นได้ทำให้ผู้คนจำนวนหันมาสนอกสนใจ

            แรกๆ ลูกค้าก็แค่เข้ามามุงดูอยู่หน้าแผงขายของเป็นระนาบหน้ากระดานสั้นๆ ทว่าตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ จำนวนผู้คนก็ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ จนเวลานี้ได้โอบล้อมรถเข็นของสองแม่ลูกไว้จนกลายเป็นวงกลมขนาดใหญ่ไปแล้ว

            แน่นอนว่า ผู้คนจำนวนมากมายมหาศาลเหล่านี้ ได้ถูกคำว่า ‘ฟรี’ ดึงดูดให้แห่กันเข้ามา

            ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูช่วยกันวุ่นจนมือเป็นระวิง ตักชานมไข่มุกใส่แก้วใบแล้วใบเล่า สุดท้ายที่เตรียมมาก็ไม่พอ ต้องวิ่งไปหยิบชานมไข่มุกในตู้แช่ที่เตรียมไว้สำหรับชิมฟรีในวันพรุ่งนี้ออกมาใช้ล่วงหน้า

            แต่ช่างน่าเศร้าใจ เพราะถึงแม้พวกเธอสองแม่ลูกจะวุ่นกันขนาดไหน ก็ยังขายไม่ได้เลยสักแก้ว ในวันแรกของการเปิดร้านไม่สามารถทำเงินได้เลยแม้แต่หยวนเดียว

            หลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยทำชานมไข่มุกแจกฟรีมาสามวันติดต่อกันแล้ว ดังนั้น ทุกคนในระแวกนี้ต่างก็รู้จักผลิตภัณฑ์ชานมไข่มุกที่มีชื่อว่า ‘ชาคุณแม่’ กันเป็นอย่างดีแล้ว

            ในวันที่สี่ หลินจิงซูได้หยุดกิจกรรมแจกชานมไข่มุกฟรีในที่สุด และเปลี่ยนมาติดป้ายราคา1.5หยวนต่อแก้วแทน

            เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มีหลายต่อหลายคนที่ได้ดื่มชานมไข่มุกฟรีมาตลอดสามวัน เกิดความรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก คนพวกนั้นเริ่มจับกลุ่มโวยวายกัน โดยบอกว่าราคาที่หลินจิงซูขายนั้นแพงเกินไป นี่ถือเป็นการหลอกลวงผู้บริโภค

            จุดประสงค์ที่พวกเขามายืนอยู่ตรงนี้ก็เพื่อจะได้กินฟรี ต่อให้ขนาดแก้วจะเล็กไปหน่อยก็ตาม แต่ด้วยรสชาติอันกลมกล่อมและหอมหวานของชานม นับว่าดีเลิศกว่าเครื่องดื่มจำพวกน้ำอัดลมในห้างสรรพสินค้าหลายขุม ทุกคนจึงยอมสละเวลาในชีวิตมายืนต่อแถวรอเพื่อให้ได้ดื่มมัน อย่าว่าแต่พวกเด็กๆเลย แม้แต่ผู้ใหญ่หลายคนยังหลงรักชานมไข่มุกเช่นกัน

            แต่ไม่ใช่เครื่องดื่มที่ต้องจ่ายเงินซื้อแบบนี้! ทำไมพวกเขาถึงไม่ได้กินฟรีแล้วล่ะ?

            หลินจิงซูยืนอธิบายให้กับมนุษย์ป้าที่อุ้มลูกชายมาชิมตั้งแต่วันแรกฟัง และเธอคนนี้ที่เป็นตัวตั้งตัวตีจับกลุ่มโวยวายว่า สองแม่ลูกเป็นพวกหลอกลวงผู้บริโภค!

            “ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณพี่เห็นหนูกับแม่ออกไข่เป็นเงินเป็นทองได้เหรอคะ? หรือเห็นว่าใจบุญถึงขั้นทำชามาแจกฟรีได้ทุกวันเหรอคะ? ตลอดสามวันที่ผ่านมา หนูกับแม่ก็ยอมควักเนื้อทำแจกให้ได้ดื่มกันฟรีๆโดยไม่คิดเงินสักหยวนแล้ว พอวันที่สี่หยุดแจกก็มาโวยวายใส่กันแบบนี้เหรอคะ? พวกเราทำมาค้าขายสุจริต อย่าเอาเปรียบกันเลยนะคะ”

            สำหรับใครที่ผิวหน้าบางหน่อยและติดจะเกรงใจอยู่บ้าง ก็ยินยอมพยักหน้ารับฟังและไม่กล้าโต้เถียง ส่วนพวกที่ยืนกรานจะสร้างปัญหาให้หลินจิงซูเมื่อสักครู่ ก็อับอายเกินกว่าจะพูดอะไรออกไปอีกเช่นกัน             

            แต่จะว่าไป เครื่องดื่มแก้วละ1.5หยวนก็ค่อนข้างแพงไปหน่อย ราคาชานมไข่มุกหนึ่งแก้วสามารถซื้อแตงโมแช่เย็นได้เกือบสองลูก กินอิ่มกันได้ทั้งครอบครัวเลยทีเดียว

            และทันใดนั้นเอง จู่ๆจู้หยานก็เดินปรี่เข้ามาได้จังหวะพอดิบพอดีราวกับนัดกันไว้

            เขาพยายามนึกบทสนทนาที่ท่องเตรียมไว้ในใจอยู่นาน พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชาฟังแล้วชวนให้หลับพอควร

            “สองสามวันก่อนได้ลองดื่มชานมแจกฟรี เสียดายที่ปริมาณน้อยเกินไป ในที่สุดวันนี้ก็จะได้ดื่มแก้วใหญ่ๆซะที อู้ว…สุดยอดไปเลย ได้ดื่มชานมไข่มุกท่ามกลางอากาศร้อนๆแบบนี้ มันชวนให้ผมนึกถึงสมัยที่อยู่เมืองหลวงชะมัด!”

            พูดจบ เขาก็วางเงิน1.5หยวนลงบนแผงขายของตรงหน้าทันที

            หลินจิงซูรับเงินไปเก็บพลางแอบชำเลืองมองจู้หยานไปด้วย เธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ และเมื่อหันหลังกลับไปก็พบกับติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังยืนกลั้นขำไม่ต่างกัน

            หลังจากที่ทั้งสองช่วยกันทำชานมไข่มุกสำหรับขายหนึ่งแก้วเสร็จแล้ว ก็ได้ยื่นส่งแก้วใบใหญ่ที่มีลวดลายของเจ้าสาหร่ายขนสีขาวปุกปุยน่ารักให้จู้หยาน

            ด้วยลวดลายและสีสันที่ชวนดึงดูดสายตาบนแก้วใบนั้น ทำให้แววตาของหลายต่อหลายคนเริ่มเป็นประกายด้วยความสนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กๆทั้งหลายที่พ่อแม่พามาชิมฟรี เด็กเหล่านั้นต่างมีท่าทีตอบสนองมากเป็นพิเศษ

            หลังจากได้รับชานมไข่มุกมาแล้ว จู้หยานกลับยังไม่เดินจากไป แต่จงใจใช้หลอดเจาะแก้วและยืนดูดอยู่ตรงนั้นท่ามกลางฝูงชน เขาหลับตาดื่มด่ำกับรสชาติความอร่อยของชานมด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าลุ่มหลงสุดใจ

            “แง แง แง!!! หนูอยากกิน! หนูอยากกิน!!!”

            จู่ๆก็เริ่มมีเสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้น ตามมาด้วยคนที่สองสามและสี่ตามลำดับไล่เรียงกันไป