บทที่ 14 หลอกถาม

ร่างกำยำสมบูรณ์แบบเดินเข้ามาในคฤหาสน์ของเขาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าเล็กน้อย ลูเซียโน่บินกลับมาจากอิตาลี เขาก็ตรงกลับมาที่คฤหาสน์ทันที วันนี้เขาไปเจอผู้หญิงอีกคนที่อยู่กับราฟาเอลมาเช่นกัน แต่ไม่ได้ปะทะฝีปากกันเหมือนรอบที่แล้ว เพราะเกิดปัญหาขึ้นภายในบ้านของคามิลโลเสียก่อน พอประชุมเสร็จ เขาก็รีบบินกลับมาจากอิตาลีทันทีเลย แต่กว่าเขาจะทำงานเสร็จและบินกลับมาถึงก็ปาไปเกือบห้าทุ่มของวันแล้ว

“เธอยอมกินข้าวไหม” ลูเซียโน่เอ่ยถามอาเกล เมื่อเขาเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องนอนของตัวเองแล้ว

“ยอมกินแล้วค่ะนายท่าน” คำตอบของอาเกล ทำให้มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะยอมทำตามง่ายๆ

“ใช้วิธีไหน…ทำไมคนพยศอย่างผู้หญิงคนนั้นถึงยอมกิน” มาเฟียหนุ่มถามต่อ

“โคลอี้ค่ะ…ให้โคลอี้ไปคุยกับเธออยู่พักใหญ่เลยค่ะ” 

“อือ” ใบหน้าหล่อคมคายพยักหน้าให้สาวใช้เล็กน้อย เขาไม่ได้คุยอะไรกับหัวหน้าแม่บ้านต่อ จากนั้นชายหนุ่มก็เข้าไปในห้องนอนของตัวเองที่ตอนนี้โดนผู้หญิงคนนั้นยึดครองไปแล้ว

นัยน์ตาคมปรายตามองไปที่เตียงนอน แสงไฟสลัวจากดวงไฟทำให้เขามองเห็นร่างอรชรที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาจึงก้าวเดินไปหาเธอต่อ เมื่อเดินมาจนถึงเตียงนอน ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาทิ้งตัวนอนลงข้างกายหญิงสาวและดึงรั้งเธอมากอดเอาไว้จากทางด้านหลังทันที

“ไปไกลๆ …เหม็น” คำพูดที่ราบเรียบแต่ดุดันของหญิงสาวดังขึ้นมา 

“ไปอาบน้ำด้วยกันสิ” เขาเอ่ยกระซิบใส่หูคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

“อย่ามายุ่งกับฉัน” เธอตอบกลับทันควัน

“ไม่หนาวหรือไง ทำไมไม่ขอเสื้อผ้าสาวใช้” ลูเซียโน่เห็นว่าอากาศมันเริ่มหนาวแล้ว เขาจึงพูดขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรู้ว่าเธอเป็นใครและต้องการอะไร แต่มันก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ ไม่มีใครหรอกที่ไม่จ้องจะทำร้ายพวกเขา แต่กับเธอมันต่างตรงที่ว่า…เขาถูกใจเธอ อีกอย่างเรื่องของการไต่สวนก็ให้เป็นหน้าที่ของราฟาเอลไปดีกว่า มันคงจะมีวิธีการที่ดีกว่าเขานั่นแหละ ไม่งั้นคงทำให้พี่สาวของผู้หญิงคนนี้จำใจเป็นบอดี้การ์ดให้ไม่ได้หรอก

“ไปอาบน้ำกันเถอะ” เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบ เสียงทุ้มจึงเอ่ยขึ้นมาต่อ

“ไม่” ถึงเธอจะตอบเช่นนั้น แต่ก็โดนเขาจับไหล่ให้หันหน้ากลับมาหาเขาอยู่ดี 

“ฉันกำลังอารมณ์ดีนะ อย่าทำให้อารมณ์เสียสิ หรืออยากให้ฉันทำแบบเมื่อวานหรือไง” เขาพูดพร้อมกับมือแกร่งที่เคลื่อนไปปลดโซ่ออกจากกุญแจมือ

“อย่ามายุ่งกับฉัน” 

 ลูเซียโน่ไม่ได้สนใจในสิ่งที่หญิงสาวพูดเลยสักนิด เขาลงจากเตียง ก่อนที่จะช้อนอุ้มร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าของเธอขึ้นมา หญิงสาวออกแรงดีดดิ้นแต่ลูเซียโน่ก็ไม่สนใจ เขาก้าวตรงไปยังห้องน้ำด้วยใบหน้าที่อมยิ้มและรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้แกล้งเธอ

และแน่นอนว่าสุดท้ายเขาก็ทนไม่ได้ มาเฟียหนุ่มบรรเลงบทสวาทในห้องน้ำเหมือนดั่งเช่นเมื่อวานนี้ แต่ยังดีที่ชายหนุ่มทำมันเพียงแค่รอบเดียวเท่านั้น หลังจากอาบน้ำกันเสร็จ เขาใช้ผ้าขนหนูห่อตัวเธอและลากออกมาจากห้องน้ำ 

“ทุเรศ” เสียงหวานก่นด่าเขาไม่หยุดตั้งแต่ที่ลูเซียโน่อาบน้ำให้เธอ จนกระทั่งพวกเขาอาบน้ำเสร็จ ชายหนุ่มก็อุ้มเธอออกมาจากห้องน้ำและกกกอดเธอเอาไว้เหมือนดั่งเช่นเมื่อวานทุกอย่าง ชายหนุ่มหลับลงไปอย่างรวดเร็ว

เช้าวันต่อมา เมื่อลูเซียโน่ตื่นเขาก็อาบน้ำแต่งตัวและออกจากห้องไป ซึ่งตอนที่เขาออกมาจากห้องนอนหญิงสาวก็ยังไม่ตื่นเช่นกัน ร่างกำยำสวมเชิ้ตสีดำกับกางเกงเข้าคู่กัน เขาย่างกรายออกมาจากห้องนอนและพบกับสาวใช้ที่ชื่อโคลอี้ยืนอยู่หน้าห้องกับอาเกล

“โคลอี้” เสียงทุ้มทรงพลังของลูเซียโน่เอ่ยเรียกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คะ?” โคลอี้สะดุ้งเล็กน้อย

“ฉันมีเรื่องให้เธอทำ” เขาเอ่ยต่อพลางจ้องมองใบหน้าสาวใช้จนเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ

อัญญาค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาในช่วงสายของวัน เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้หลับสนิทขนาดนี้ ซึ่งมันแตกต่างกับตอนที่เธออยู่ในองค์กรโดยสิ้นเชิง เธอเคยอยู่ในห้องเล็กๆ สี่เหลี่ยม ตอนเช้าต้องรีบตื่นมาฝึกซ้อมร่างกายอย่างหนัก เธอกับพี่สาวไม่เคยได้มีชีวิตที่สบายอย่างวัยรุ่นคนอื่นเลยสักครั้ง 

อัญญานอนคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เคยพามาตั้งแต่เด็กกับพี่สาวอยู่สักพักหนึ่ง ประตูห้องนอนก็เปิดออกพร้อมกับสาวใช้คนเดิมที่เปิดประตูแง้มเข้ามาในห้อง

“หิวหรือยังคะ” โคลอี้ส่งยิ้มบางๆ ให้อัญญาที่นอนมองหน้าเธออยู่ สาวใช้จึงปิดประตูห้องนอนและเดินไปหาสปายสาวที่เตียง

“ยัง” เสียงหวานตอบกลับห้วนๆ 

โคลอี้ยิ้มกว้างขึ้นและเอาแต่มองหน้าอัญญาอยู่อย่างนั้น จนสปายสาวถึงกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

“มีอะไร” อัญญาถามขึ้นมาอีกครั้ง

“หนูต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ เพราะคุณเลยนะ หนูถึงไม่โดนไล่ออก” โคลอี้เอ่ยต่อด้วยท่าทางสดใส

“ฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอมาโดนไล่ออกเพราะฉันเหมือนกัน” เด็กสาวตรงหน้าของเธอไม่ได้ผิดอะไร อัญญาจึงไม่ได้อยากทำร้ายชีวิตใครเช่นกัน คนอื่นควรมีอนาคตที่สดใสมากกว่าเธอกับพี่สาว 

“ถึงคุณจะดูไม่สนใจอะไร แต่จริงๆ แล้วคุณก็เป็นคนที่แคร์คนอื่นเหมือนกันนะคะ” สิ้นเสียงสาวใช้ สปายสาวหลับตาลงเล็กน้อยเพราะเธอรู้สึกหนักเปลือกตา

“หนูชื่อโคลอี้นะคะ” สาวใช้เอ่ยต่อ ทำให้อัญญาลืมตาขึ้นมามองหน้าโคลอี้ด้วยสายตานิ่งเรียบ

“คุณชื่ออะไรคะ” โคลอี้เอ่ยถามต่ออย่างยิ้มๆ

“ทำไมถึงต้องอยากรู้เรื่องอะไรพวกนั้นด้วย” อัญญาไม่เข้าใจว่าทำไมสาวใช้คนนี้ถึงต้องอยากจะรู้จักเธอ ทั้งๆ ที่อัญญาแสดงออกชัดเจนว่าเธอไม่ได้อยากเป็นมิตรกับใคร

“เราจะได้เป็นเพื่อนกันไงคะ” 

“เพื่อนเหรอ?” สปายสาวทวนคำพูดของโคลอี้ 

เพื่อน? ตั้งแต่เกิดมาอัญญายังไม่เคยมีเพื่อนเลย จะมีก็แต่คนที่อยู่ในองค์กรด้วยกัน ต่างคนต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ถ้าใครที่ทำภารกิจพลาดมา พวกเธอก็จะโดนลงโทษ เอวาพี่สาวของเธอ ที่เป็นพี่ใหญ่สุดในองค์กรก็จะคอยแอบไปคุยกับเด็กสาวเหล่านั้นเพื่อให้พวกเธอมีกำลังใจมากขึ้น

“ค่ะ…เพื่อน” สาวใช้ยิ้มกว้างให้อัญญา 

“ฉันชื่อเอเลน่า” เธอตอบกลับไป โคลอี้คงเป็นเพียงคนเดียวในคฤหาสน์ที่คุยกับเธอแบบนี้

“ชื่อเพราะมากเลยนะคะ” โคลอี้ยิ้มไม่หุบ เมื่อสปายสาวเริ่มลดกำแพงลงไปบ้างแล้ว

“อือ” เธอไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร จึงพยักหน้าให้เบาๆ

“เดี๋ยวหนูไปยกข้าวมาป้อนให้คุณแบบเมื่อวานนี้นะคะ” พูดจบ โคลอี้ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องเพื่อเอาอาหารมาให้สปายสาวทันที

อัญญายอมให้สาวใช้ป้อนข้าวให้เธอเหมือนเมื่อวาน ในขณะที่โคลอี้ป้อนข้าวเธออยู่ โคลอี้ก็ชวนเธอคุยไปด้วยตลอดเวลา ซึ่งอัญญาก็ตอบเธอสั้นๆ ห้วนๆ ตามประสาของเธอ เมื่ออัญญากินข้าวเสร็จ สาวใช้ก็เอายามาทาที่ข้อมือให้เธอเพราะตอนนี้มันเป็นรอยแดงหนักขึ้นกว่าเดิมแล้ว

ลูเซียโน่ย่างกรายเข้ามาภายในคฤหาสน์และตรงไปยังห้องนอนของตัวเองบนชั้นสอง ถึงแม้ว่าวันนี้งานเขาไม่ได้เยอะมากสักเท่าไหร่ แต่เขาก็กลับบ้านมาเกือบสามทุ่มของวันแล้ว ริคิเดินตามเจ้านายมาติดๆ มันเพิ่งจะสามทุ่ม คนสนิทจึงยังไม่ได้ไปพักผ่อน เพิ่งว่าเจ้านายต้องการอะไรอีก

“เธอกินข้าวไหมวันนี้” เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยถามโคลอี้กับอาเกลที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนของเจ้านาย

“กินค่ะ” อาเกลเป็นคนตอบกลับ

“เรื่องที่ฉันให้ไปทำล่ะ” ลูเซียโน่เอ่ยถามโคลอี้ต่อ

“เธอชื่อเอเลน่าค่ะ” โคลอี้ที่ก้มหน้าอยู่ในคราแรก เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาตอบกลับเจ้านาย

“ดีมาก…เพิ่มโบนัสให้โคลอี้ด้วย” มาเฟียหนุ่มบอกกล่าวริคิที่เดินตามมาด้านหลังเขา 

“ครับนาย” ริคิรับคำสั่งเจ้านายเสียงหนักแน่น 

ไม่ใช่ว่าลูเซียโน่ไม่พยายามที่จะสืบค้นหาประวัติของเธอ เขาพยายามแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใช่คนปกติที่มีตัวตน เขาจึงไม่เจอประวัติของเธอเลย ซึ่งโดยปกติ คนธรรมดาก็จะมีประวัติการใช้บัตร ประวัติการเข้าโรงพยาบาล แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่มีประวัติอะไรเลยสักอย่าง