ลูกสาวซาตาน

ธารารินเอื้อมมือคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าแล้วเดินตามแม่บ้านร่างอวบไปท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองตามเธอด้วยสายตาต่างความรู้สึกกัน

เรือนพักคนงานเป็นเรือนไม้สองชั้นแบ่งซอยเป็นห้องๆ นับสิบห้องสำหรับคนงานพักอาศัย ห้องพักที่เขาจัดให้เธออยู่ เป็นห้องกลางที่อยู่ระหว่างห้องของป้าบัวกับห้องนายชุ่มคนขับรถท่าทางหลุกหลิก ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นชอบแอบเหล่มองเธออย่างกรุ้มกริ่มไม่น่าไว้ใจจนหญิงสาวต้องรีบเดินเร็วเข้าไปหลบในห้องของตน เธอกวาดสายตามองภายในห้องที่มีเพียงตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ กับที่นอนนุ่นหลังเล็กสีซีดแต่ดูสะอาดพอสมควร โชคดีที่ในห้องยังมีพัดลมเพดานและชั้นอเนกประสงค์ให้เธอได้จัดวางหนังสือเก็บได้บ้าง หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจแรง รู้ว่าเจ้าของบ้านจงใจกดให้เธอต่ำต้อย แต่เพราะต้องการให้เขายอมอภัยให้ครอบครัวทำให้เธอต้องยอมกล้ำกลืนอดทน

‘เฮ้อ...อดทนไว้น้ำริน ท่องไว้ว่าเพื่อครอบครัว เพื่อครอบครัว เธอต้องทำได้อยู่แล้ว’

“มีอะไรก็เคาะเรียกป้าได้เลยนะคะคุณครู ป้าอยู่ห้องข้าง ๆ นี่แหละค่ะ” นางบัวหันมาแสดงความมีน้ำใจ

“ขอบคุณค่ะ แล้วห้องนี้...” เธอหมายถึงห้องอีกฝั่งที่กำแพงติดกันกับห้องของเธอ

“ห้องไอ้ชุ่มคนขับรถค่ะ ถ้ามันตุกติกอะไรกับคุณครูก็บอกป้านะคะ ป้าจะแพ่นกบาลมันให้แยกเลยทีเดียว” ป้าบัวกล่าวเสียงขึงขัง

“เขาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ” โอ๊ย...คุณพระคุณเจ้าช่วย นอกจากเจ้านายจะนิสัยแย่แล้วเธอยังต้องอยู่ใกล้ลูกน้องนิสัยเลวอีกเหรอนี่

“ไอ้นี่มันออกจะห่ามไปสักหน่อย แต่ถ้ามันกล้าล่วงเกินคุณครู ป้าจะจัดการมันเองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

“ขอบคุณค่ะ น้ำจะระวังตัว” เฮ้อ...ทำไมชีวิตเธอถึงต้องเจอแต่เรื่องแย่ ๆ นะน้ำริน

“ถ้าอย่างนั้น ป้าขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณเมฆเรียกหาไม่เจอจะลำบาก”

“ค่ะป้าบัว ขอบคุณมากค่ะ”

เธอเอื้อมมือดึงบานประตูปิดพร้อมกับถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ของวันนี้ก็ไม่รู้เพราะความหนักอกหนักใจกับสภาพความเป็นอยู่ที่ดูเหมือนจะแย่เหลือเกินเฉพาะแค่ห้องอาบน้ำรวมที่ต้องเดินผ่านห้องนายชุ่มก็ทำให้เธอถึงกลับเครียดตั้งแต่ยังไม่ทันได้ใช้ห้องน้ำแล้ว ดูเหมือนการเข้ามาอาศัยใบบุญอาศิรวิษนี่จะมีแต่เรื่องน่าปวดหัวจริง ๆ สิหรือบางทีเธอควรคิดใหม่อีกครั้งว่าจะทนอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ อย่างที่ตั้งใจหรือเปล่านะ ธาราริน

เช้าวันใหม่กับกิจกรรมสร้างความคุ้นเคยกับลูกศิษย์สาวน้อยที่ยังไม่ละพยศกับครูคนสวยที่พยายามจะหาวิธีกำราบลูกศิษย์ตัวแสบก่อนวางแผนปราบผู้เป็นพ่อแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากมากก็ตาม ทุกคนในครอบครัวของเธอเชื่อว่าความผิดที่เคยก่อไว้กับครอบครัวของเมฆินทร์ทำให้บิดากับพี่สาวเธอต้องประสบเคราะห์กรรมครั้งนี้ ความรู้สึกผิดบาปกับสิ่งที่ทำไว้ทำให้เธอเป็นความหวังเดียวที่จะไถ่บาปแทนทุกคนเผื่อว่าครอบครัวเธอจะหลุดพ้นจากตราบาปที่เกาะติดใจนั้นเสียที

“วันนี้เรามาเรียนคณิตศาสตร์กันก่อนดีไหมคะคุณมนนี่” เธอส่งเสียงหวานถามไปอย่างอ่อนโยน

“เราไม่ชอบเรียนเลข” เด็กสาวปฏิเสธทันควัน

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียนภาษาอังกฤษก่อนก็ได้ค่ะ” เธอพยายามหว่านล้อมใหม่

“เราเบื่อภาษาอังกฤษ”

“งั้นก็ภาษาไทย”

“เราไม่เรียนภาษาไทยเหมือนกัน” เด็กสาวเอาแต่ปฏิเสธ

“แล้วคุณมนนี่อยากเรียนวิชาไหนก่อนละคะ” แม่เจ้า...นี่ฉันกำลังเจอฤทธิ์เดชของเด็กดื้อเข้าแล้วสินะ ยิ้มไว้น้ำริน หายใจลึกๆ อดทนไว้ก่อน

“เราไม่ชอบสักวิชาเดียว”

“ศิลปะล่ะคะ ครูสอนวาดรูปด้วยสีน้ำได้นะคะ หรือไม่ก็ปั้นดินน้ำมันเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ กันก็ได้ สนใจไหมคะ” ต้องหลอกล่อด้วยวิชาที่คิดว่าเด็ก ๆ ทุกคนจะต้องสนใจ

“ตัวเองวาดภาพเป็นด้วยเหรอถึงจะมาสอนเราอ่ะ” เด็กสาวทำหน้าครุ่นคิดแสดงอาการสนใจอย่างเห็นได้ชัด

“ได้สิคะ ที่สำคัญครูน้ำวาดภาพเก่งด้วยนะจะบอกให้” เธอยิ้มตาพราวเมื่อเหยื่อที่วางไว้ใช้ได้ดีพอควร

“ขี้โม้หรือเปล่า” เด็กหญิงทำหน้าไม่เชื่อถือ น้ำเสียงเยาะหยันไม่ผิดกับผู้เป็นพ่อ

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวครูวาดให้ดูก่อนก็ได้ค่ะ แล้วถ้าคุณมนนี่อยากเรียนก็บอก ครูจะสอนให้” พ่อลูกสำเนาถูกต้องกันเสียจริง ๆ เชียว

ธารารินสรุปพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ที่มีอยู่ในกระเป๋าขึ้นมกองไว้เหมือนจะอวดเด็กสาวที่ทำท่าสนอกสนใจขึ้นมาอีกนิดหนึ่งกระดาษวาดเขียนขนาดเท่ากระดาษเอสี่ถูกหนีบไว้กับแผ่นไม้สำหรับวาดภาพ และลงมือขีดเขียนบนกระดาษอยู่ครู่ใหญ่ก็ได้รูปการ์ตูนขวัญใจเด็ก ๆ อย่างคิตตี้เจ้าแมวซาริโอให้เด็กหญิงได้ตื่นตา