บทที่ 13 ไม่อยากให้ใครเดือดร้อน

ร่างกำยำของลูเซียโน่อุ้มร่างอรชรเปลือยเปล่าที่ยังมีสติอยู่ออกมาจากห้องน้ำในท่าเจ้าสาว ในตอนแรกเธอก็ขัดขืนไม่ยอมให้เขาอุ้ม แต่สุดท้ายคนหน้ามึนอย่างเขาก็รวบร่างเธอเดินออกมาจากห้องน้ำอยู่ดี กว่าพวกเขาทั้งสองคนจะอาบน้ำเสร็จก็กินเวลาไปเยอะพอสมควร เนื่องจากมาเฟียหนุ่มไม่ได้หยุดอยู่แค่รอบเดียวหรือสองรอบ อย่างที่เขาได้พูดเอาไว้ในคราแรก 

คนอย่างเขามันเชื่ออะไรไม่ได้เลยจริงๆ

ลูเซียโน่เดินมาจนถึงเตียงใหญ่กลางห้องนอน เขาวางเธอบนเตียงอย่างไม่ได้อ่อนโยนมากนัก ก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมไปหยิบโซ่มาคล้องกับกุญแจมือไว้เช่นเดิม เขาแอบมองรอยแดงที่ข้อมือของหญิงสาวเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มก็ทำเป็นไม่สนใจ

อัญญานั่งมองการกระทำของเขาอยู่บนเตียงนิ่งๆ เมื่อเขาคล้องโซ่เสร็จ ชายหนุ่มก็ทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับคว้าร่างบอบบางมากอดด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าทั้งคู่ ลูเซียโน่ไม่ชอบใส่เสื้อผ้านอน มันรู้สึกอึดอัด

“อย่ามายุ่งกับฉัน” เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นมา

“อยู่เฉยๆ ฉันจะนอน” พูดจบ เขาก็ตีมึนขยับผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างกายพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้และหลับตาลงทันที

อัญญาถอนหายใจออกเบาๆ ด้วยความเบื่อหน่าย ใบหน้าสวยคมซบอยู่บนอกแกร่งเปลือยเปล่าทำให้เธอได้กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำอ่อนๆ บนตัวลูเซียโน่ที่เขาเพิ่งอาบน้ำมา หญิงสาวเผลอตัวสูดดมกลิ่นกายเขาอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้และสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดของตัวเอง เธอตั้งท่าจะดิ้นออกจากกายแกร่ง แต่เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขาก็ดังขึ้นมา ทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขาเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว เขาหลับไวและหลับง่ายจริงๆ เลย ต่างกับเธอที่มีเรื่องให้คิดเต็มหัวไปหมด กว่าเธอจะข่มตาหลับได้ก็กินเวลาไปนานพอสมควร

ลูเซียโน่ตื่นมาในช่วงเช้าของวัน เขารู้สึกถึงไออุ่นจากข้างกายที่เขากอดรัดเอาไว้ทั้งคืน หญิงสาวหลับสนิทอยู่ในวงแขนแกร่ง ใบหน้าสวยสะพรั่งซบอยู่บนอกของเขา ชายหนุ่มมองสำรวจใบหน้าเธออยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะขยับกายออกจากเธออย่างแผ่วเบาเพราะไม่อยากให้เธอตื่น 

มาเฟียหนุ่มก้าวลงจากเตียงและเดินโทงเทงไปยังห้องน้ำด้วยท่าทางมาดมั่น เขาใช้เวลาอาบน้ำ ล้างหน้า แต่งตัวเกือบหนึ่งชั่วโมง จากนั้นเขาก็ออกมาจากห้องน้ำ 

เรียวขาแกร่งหยุดชะงักอยู่ตรงปลายเตียง มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงทั้งสองข้างพลางจ้องมองหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มอยู่สักพักหนึ่ง ลูเซียโน่คิดบางอย่างอยู่ชั่วครู่ จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและเดินออกมาจากห้องนอนอย่างช้าๆ

“บังคับเธอให้กินข้าวให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ฉันจะไล่ออกหมด” เสียงทุ้มบอกกล่าวกับสาวใช้ที่ยืนประจำอยู่ห้องนอนหลายคน 

“ค่ะนายท่าน” อาเกล หัวหน้าสาวใช้ตอบกลับเจ้านาย

เขาไม่ได้รอฟังคำตอบของใคร เรียวขาแกร่งก้าวเดินไปยังต่อตามทางเดินยาว เขาลงมาชั้นล่างก็พบกับริคิที่ยืนรออยู่ตรงบันไดชั้นล่าง มาเฟียหนุ่มเดินลงมาจนถึงชั้นล่าง

“วันนี้ต้องบินไปอิตาลีครับนาย” ริคิบอกกล่าวกับเจ้านายทันที

“อือ” ลูเซียโน่พยักหน้าให้ลูกน้องเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินต่อไปยังหน้าบ้าน

พวกเขาทั้งสี่คนแบ่งกันดูแล ราฟาเอลดูแลตอนเหนือของฝรั่งเศส ส่วนเขาจะดูแลตอนล่างของฝรั่งเศส และคามิลโลกับวินเซนต์ดูแลที่ฝั่งอิตาลี ซึ่งทุกคนก็รับได้กับการปกครอง การดูแลแบบนี้ พวกเขาไม่ใช่กลุ่มมาเฟียที่เอาแต่ทะเลาะกันเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ทั้งสี่คนผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมาก กว่าพวกเขาจะยิ่งใหญ่ได้ขนาดนี้ เจ็บปวด เติบโตและเรียนรู้เรื่องราวที่ดีร้ายมาด้วยกัน พวกเขาจึงเลือกวิธีที่ดีที่สุดเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข มันหมดยุคที่จะมาฆ่าฟันกันเพื่อผลประโยชน์แล้ว 

ส่วนที่ประเทศไทยกับญี่ปุ่นก็มีกลุ่มโคคุริวหรืออีกชื่อคือกลุ่มมังกรดำ เป็นกลุ่มมาเฟียที่จับมือกับพวกเขาเพื่อความสงบสุขและสันติภาพ เขาถึงบอกไงว่ามันหมดยุคที่จะมาฆ่าฟันกันแล้ว ยุคนี้มันควรที่จะมีข้อตกลงร่วมกันมากกว่า 

กลุ่มของเขาจะมีการประชุมเพื่อปรึกษาหารือกันเสมอ ส่วนสถานที่ก็จะนัดกันอีกที อาจจะเป็นคฤหาสน์ของใครสักคนในสี่คนนี้ หรืออาจจะเป็นที่กาสิโน ลานประมูลลับ แล้วแต่พวกเขาสะดวกกัน แต่ลูเซียโน่เป็นคนที่ง่ายๆ อะไรก็ได้ ส่วนใหญ่เขาจึงแล้วแต่พวกเพื่อนๆ ของเขาเลย

อัญญาตื่นขึ้นมาในช่วงเที่ยง เธอรู้สึกหนักหัวแปลกๆ เหมือนจะไม่สบาย ร่างอรชรยันตัวเองลุกขึ้นมาเอนกายพิงกับที่นอน ข้อมือบางรู้สึกเจ็บและแดงไปหมดทั้งสองข้างเพราะโดนเสียดสีจากกุญแจมือ และยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไรต่อ ประตูห้องก็เปิดออกแง้มออกมาพอดี

สาวใช้ชุดดำทั้งสองคนที่หน้าตายังดูเด็กอยู่ พวกเธอเดินเข้ามาในห้อง คนหนึ่งถือถาดอาหารเข้ามาในห้องนอน แล้วเดินไปวางถาดอาหารไว้ให้หญิงสาวตรงโต๊ะข้างหัวเตียง

“ตื่นแล้วเหรอคะ…กินข้าวก่อนนะคะ” โคลอี้ สาวใช้ที่ถือถาดอาหารเข้ามาเป็นคนเอ่ย ส่วนสาวใช้อีกคนหนึ่งก็เงียบกริบไม่ยอมพูดอะไรออกมา

“ฉันไม่กิน” อัญญาหันหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความดุดันจนสาวใช้ทั้งสองคนหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย 

“คือ…” โคลอี้ตะกุกตะกักเพราะคุณอาเกลหัวหน้าแม่บ้านบอกว่าวันนี้พวกเธอต้องบังคับให้ผู้หญิงในห้องนอนนายท่านกินข้าวให้ได้ หากพวกเธอทำไม่ได้ พวกเธอจะต้องโดนไล่ออกทุกคน

“ออกไป” อัญญาออกปากไล่พวกสาวใช้ทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว 

“ฉันบอกให้ออกไป” เมื่อสปายสาวเห็นว่าพวกสาวใช้ยังยืนนิ่งอยู่ เธอจึงเน้นย้ำอีกครั้ง 

สาวใช้ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเลิ่กลั่ก โคลอี้ปรายตามองถาดอาหารบนโต๊ะข้างหัวเตียงชั่วครู่ ก่อนที่พวกเธอทั้งสองคนจะเดินออกไปจากห้องนอนด้วยท่าทางเลิ่กลั่กทั้งคู่

“เป็นไงบ้าง” อาเกล หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถาม เมื่อสาวใช้ทั้งสองคนเดินออกมาจากห้องนอนนายท่าน

“ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าไม่กินค่ะ แล้วก็ไล่พวกเราออกมาด้วยค่ะ” โคลอี้ตอบกลับอาเกล ทำให้สาวใช้ที่ยืนอยู่ทั้งสามคนหันมองหน้ากันอย่างใช้ความคิด

“โคลอี้” อาเกล เอ่ยเรียกชื่อโคลอี้ขึ้นมาพลางมองหน้าสาวน้อย

“คะ?” โคลอี้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ในใจเธอรู้สึกมีลางสังหรณ์แปลกๆ รู้สึกเหมือนอาเกลจะให้เธอทำอะไรบางอย่างเลย เพราะความพูดเก่ง ความกล้าบ้าบิ่น ความสดใสของโคลอี้ จึงทำให้อาเกลเอ็นดูเด็กสาวคนนี้มากกว่าสาวใช้คนอื่น อาเกลจึงมักที่จะไว้ใจและให้โคลอี้เป็นคนจัดการงานต่างๆ ตลอด 

“ร้องไห้” หัวหน้าแม่บ้านพูดต่อ

“อะไรนะคะ?” 

“แกล้งร้องไห้เลย บีบน้ำตา” อาเกลก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าควรจะใช้วิธีไหน หญิงแก่รู้แค่ว่าควรจะใช้ไม้อ่อนไปก่อนดีกว่า

“จะดีเหรอคะ” โคลอี้ลอบกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย 

“หรือเธออยากโดนไล่ออกล่ะ”

“ไม่ค่ะ”

“งั้นก็เข้าไปใหม่ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้”

“เข้าไปเลยโคลอี้ สู้ๆ นะ” สาวใช้อีกคนที่เข้าห้องนอนไปกับโคลอี้ส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เพื่อน อีกทั้งยังฝากความหวังไว้ที่โคลอี้ด้วย

โคลอี้ยิ้มให้อาเกลกับเพื่อนสาวใช้ด้วยกันอย่างฝืนๆ อีกแล้วเหรอเนี่ย ต้องเป็นเธออีกแล้วสินะ ถึงจะกลัวผู้หญิงในห้องนอนมากสักเท่าไหร่แต่โคลอี้ก็ต้องใจดีสู้เสือแล้วล่ะ ไม่มีใครน่ากลัวเท่านายท่านของพวกเธออีกแล้ว

โคลอี้กลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง อัญญายังคงนอนหันหลังอยู่ สปายสาวได้ยินคนเดินเข้ามาแล้ว แต่อัญญาก็ทำเป็นไม่สนใจ

“คุณคะ” เสียงสั่นเครือของโคลอี้เอ่ยขึ้นมา

“ฉันบอกว่าไม่กิน” อัญญาตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงดุจนสาวใช้ชะงักไปชั่วขณะ อัญญาไม่ได้หันกลับมามองโคลอี้เลยสักนิด

โคลอี้หลับตาลงเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้นมา สาวใช้กะพริบตาปริบๆ เพื่อให้น้ำตาออกมาคลอเบ้าและแสร้งทำเป็นว่าตัวเองร้องไห้

“ฮึๆ ฮึๆ ฮึกๆ” สาวใช้แกล้งทำเป็นสะอึกสะอื้นเสียงดัง และมันก็ดูเหมือนจะได้ผล

“เป็นอะไร” อัญญาหันกลับมาพลางเอ่ยถามสาวใช้ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอเคยอยู่ในองค์กรที่มีแต่สาวๆ มาก่อน เวลามีปัญหาอะไร พวกเธอจึงต้องคอยให้กำลังใจกันตลอด

“ถ้าคุณไม่ยอมกินข้าว ดิฉันต้องถูกไล่ออกแน่ๆ เลยค่ะ” โคลอี้เอ่ยต่ออย่างเศร้าๆ แต่ที่เธอพูดออกมา มันก็คือความจริงทุกอย่าง

“นั่นมันเรื่องของเธอ” ถึงแม้อัญญาจะแอบสงสารสาวใช้อยู่เล็กน้อย แค่เธอก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

“หนูเพิ่งอายุแค่ยี่สิบสามปีเองนะคะ เรียนก็ไม่จบ แม่ก็ป่วยอยู่ หนูไปหางานที่อื่นเขาก็ไม่รับหนูแล้วแน่ๆ เลยค่ะ ฮึกๆ” สาวใช้บีบน้ำตามากยิ่งขึ้น

อัญญามองสาวใช้อย่างใช้ความคิด ยิ่งเห็นสาวใช้ร้องไห้หนักขึ้น เธอยิ่งรู้สึกใจอ่อนมากยิ่งขึ้น เอาจริงๆ เธอก็แค่พยายามตั้งกำแพงขึ้นมาเอง แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยังคงเป็นคนที่มีความรู้สึกแบบคนอื่นๆ ไม่ใช่คนที่ตายด้านทางความรู้สึกขนาดนั้น

“เธอลองกินก่อน” สปายสาวบอกกล่าวโคลอี้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนยวบลง

“กลัวพวกเราจะใส่อะไรลงไปเหรอคะ” สาวใช้เอ่ยถาม แต่สปายสาวแค่มองหน้าเธออย่างนิ่งๆ แล้วก็ไม่ได้ตอบกลับอะไร โคลอี้จึงเอื้อมมือไปหยิบช้อนขึ้นมาและตักข้าวในจานกินทันที 

“แค่ฉันกินก็พอแล้วใช่ไหม” อัญญาพูดขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย เธอจะได้รีบๆ กิน แล้วสาวใช้จะได้ออกไปจากห้องทันที เพราะเธออยากอยู่คนเดียว

“ค่ะ” โคลอี้พยักหน้ารัวๆ ก่อนที่สาวใช้จะเอ่ยต่อ

“แต่คุณคงกินไม่ได้ งั้นหนูป้อนให้นะคะ” สาวใช้เห็นว่าอัญญาถูกใส่กุญแจมืออยู่ เธอจึงอยากช่วยเหลือ โคลอี้ย่อตัวนั่งคุกเข่าลงบนพื้นข้างๆ เตียงนอน

“ขึ้นมานั่งบนเตียง” อัญญาบอกกล่าวสาวใช้อย่างห้วนๆ 

“แต่ว่า…” โคลอี้ไม่กล้าที่จะขึ้นไปนั่งบนเตียง เพราะเหมือนเป็นการเทียบตนขึ้นเสมอกับเจ้านาย 

“ขึ้นมานั่งบนที่นอน ถ้าไม่ขึ้นมา ฉันก็ไม่กิน” 

“คะ…ค่ะ” แต่สุดท้าย สาวใช้ก็ต้องจำใจขึ้นไปนั่งบนเตียง เพื่อที่จะป้อนข้าวให้สปายสาว โดนบ่นเรื่องนี้ยังดีกว่าโดนไล่ออกก็แล้วกัน

“คือ…คุณอยากได้เสื้อผ้าไหมคะ” โคลอี้ถาม เนื่องจากเธอเห็นว่าสปายสาวไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า มีเพียงแค่ผ้าห่มผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายเอาไว้ สาวใช้แอบร่องรอยจ้ำสีแดงที่คอกับไหล่ของสปายสาว แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

“ไม่ต้อง…รีบๆ ป้อนเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว” ต่อให้เธอสวมเสื้อผ้า แต่ถ้าไอ้ผู้ชายคนนั้นกลับมา เขาก็มาถอดชุดของเธออยู่ดี