เข้าสู่ระบบเวลาล่วงเลยจนถึงสองทุ่มตรง พายุฝนหลงฤดูโหมกระหน่ำอยู่ภายนอกตึกระฟ้า หยาดน้ำฝนสาดกระทบกระจกบานยักษ์ของห้องทำงานบนชั้น 68 ในขณะที่พนักงานคนอื่น ๆ เลิกงานกลับบ้านกันไปหมดแล้ว แต่ไฟในห้องทำงานของประธานกรรมการบริหารยังคงสว่างไสว
หลินอวี่ซินลอบถอนหายใจยาว เธอพยายามจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะตัวเล็กของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ภารกิจวันแรกของเธอล้มเหลวไม่เป็นท่า แถมยังถูกเขากักบริเวณให้นั่งอยู่ตรงนี้ตลอดทั้งวันจนหาช่องโหว่ไม่ได้เลย
"ผู้ช่วยหลิน"
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำเอาคนถูกเรียกหลังตึงขึ้นมาทันที เธอหันไปมองเสิ่นเหยียนเฉินที่กำลังปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า เขายกมือขึ้นคลายเนกไทที่เธอเป็นคนผูกให้เมื่อเช้าออกหลวม ๆ ท่าทางเยือกเย็นนั้นดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่กลับแฝงความอันตรายไว้มากกว่าเดิม
"คะ บอส?"
"อีกครึ่งชั่วโมงผมมีประชุมวิดีโอคอนเฟอเรนซ์กับบอร์ดบริหารฝั่งยุโรป" เขาเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน "เข้าไปในห้องพักส่วนตัวของผมด้านหลัง เตรียมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่มาให้ผมที ตัวนี้กาแฟหกใส่ตอนบ่าย ผมไม่อยากใส่เข้าประชุม"
หลินอวี่ซินหูผึ่ง ห้องพักส่วนตัวงั้นหรือ!
นั่นมันแหล่งขุมทรัพย์ชัด ๆ! ระดับเสิ่นเหยียนเฉินย่อมต้องมีคอมพิวเตอร์ส่วนตัวหรือเซฟเก็บเอกสารสำคัญซ่อนอยู่ในนั้นแน่ ๆ หญิงสาวรีบซ่อนประกายความตื่นเต้นในดวงตา ลุกขึ้นยืนและรับคำอย่างว่าง่าย "ได้ค่ะบอส"
เธอเดินตรงไปยังประตูบานทึบที่กลมกลืนไปกับผนังห้อง เมื่อผลักเข้าไปก็พบกับห้องพักขนาดกลางที่ตกแต่งอย่างหรูหรา มีเตียงคิงไซส์ โซฟาหนัง และตู้เสื้อผ้าบิวท์อิน กลิ่นโคโลญจน์ผสมบุหรี่จาง ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเสิ่นเหยียนเฉินอบอวลอยู่ทุกอณู
สายตาของสายลับสาวกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว เธอพบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง!
หลินอวี่ซินใจเต้นแรง เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาแขวนไว้ด้านนอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสืบเท้าเข้าไปหาแท็บเล็ตเครื่องนั้น มือเรียวล้วงเอาแฟลชไดรฟ์จิ๋วออกจากกระเป๋ากระโปรง...
แกรก...
เสียงล็อกประตูดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง!
หลินอวี่ซินสะดุ้งสุดตัว รีบชักมือกลับและหันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นเหยียนเฉินยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบ ๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องพัก เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนออกถึงสามเม็ด
"หาเสื้อเชิ้ต... ต้องไปหาไกลถึงเตียงนอนเลยหรือ?" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบนั้นจับจ้องมาที่เธอราวกับเสือดาวที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนในกับดัก
"ดะ...ดิฉันแค่เห็นว่าเตียงมันยับนิดหน่อย เลยจะจัดให้เรียบร้อยค่ะ" หลินอวี่ซินแถหน้าตาย เธอรีบเดินกลับไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่แขวนไว้ แล้วเดินตรงไปหาเขา "เสื้อได้แล้วค่ะบอส ดิฉันขอตัวออกไปรอข้างนอกนะคะ"
เธอตั้งใจจะเดินเบี่ยงตัวผ่านเขาออกไปที่ประตู ทว่าในจังหวะที่เดินสวนกันนั้น แขนแกร่งกลับยกขึ้นยันกับกรอบประตู ปิดกั้นทางออกของเธอไว้สนิท!
หลินอวี่ซินชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างไม่พอใจ "บอสคะ... ขอทางด้วยค่ะ"
"ผมสั่งให้คุณเตรียมเสื้อ ไม่ได้บอกให้เตรียมเฉย ๆ" เสิ่นเหยียนเฉินขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของหญิงสาวแนบชิดกับผนังห้อง พื้นที่ระหว่างทั้งสองคนลดลงจนแทบไม่มีอากาศให้หายใจ "เปลี่ยนให้ผมด้วยสิ ผู้ช่วยหลิน"
ดวงตากลมโตสั่นระริก การเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผู้ชายในห้องหับมิดชิดแบบนี้ มันล้ำเส้นหน้าที่เลขาไปไกลมากแล้ว แต่ในเมื่อเธออวดเก่งไว้เมื่อเช้าว่า 'ตอบสนองได้ทุกรูปแบบ' ตอนนี้จะถอยก็ไม่ได้!
"ได้ค่ะ" เธอกัดฟันยิ้มหวาน วางเสื้อตัวใหม่ลงบนพนักเก้าอี้ใกล้ ๆ ก่อนจะยกสองมือขึ้นทาบลงบนแผงอกตึงแน่นของเขา
ปลายนิ้วสั่นสะท้านเล็กน้อยขณะค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาออกทีละเม็ด... หนึ่ง... สอง... สาม... เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกแกร่งและลอนหน้าท้องที่สมบูรณ์แบบ ผิวของเขาร้อนจัดราวกับมีไฟสุมอยู่ภายใน
เสิ่นเหยียนเฉินจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตาปลดกระดุมให้เขา ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอเป่ารดผิวหน้าอกของเขาจนกล้ามเนื้อกระตุกเกร็ง เขาปล่อยให้เธอปลดกระดุมจนหมด ก่อนจะรวบเอวบางเข้ามากอดรัดไว้แนบตัวอย่างกะทันหัน!
"อุ๊ย!" หลินอวี่ซินตกใจจนเผลอวางมือทาบลงบนแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขาเต็มแรง ผิวสัมผัสเนื้อแนบเนื้อทำเอาอุณหภูมิในร่างกายของเธอพุ่งสูงปรี๊ด
"คุณทำงานเก่งนะ หลินอวี่ซิน..." เขาก้มหน้าลงมากระซิบที่ริมฝีปากของเธอ ระยะห่างเพียงไม่ถึงเซนติเมตร "เก่งจนผมชักอยากรู้ว่า... คุณจะ 'เก่ง' เรื่องอื่นบนเตียงของผมด้วยหรือเปล่า?"
คำพูดกำกวมและสายตาที่เต็มไปด้วยไฟราคะนั้นทำเอาสติของสายลับสาวแทบแตกกระเจิง เขาจงใจต้อนเธอให้จนมุม!
หลินอวี่ซินเชิดหน้าขึ้น รวบรวมความกล้าทั้งหมดตอกกลับไป "ถ้าบอสอยากรู้... ก็ต้องจ่ายค่าโอทีแพงหน่อยนะคะ"
"หึ..." เสิ่นเหยียนเฉินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและแหบพร่า เขายกมือขึ้นลูบไล้แก้มเนียนของเธออย่างเชื่องช้า ก่อนจะเลื่อนลงไปบีบปลายคางบังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัส "ผมรวยพอที่จะซื้อคุณได้ทั้งชีวิตอยู่แล้ว... อยู่ที่ว่าคุณจะ 'ทน' รับความต้องการของผมไหวไหมต่างหาก"
สัมผัสหยาบกร้านที่ปลายคางและสายตาที่เหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ทำให้หลินอวี่ซินตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า... การล่อลวงผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่แค่การเล่นกับไฟ แต่มันคือการกระโดดลงไปในกองเพลิงที่เขาเป็นคนจุดรอไว้ต่างหาก!
ศูนย์บัญชาการใหญ่ Abyss Tower, มาเก๊า… แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดอาบไปทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก ตัดกับแสงเพลิงและแสงไซเรนจากท้องถนนเบื้องล่างที่กำลังตกอยู่ในความโกลาหล แต่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าแห่งนี้ พายุอารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่ากำลังปะทุขึ้นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหลินอวี่ซินถูกดันจนแนบชิดกับกระจกนิรภัยที่เย็นเฉียบ ความเย็นยะเยือกจากภายนอกสวนทางกับความร้อนระอุจากฝ่ามือที่กำลังลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ เสิ่นเหยียนเฉินกักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขน นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยไฟหึงหวงและสัญชาตญาณดิบเถื่อนของการหวงแหนอาณาเขต"มันอยากได้คุณ… มันคิดว่าตัวเองคู่ควรกับคุณ…" เสิ่นเหยียนเฉินกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูของเธอ ขบเม้มติ่งหูจนหญิงสาวสะดุ้ง "แต่ผมจะทำให้มันรู้… ว่าต่อให้มันสร้างพระเจ้าขึ้นมาได้ มันก็ไม่มีวันได้แตะต้องผู้หญิงของผม"เขาจับปลายคางของเธอให้หันมารับจุมพิตที่ป่าเถื่อนและเรียกร้อง เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม ราวกับต้องการสูบเอาลมหายใจและวิญญาณของเธอมาเป็นของเขา หลินอวี่ซินตอบรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ สองแขนโอบรัดรอบลำคอ ฝังรอยเล็บลงบนไหล่เพื่อระบายความเสียวซ่าน"อื้อ… เหยี
สี่ชั่วโมงต่อมา ณ ศูนย์บัญชาการใหญ่ Abyss Tower, มาเก๊า… เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของเสิ่นเหยียนเฉินแตะรันเวย์ท่ามกลางพายุฝนที่เริ่มซาลง ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องเซิร์ฟเวอร์หลักด้วยสีหน้าทะมึนตึง รังสีอำมหิตแผ่รอบตัวจนบอดี้การ์ดและโปรแกรมเมอร์คนอื่น ๆ ต้องก้มหน้าหลบสายตาหลินอวี่ซินยืนกอดอกรออยู่หน้าแผงคอนโซลหลัก ใบหน้าสวยคมของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด บนหน้าจอโฮโลแกรมกำลังแสดงประวัติและรูปถ่ายของชายหนุ่มสวมแว่นตา ใบหน้าดูเนิร์ดแต่นัยน์ตาแฝงความบ้าคลั่ง… 'จางอี้'"เขาตายไปแล้ว…" หลินอวี่ซินพึมพำเมื่อเสิ่นเหยียนเฉินเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ "อุบัติเหตุรถตกหน้าผาเมื่อสองปีก่อน ศพถูกไฟคลอกจนจำสภาพไม่ได้ ตำรวจยืนยันดีเอ็นเอจากฟัน… มันจะเป็นเขาไปได้ยังไง""ดีเอ็นเอก็แค่ข้อมูลในกระดาษที่ใช้เงินซื้อหรือให้แฮกเกอร์อย่างพวกคุณแก้ตัวเลขได้" เสิ่นเหยียนเฉินแค่นเสียงเย็นชา นัยน์ตาจ้องมองรูปบนจอด้วยความเกลียดชัง "มันจัดฉากการตายของตัวเอง เพื่อหลบลงใต้ดินไปสร้างเลเวียธาน"ชายหนุ่มหันมาคว้าแขนของหลินอวี่ซิน รั้งตัวเธอเข้ามาประชิด แววตาของเขาไม่ได้มีแค่ความโกรธแค้นศัตรู แต่มันแฝงไปด้วยความหึงหวงที่รุ
เวลา 02:00 น. น่านฟ้ากรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น…พายุฝนหลงฤดูกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก สายฟ้าแลบแปลบปลาบสะท้อนกับตึกระฟ้าของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่ที่ชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางย่านรปปงหงิ บรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบจะบีบหัวใจ เคนจิ ทากาฮาชิ มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลและนายทุนเถื่อนรายใหญ่ของเอเชีย กำลังเดินวนไปมาอยู่ในห้องทำงานสไตล์มินิมอลด้วยใบหน้าซีดเผือด บอดี้การ์ดติดอาวุธหนักกว่าสามสิบชีวิตยืนคุมเข้มอยู่ทุกจุดของเพนต์เฮาส์"แกหมายความว่ายังไงที่บอกว่าเงินสองพันห้าร้อยล้านหายไปหมดแล้ว" เคนจิตวาดใส่โทรศัพท์มือถือ มือที่ถือแก้ววิสกี้สั่นเทิ้ม "ระบบป้องกันของพวกแกมันระดับโลกไม่ใช่หรือไง เลเวียธานรับปากฉันแล้วว่าการปล้น Abyss ครั้งนี้จะไม่มีใครตามรอยได้"ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงสังเคราะห์ดัดแปลงจะตอบกลับมา "เราประเมินความสามารถของราชินีไซเบอร์ต่ำไป… เธอฝังมัลแวร์ย้อนกลับมาตอนที่เราส่งสัญญาณภาพไปเยาะเย้ยเสิ่นเหยียนเฉิน""ไอ้พวกโง่!" เคนจิปาแก้ววิสกี้อัดกำแพงจนแตกกระจาย "เงินนั่นเป็นทุนสำหรับกว้านซื้อสปอนเซอร์ทางการเมืองของฉันทั้งหมด ถ้า Abyss แกะรอยเงินได้ พวกมันต้องรู้พิกัด
ห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก (The Core) ใต้ดินของ Abyss Tower, มาเก๊า… แสงไฟ LED สีฟ้าจากตู้เซิร์ฟเวอร์นับร้อยตู้กะพริบถี่รัว บ่งบอกถึงการประมวลผลข้อมูลมหาศาล อุณหภูมิในห้องถูกปรับให้เย็นจัดเพื่อรักษาเสถียรภาพของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ แต่บรรยากาศกลับร้อนระอุไปด้วยความตึงเครียดของการทำสงครามไซเบอร์หลินอวี่ซินในชุดสูทเข้ารูปสีดำ นั่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติกางล้อมรอบตัวเธอ แสดงกราฟิกเส้นทางการเงินที่สลับซับซ้อนราวกับใยแมงมุมเสิ่นเหยียนเฉินยืนกอดอกพิงกรอบกระจกอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาจับจ้องแผ่นหลังของภรรยาด้วยความหลงใหลและภาคภูมิใจ บาดแผลจากการระเบิดเมื่อคืนถูกปฐมพยาบาลและเย็บปิดเรียบร้อยแล้ว แม้จะมีพลาสเตอร์ปิดที่หางคิ้วและรอยช้ำที่มุมปาก แต่มันกลับยิ่งเสริมให้ใบหน้าของซาตานหนุ่มดูเถื่อนดิบและอันตรายยิ่งขึ้น"พวกมันกำลังใช้ระบบ 'Crypto Tumbler' (เครื่องปั่นเหรียญคริปโต) เพื่อสับเปลี่ยนเส้นทางเงินห้าร้อยล้านของเราให้กลายเป็นเศษเหรียญเล็ก ๆ กระจายไปในบัญชีม้ากว่าหนึ่งแสนบัญชีในสิงคโปร์…" หลินอวี่ซินอธิบายโดยไม่ละสายตาจากจอ "ถ้า
สามชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์รังรักบนเกาะฮ่องกง… เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังกึกก้องเหนือลานจอดบนดาดฟ้าคฤหาสน์ ท่ามกลางพายุฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาทันทีที่ประตูเครื่องเปิดออก เสิ่นเหยียนเฉินก้าวลงมาด้วยสภาพที่สะบักสะบอมที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ชุดยุทธวิธีสีดำขาดวิ่นเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม กลิ่นดินปืน ควันไฟ และคาวเลือดคลุ้งไปทั่วร่าง รอยแผลแตกที่หางคิ้วและมุมปากยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด แต่นัยน์ตากลับยังคงแข็งกร้าวและดุดันราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งหลุดจากกรงประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่ห้องพยาบาลฉุกเฉินชั้นล่างสุดของคฤหาสน์ ทีมแพทย์ประจำองค์กรยืนรอเตรียมพร้อมอยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว… ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำก็วิ่งแหวกวงล้อมของทีมแพทย์เข้ามา หลินอวี่ซินไม่สนมาดราชินีผู้เยือกเย็นอีกต่อไป เธอโผเข้ากอดรัดร่างสูงใหญ่ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันอย่างแรง สองแขนโอบรอบคอเขาแน่นจนตัวสั่น"เหยียนเฉิน… คุณบ้าไปแล้ว… คุณเกือบตายรู้ไหม…" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ใบหน้าสวยซุกลงกับแผงอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและเลือดเสิ่นเหยียนเฉินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะยกมือที่สวมถุงมือหนังเปื้อนเลือดข
น่านฟ้าเหนือทะเลจีนใต้ ห่างจากเกาะนรก 10 ไมล์ทะเล… เสียงคำรามของใบพัดเฮลิคอปเตอร์แบล็กฮอว์กแบบไร้เสียง (Stealth) สีดำทะมึนสามลำ แหวกผ่านเมฆหมอกยามค่ำคืนมุ่งหน้าสู่เขตปลอดกฎหมายทางตอนเหนือของฟิลิปปินส์ภายในห้องโดยสารที่สั่นสะเทือน เสิ่นเหยียนเฉินในชุดยุทธวิธีสีดำสนิทเต็มยศ กำลังเช็กกระสุนปืนไรเฟิลจู่โจม AR-15 และมีดพกคอมแบทด้วยความเยือกเย็น นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่กำลังจะไปเก็บเกี่ยววิญญาณ ลูกทีมหน่วย 'เงา' อีกสิบคนนั่งขนาบข้าง ทุกคนสวมหน้ากากหน้ากะโหลกสีดำ นิ่งเงียบ ไร้ความกลัว มีเพียงจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมา"ทดสอบสัญญาณ… ได้ยินไหม ซาตานของฉัน"เสียงหวานของหลินอวี่ซินดังขึ้นผ่านหูฟังอินเอียร์ของเขา ขณะนี้เธอกำลังนั่งบัญชาการอยู่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ในศูนย์บัญชาการ Abyss Tower ที่มาเก๊า สวมชุดหนังสีดำรัดรูป นัยน์ตาจับจ้องภาพเรดาร์และแผนที่ความร้อนของเกาะนรกอย่างไม่คลาดสายตา"ชัดเจนแจ๋วแหววเลย ภรรยา" เสิ่นเหยียนเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วกดวิทยุตอบกลับ "คิดถึงผมแล้วหรือไง ถึงได้รีบเช็กสัญญาณขนาดนี้""เก็บปากไว้ครางตอนกลับมาหาฉันเถอะค่ะ" หลินอวี่ซินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย้า







