ตอนที่ 97 ลูกค้าคนแรก

49 2-2

            ตอนที่ 97 ลูกค้าคนแรก

            ในช่วงปี 90ยังไม่มีใครให้ความสำคัญต่อการออกแบบผลิตภัณฑ์มากนัก ทุกคนมุ่งเน้นและแข่งขันกันแต่ด้านคุณภาพสินค้าเพียงอย่างเดียว โดยไม่รู้เลยว่า รูปลักษณ์ภายนอกก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญต่อการตัดสินใจของผู้บริโภค

            แต่ในยุคปัจจุบันนั้น เรื่องนี้กลับมีความสำคัญอย่างมาก กระทั่งในมหาวิทยาลัยก็ได้มีการก่อตั้งคณะเฉพาะทางเกี่ยวกับการแบบออกบรรจุภัณฑ์เปิดสอนกันเลยทีเดียว

            หลินจิงซูพยักหน้า อธิบายให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟังสั้นๆว่า

            “แม่คะ อย่าได้มองข้ามเรื่องบรรจุภัณฑ์เด็ดขาด”

            “แต่ต่อให้ดูดีแค่ไหน มันก็กินไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?”

            หลินจิงซูกระหยิ่มยิ้มเล็กน้อยและไม่พูดอะไรอีก

            ความจริงแล้ว ตัวเธอเองนั้นมีแผนการลับๆอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้หนทางยังไกลเกินเอื้อมถึง ท้ายสุดจึงตัดสินใจเก็บซ่อนสิ่งนี้ไว้ก่อน

            เห็นบุตรสาวยืนกรานหนักแน่นเช่นนี้ คนเป็นแม่ก็ไม่กล้าขัดและต้องยอมจำนนแต่โดยดี พวกเธอสองแม่ลูกเดินทางไปยังวัดลัทธิเต๋าประจำท้องถิ่นแห่งหนึ่ง เพื่อขอให้นักบวชที่นั่นช่วยหาฤกษ์และวันเปิดร้านที่เหมาะสมที่สุดให้ เพราะถึงแม้นี่จะเป็นเพียงแค่ธุรกิจเล็กๆ แต่ทุกย่างก้าว พวกเธอย่อมต้องเลือกเดินอย่างระมัดระวังที่สุด

            หนึ่งวันก่อนเปิดร้าน ติงเสวี่ยเหม่ยเพิ่งพบว่า หลินจิงซูได้จัดซื้อแก้วบรรจุชานมไข่มุกมาหลากหลายขนาด

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถามหลินจิงซูด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

            “แล้วถ้วยเล็กขนาดนั้นเอาไว้ทำอะไรเหรอจ๊ะ?”

            หลินจิงซูตอบ

            “สำหรับให้คนชิมฟรีค่ะ”

            ตลอดชีวิตที่ผ่านมาบนเส้นทางชีวิตของติงเสวี่ยเหม่ย เธออยู่กับความข้นแค้นและการประหยัดมัธยัสถ์จนเคยชิน กระเวลานี้ แม้จะพอมีเงินก้อนหนึ่งติดตัว แต่พวกเธอสองแม่ลูกก็ยังต้องกันช่วยลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นทุกทาง เพื่อที่จะสามารถดำรงชีพต่อไปได้นานที่สุด แต่เมื่อครู่ หลินจิงซูเพิ่งจะบอกว่า ต้องการแจกชานมไข้มุกให้คนชิมฟรีอย่างนั้นเหรอ?

            หลินจิงซูเองก็ย่อมทราบดีถึงความไม่สบายใจในจุดนี้ของติงเสวี่ยเหม่ย จึงก้าวไปหาอีกฝ่ายพร้อมพูดปลอบประโลมว่า

            “ก็อย่างที่หลายคนได้เคยออกความเห็นนั่นล่ะค่ะแม่ ยังไม่มีใครรู้จักเลยว่าชานมไข่มุกคืออะไร มีรสชาติยังไง? จุดประสงค์ที่หนูต้องทำแบบนี้ก็เพื่อดึงดูดผู้คนเท่านั้น ไม่ได้คิดที่จะทำทานแจกจ่ายไปตลอด แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรายอมทุ่มเงินเก็บออมทั้งหมดที่มีเพื่อธุรกิจนี้ กับแค่เงินเล็กๆน้อยๆที่ควรจ่ายก็ต้องจ่าย รับรองว่าคุ้มค่าแน่ค่ะ”

            วินาทีนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยแทบอยากกจะระเบิดหัวเราะออกมาดังๆให้กับคำพูดของลูกสาวตนเอง

            “นี่ลูกไม่รู้เลยใช่มั้ยว่า เดี๋ยวนี้ทั้งค่าข้าว ค่าน้ำมัน หรือแม้แต่เกลือในครัวมีราคาแพงขนาดไหน? ลูกไม่ใช่เสาหลักของบ้านก็ต้องไม่รู้อยู่แล้วล่ะ!”

            ถึงแม้จะบ่นออกไปแบบนั้น แต่ติงเสวี่ยเหม่ยก็ไม่มีเจตนาที่จะขัดขวางแผนการใดๆของลูกสาว เธอเพียงรู้สึกเครียดมากเป็นพิเศษ ที่เพิ่งใช้เงินทั้งหมดที่มีลงทุนลงแรงไปกับธุรกิจที่กำลังจะเริ่มต้นในวันพรุ่งนี้

            ตกเย็นของวันรุ่งขึ้น เมื่อพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูก็ช่วยกันผลักรถเข็นออกมาตั้งแผงหน้าบ้าน

            ทั้งพ่อค้าไอติมและพ่อค้าผลไม้มากมายต่างพากันส่งเสียงตะโกนร้อง เชื้อเชิญผู้คนที่สัญจรไปมาให้สนอกสนใจสินค้าของตน

            ช่วงเวลาตกเย็นเช่นนี้ หลายคนต่างต้องการหาอะไรกินคลายร้อนกันทั้งนั้น บ้างก็ตั้งใจเดินหาซื้อข้าวของกลับไปฝากคนที่บ้าน

             ติงเสวี่ยเหม่ยไม่เคยค้าขายมาก่อนในชีวิต มีหลายครั้งที่เธอพยายามจะอ้าปากร้องตะโกนส่งเสียงเรียก แต่สุดท้ายกลับรู้สึกเก้อเขินเกินกว่าจะทำได้ เมื่อต้องเผชิญกับเสียงร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งของพ่อค้ารอบข้าง จู่ๆเธอก็รู้สึกใจฝ่อขึ้นมา

            “ซูซู แม่ควรพูดยังไงดี?”

            หลินจิงซูถอนหายใจเฮือกใหญ่ เป็นไปตามที่คิดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ในยุคสมัยที่ผู้หญิงถูกตีกรอบจำกัดมากขนาดนี้ จึงไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะไม่กล้าแสดงออก

            พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธออดที่จะนึกย้อนไปถึงบรรดาพนักงานขายในโรงงานอาหารกระป๋องแมวในชีวิตก่อนหน้าไม่ได้ ทุกคนล้วนแล้วแต่มีวาทศิลป์ระดับปรมาจารย์ และโน้มน้าวใจผู้คนได้เก่งนัก สามารถเพิ่มมูลค่าสินค้าจาก300หยวนให้กลายเป็น3,000หยวนในสายตาของลูกค้าได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ กลยุทธ์สำคัญก็คือ ทำอย่างไรก็ได้ให้ลูกค้ารู้สึกว่าตนเองกำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ

            หากจะพูดว่า พนักงานขายเปรียบเสมือนกระดูกสันหลังของธุรกิจนั้นๆ ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย ยิ่งคนพวกนี้ขายเก่งเท่าไหร่ กำไรที่จะทะลักเข้ามาในองค์กรก็จะยิ่งมากมายมหาศาลตามไปด้วย!

            ทันทีที่คิดได้เช่นนั้น เสมือนมีวิญาณนักขายเข้าสิงร่าง หลินจิงซูเริ่มแหกปากร้องตะโกนเสียงดังลั่น ไร้ซึ่งความประหม่าเก้อเขินใดๆทั้งสิ้น

            “เครื่องดื่มดับกระหายเย็นชื่นใจ ชานมไข่มุกจ้า! ชิมฟรีหนึ่งคนต่อหนึ่งแก้วเฉพาะวันนี้วันเดียวเท่านั้น!!”

            “คุณพี่สาวตรงนั้น! พาลูกชายมาเที่ยวเหรอคะ? อากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้ มาลองดื่มชานมไข่มุกเย็นฉ่ำสักแก้วดีมั้ยคะ? ที่สำคัญชิมฟรีด้วยนะคะพี่สาว!”

            “ชานมอะไรนั่น…หนูพูดว่าชิมฟรีเหรอจ๊ะ?”

            ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ชิมฟรี’ ป้าคนนั้นก็รีบอุ้มลูกชายตรงปรี่เข้ามาหน้าร้านทันที

            “ใช่ค่ะพี่สาว ชิมฟรีหนึ่งคนต่อหนึ่งแก้ว มีเฉพาะวันนี้เท่านั้น!”

            เด็กชายคนนั้นรีบเขย่าแขนคุณป้า กรีดร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเอาแต่ใจ

            “แม่! ผมจะกิน! ผมอยากกิน!!”

            ป้าได้ยินแบบนั้นจึงร้องบอกหลินจิงซูว่า

            “งั้นฉันขอแก้วนึงจ้ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยรีบผสมชานมกับไข่มุกลงในแก้วขนาดเล็กสำหรับแจกฟรีโดยเร็ว

            ทันทีที่ป้าคนนั้นเห็นแก้วใบเล็ก เธอก็เบาะปากคว่ำปั้นสีหน้าไม่พอใจทันที

            “ทำไมให้น้อยแบบนี้ล่ะ?”

            หลินจิงซูยิ้มตอบอย่างสุภาพ

            “พี่สาวคะ นี่เป็นแก้วที่เราทำมาพิเศษสำหรับแจกให้ชิมฟรีค่ะ ถ้าทดลองดื่มดูแล้วติดใจรสชาติ ก็สามารถเลือกซื้อเป็นแก้วใหญ่ได้ค่ะ”

            หลังจากที่เด็กชายคนนั้นดื่มจนหมดแก้ว เขาก็ยิ้มร่าปรบมืออย่างมีความสุข

            “วู้วว! อร่อยมากเลย! แม่ค้าบ ผมอยากกินอีก! ผมอยากกินอีก!!”