บทที่ 18 สายเกินไป

รถยนต์คันหรูขับเคลื่อนออกมาจากคฤหาสน์ อัญญาขึ้นรถมากับริคิ เมื่อเธอขึ้นรถมาริคิก็ยื่นรองเท้าผ้าใบสีดำให้กับเธอ เธอจึงรับมาสวมใส่ทันที สปายสาวเธอนั่งอยู่หลังเบาะคนขับรถพลางมองออกไปนอกรถอย่างเหม่อลอย

รถยนต์คันหรูขับเคลื่อนออกมาจากคฤหาสน์สักพักหนึ่ง ก็มาถึงเส้นทางริมชายฝั่งที่ทอดตัวคดโค้งไปตามไหล่เขา รถคันหรูลัดเลาะเลียบหน้าผาสูงชัน หญิงสาวมองทะเลสีฟ้าครามผ่านกระจกรถพลางนั่งกอดตัวเองเอาไว้เพราะรู้สึกหนาวจากเครื่องปรับอากาศ เธอยกมือขึ้นมากอดและลูบแขนตัวเองเบาๆ ไม่รู้ว่าตัวเองหนาวหรือรู้สึกประหม่ากันแน่ ก่อนที่จะออกมาจากคฤหาสน์ เธอได้สำรวจบ้านของชายหนุ่มและเธอพบว่ามันใหญ่โตกินพื้นที่ไปหลายพันตารางวา มีรถซูเปอร์เป็นสิบๆ คันที่จอดอยู่ในโรงรถ เรียกได้ว่าเขาเป็นระดับมหาเศรษฐกิจเลย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นสักเท่าไหร่

อัญญาปล่อยให้ความคิดตัวเองล่องลอยไปกับทะเลสีฟ้าครามในขณะที่รถกำลังขับเคลื่อนอยู่ เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกพาไปที่ไหนแต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ริคิขับรถมาเรื่อยๆ จนกระทั่งรถยนต์คันหรูมาถึงในตัวเมืองของที่นี่ เธอมองออกไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้ดูเป็นเมืองที่มีแต่ผู้คนร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีอยู่ทั้งนั้น ทั้งรถสปอร์ตที่จอดกันเกลื่อนกลาด ผู้คนที่นี่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมเดินไปมา ตึกอาคารของที่นี่สูงใหญ่และมีเอกลักษณ์ของเมืองอย่างชัดเจน ริคิขับเคลื่อนมาจอดรถเข้าข้างทาง

“คุณไปได้แล้วครับ” เสียงทุ้มของบอดี้การ์ดบอกกล่าวเธออย่างสุภาพ

“หมายความว่าไง” อัญญาขมวดคิ้วเอ่ยถามอย่างสงสัย นี่พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ จะลองใจเธอหรือว่าวางแผนอะไรกันอยู่

“นายท่านให้ปล่อยคุณได้แล้วครับ” ริคิตอบกลับเธอ

“แล้วพี่สาวของฉันล่ะ” 

“นายท่านแจ้งว่าปล่อยตัวไปเรียบร้อยแล้วครับ แต่ก็ไม่รู้ว่าไปไหน” เป็นอย่างที่เจ้านายบอกไว้จริงๆ ด้วย เธอจะต้องถามเรื่องพี่สาวอย่างแน่นอน

“ทำไม” เธอยังคงเอ่ยถามด้วยท่าทางที่ไม่ไว้วางใจสักเท่าไหร่

“เพราะนายท่านเมตตาพวกคุณไงครับ ผมก็ไม่รู้ว่าพี่สาวของคุณไปทำข้อแลกเปลี่ยนอะไรกับท่านราฟาเอลครับ…แต่ตอนนี้พวกคุณเป็นอิสระแล้ว” ริคิเอ่ยอย่างหนักแน่น 

อัญญาถอนหายใจออกแรงเพราะความหนักอึ้งที่เกิดขึ้นภายในใจ เธอรู้สึกหน่วงในใจ ทั้งๆ ที่เธอควรจะดีใจมากกว่า ที่ตัวเองได้ออกมาจากที่แห่งนั้นมาแล้ว มือบางเอื้อมไปเปิดประตูรถและก้าวลงมาจากรถคันสีดำอย่างช้าๆ เมื่อเธอปิดประตูรถเรียบร้อยแล้ว ริคิเหยียบคันเร่งขับรถออกไปจากตรงนั้นทันที

เธอเป็นอิสระแล้ว แต่ทำไมเธอถึงไม่ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด อัญญาไม่มีที่ไป จะกลับไปที่องค์กรก็คงไม่ได้เพราะพวกเธอทำงานพลาด และแน่นอนว่าเธอจะต้องโดนลงโทษเพื่อเป็นบทเรียน พวกเธอโดนแบบนั้นมาตลอด เอวาเองก็ย้ำกับเธอแล้วว่าอย่ากลับไปที่นั่นอีก

 อัญญายืนนิ่งอยู่สักพัก เมืองนี้ช่างกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยผู้คน แต่เธอรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก เธอเงยหน้ามองสำรวจกล้องวงจรปิดตามข้างทางและที่ติดอยู่หน้าตึกอาคารต่างๆ 

เธอต้องหนีไปให้ไกล ถือว่าเป็นโอกาสให้ตัวเองได้เริ่มต้นใหม่ ที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลยเพราะหัวหน้าองค์กรที่พ่วงตำแหน่งย่าของพวกเธอด้วย ย่าที่ไม่ทำหน้าที่ย่าเลยสักครั้ง เห็นพวกเธอเป็นเพียงเครื่องมือหลักในองค์กรก็เพียงเท่านั้น

อัญญาสะบัดหน้าไล่ความคิดของตัวเองออกไป เรียวขาเล็กก้าวเดินไปตามทางเดินที่เธอเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปที่ไหน ตอนนี้เธอไม่รู้อะไรเลย เธอไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง เหมือนคนหลงทางที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปทิศทางไหน ไม่ใช่แค่เรื่องเส้นทาง แต่ภายในใจของเธอเองก็รู้สึกหลงทางเช่นกัน

หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆ โดยเธอพยายามหลบองศาของกล้องวงจรปิดไปตามซอกตึก เพราะร่างกายที่ยังไม่ค่อยแข็งแรงสักเท่าไหร่ อีกทั้งเมื่อเช้านี้เธอยังไม่ได้กินข้าว จึงทำให้หญิงสาวรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็ฝืนร่างกายเดินไปต่ออย่างเงียบๆ ราวกับคนไร้ตัวตน เรื่องทำตัวเป็นเหมือนเงาไร้ตัวตน เธอกับพี่สาวถนัดอยู่แล้วล่ะ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ อัญญาออกมาจากตัวเมืองและเดินลัดเลาะข้างถนนไปตามผาชัน ลมพัดผ่านเอากลิ่นเค็มจางๆ จากทะเลฝั่งตรงข้ามขึ้นมาให้เธอได้กลิ่น อัญญาเดินมาจวบจนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไป แม้แต่น้ำสักหยดเธอก็ยังไม่ได้กิน แสงไฟจากหน้ารถที่ขับผ่านไปมาสาดส่องเข้าหน้าเธอคันแล้วคันเล่า แต่ก็ไม่มีรถคันไหนที่คิดจะจอดรับหญิงสาวเลยสักคัน ใบหน้าสวยคมมีเหงื่อผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินและร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากไข้ ทำให้อัญญาเริ่มเดินเซเล็กน้อย มือบางเกาะราวกั้นข้างถนนพยุงตัวเองไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย เธอคงต้องหาบ้านร้างนอนก่อนในคืนนี้

ในขณะที่หญิงสาวเดินอยู่นั้น รถยนต์คันสีขาวคันหนึ่งก็ขับมาจอดลงข้างทางด้านหลังอัญญาแสงไฟฉุกเฉินหน้ารถเปิดกะพริบรัวเอาไว้ อัญญาจึงหันกลับไปมองพร้อมกับหรี่ตาลงเพราะแสงไฟที่สาดส่องเข้าใส่หน้าเธอ ทำให้เธอแสบตาและมองอะไรไม่ค่อยเห็น ก่อนที่ร่างของหญิงแก่คนหนึ่งจะรีบเดินมาหาอัญญา

“หนู! เป็นอะไรหรือเปล่า…ทำไมมาเดินอยู่ที่มืดๆ แบบนี้คนเดียวล่ะ” หญิงแก่รูปร่างสูงผอมรีบปรี่เข้ามาพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง หญิงแก่สวมชุดที่ดูธรรมดา กางเกงยีนสีเข้มขายาวกับเสื้อยืดสีขาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ” อัญญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเพราะขาดน้ำมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว

“จะไปไหนเหรอ น้าไปส่งได้นะ” หญิงสาวเอ่ยต่อ

“มะ…ไม่เป็นไรค่ะ” อัญญาปฏิเสธหญิงแก่ด้วยความเกรงใจ เธอไม่อยากให้ใครมาช่วยเหลือเธอทั้งนั้น แต่ทว่าในวินาทีต่อมา อัญญาก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาอีกครั้งและครั้งนี้ก็ดูจะหนักขึ้นมากกว่าเดิม 

“ไหวไหมหนู” หญิงแก่เอ่ยถามต่อด้วยความเป็นห่วง เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าหญิงสาวมีอาการแปลกๆ

และยังไม่ทันที่อัญญาจะได้ตอบกลับหญิงแก่ ภาพทุกอย่างก็หมุนติ้วและเบลอพร้อมกับดวงตากลมโตของอัญญาที่ค่อยๆ หรี่ลงช้าๆ ก่อนที่สติเธอจะดับวูบลงไป

“หนู!! หนู!!” เสียงหญิงแก่ร้องเรียกอัญญาดังลั่น ในขณะที่อัญญากำลังจะทรุดตัวล้มลงไป หญิงแก่ก็รีบเข้ามาประคองร่างบอบบางของหญิงสาวนั่งลงอย่างช้าๆ 

ทางด้านของมาเฟียหนุ่ม ภายในห้องชั้นบนสุดของสนามแข่งรถ ทุกคนภายในสนามแข่งดูคึกคักและสนุกสนานกับการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาที แตกต่างกับเจ้าของสนามแข่งที่ดูเหมือนจะไม่ได้มีอารมณ์ดีเหมือนทุกวัน ลูเซียโน่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องพร้อมกับ

“นายครับ วันนี้มีรถเข้าร่วมแข่งขันห้าคันครับ” อองตวนที่ยืนอยู่ด้านหลังโซฟาบอกกล่าวกับเจ้านาย

“อือ” ลูเซียโน่ขานรับในลำคอ ในสมองของเขาครุ่นคิดแต่ถึงเรื่องของสปายสาว ถึงเขาจะออกคำสั่งไปอย่างนั้น แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกสับสนกับคำสั่งของตัวเอง

ในขณะที่ลูเซียโน่ครุ่นคิดอยู่นั่นเอง ริคิเดินเข้ามาในห้องและหยุดอยู่ข้างอองตวน ลูเซียโน่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสนิท จึงเอ่ยถามริคิขึ้นมาทันที

“เอาเธอไปไว้ที่ไหน” 

“ไปส่งไว้กลางเมืองครับนาย” ริคิตอบกลับเสียงหนักแน่น

มาเฟียหนุ่มนั่งอ้าขาเป็นฐานรองข้อศอก ก่อนมือแกร่งจะยกขึ้นเท้าคาง ดวงตาคมกริบทอดมองตรงหน้าอย่างใช้ความคิด เขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ในสมองก็คิดแต่เรื่องของเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร ลูเซียโน่ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“พากูไปหาเธอ” เสียงทุ้มของมาเฟียหนุ่มเอ่ยอย่างหนักแน่น

สุดท้ายลูเซียโน่กับลูกน้องก็ต้องยกโขยงมากันหมด ริคิพาเจ้านายมายังตรงที่ที่เขาปล่อยเธอทิ้งไว้ เมื่อมาถึง มาเฟียหนุ่มก็ให้คนออกตามหาเธอทันที ส่วนตัวเองก็ยืนรออยู่ข้างๆ รถยนต์คันสีดำที่จอดเรียงรายกันอยู่หลายคัน บอดี้การ์ดพากันกระจายกำลังตามหาหญิงสาวจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมง 

“ไม่เจอเลยครับ” ริคิวิ่งกลับมาแจ้งข่าวให้เจ้านายทราบ พวกเขาหาทุกซอกทุกมุมแล้วแต่ก็ไม่เจอ 

“ตามหาให้เจอ ไปขอดูกล้องวงจรปิดแถวๆ นี้ด้วย” ลูเซียโน่เท้าเอวเอ่ยด้วยสีหน้าที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อย เธอไม่มีอะไรติดตัวไปเลยสักอย่างนอกจากเสื้อผ้า เขาน่าจะตัดสินใจอะไรให้มันไวกว่านี้

“ขอดูแล้วครับนาย เหมือนเธอจะสังเกตกล้องวงจรปิดแถวๆ นี้ แล้วหลบเลี่ยงได้ครับ” อองตวนที่วิ่งตามริคิกลับมาเอ่ยต่อ เขาไปไล่ขอดูกล้องแถวๆ นี้มาหมดแล้ว

“อะไรกันว่ะ!! แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว!” ลูเซียโน่ตวาดลูกน้องเสียงดังลั่น จนทุกคนที่กำลังวิ่งมารวมกันสะดุ้งโหยง เพราะลูเซียโน่ไม่ใช่คนที่จะอารมณ์กับอะไรได้ง่ายๆ โดยปกติมาเฟียหนุ่มมักจะอารมณ์ดีและกวนประสาทคนอื่นอยู่ตลอดเวลา

“ขอโทษครับนาย” ริคิก้มศีรษะให้เจ้านาย เขาไม่เคยเห็นมาเฟียผู้ที่อารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา โมโหขนาดนี้มาก่อน

“ไปหาจนกว่าจะเจอ!!” ลูเซียโน่ออกคำสั่งเสียงเข้ม

“ครับนาย!!” เหล่าบอดี้การ์ดตอบกลับอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนที่ทุกคนจะก้มศีรษะให้เจ้านายและรีบแยกกันไปหาสปายสาวต่อ

ลูเซียโน่ยกมือแกร่งขึ้นมาขยี้หัวตัวเองแรงๆ อย่างหัวเสีย นี่มันก็ดึกมากแล้ว เธอจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่า เธอไม่มีเงินติดตัวสักบาท เธอจะไปนอนที่ไหน คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขา และเหนือสิ่งอื่นใดเลยคือ…เขาเป็นห่วงเธอ

หรือเขาจะมาช้าเกินไป