บทที่ 17 ใจหาย

เช้าวันต่อมา ลูเซียโน่ตื่นขึ้นมาก่อนอัญญาเหมือนดั่งเช่นทุกวัน เขามองร่างอวบอิ่มที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ วงแขนแกร่งสอดใต้ลำคอระหง เขาเคลื่อนใบหน้าไปจุมพิตลงบนเรือนผมหญิงสาวอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งนานวันเข้าเขาก็ยิ่งรู้สึกคุ้นชินกับการมีเธอในชีวิตแบบนี้ไปแล้ว เขากดจูบเรือนผมคนตัวเล็กอยู่เนิ่นนาน

ชายหนุ่มค่อยๆ ผละออกจากร่างผอมบางอย่างช้าๆ เขาลุกขึ้นนั่งและก้าวขาลงจากเตียง ก่อนที่จะก้มลงมองแก่นกายใหญ่ของตัวเองที่ชูชันกระตุกหงึกๆ อยู่กลางกาย น้ำกามเหนียวข้นแห้งเหือดติดอยู่บนท่อนเอ็นใหญ่ อีกทั้งยังเปียกอยู่บนที่นอนหลายจุด มือแกร่งยกขึ้นมาเสยผมตัวเองขึ้น ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและเดินโทงเทงตรงไปยังห้องน้ำ

อัญญาตื่นสักพักหนึ่งแล้ว แต่เธอแค่ยังปิดเปลือกตาแสร้งทำเป็นว่าตัวเองยังหลับอยู่ เมื่อลูเซียโน่ลุกขึ้นไปจากที่นอนและหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอจึงลืมตาขึ้นมา มือบางยกขึ้นมาจับหน้าอกตัวเองเบาๆ ใจดวงน้อยเต้นตุบๆ พร้อมกับความรู้สึกวูบไหวแปลกๆ เธอรับรู้การกระทำของชายหนุ่มทุกอย่าง หญิงสาวนอนครุ่นคิดจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว จนกระทั่งเธอได้ยินเสียงชายหนุ่มเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำและเดินออกไปจากห้องนอนอย่างเงียบๆ เมื่อลูเซียโน่ออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว อัญญาจึงลืมตาและลุกขึ้นมานั่งมองประตูห้องนอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสนตีกันวุ่นวายอยู่ในสมองตัวเอง

ลูเซียโน่เดินออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางสง่างาม สาวใช้กับบอดี้การ์ดหลายคนยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องนอนตามปกติของพวกเขา 

“หาข้าวให้เธอกินด้วย” เสียงทุ้มออกคำสั่งกับสาวใช้ที่ยืนอยู่หลายคน ซึ่งมีอาเกลกับโคลอี้ยืนอยู่ด้วย

“รับทราบค่ะนายท่าน” อาเกลก้มศีรษะพลางตอบกลับมาเฟียหนุ่ม

จากนั้นลูเซียโน่ก็ออกมาจากคฤหาสน์ทันที ขบวนรถหรูสีดำขับออกมาจากคฤหาสน์และมุ่งตรงไปยังกาสิโนที่อยู่ใกล้คฤหาสน์ที่สุด 

ลูเซียโน่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่กาสิโน วันนี้ราฟาเอลไปที่กาสิโนอีกที่หนึ่งและไปลานประมูลลับต่อ ลูเซียโน่จึงเข้ามาที่กาสิโนอีกที่หนึ่งที่อยู่ใกล้คฤหาสน์ของเขา มาเฟียหนุ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่าวันนี้จะเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น สัญชาตญาณของเขามันรู้สึกขึ้นมาเอง ร่างกำยำนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่บนเก้าอี้ตรงโต๊ะ ภายในห้องทำงานของกาสิโน 

ในขณะที่เขากำลังใจจดใจจ่อกับงานอยู่ เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นมา มือแกร่งเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาจึงกดรับสายและยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที

‘ปล่อยตัวน้องสาวของเธอไปได้แล้ว’ ราฟาเอลเอ่ยขึ้นมาอย่างนิ่งเรียบผ่านโทรศัพท์ 

ลูเซียโน่ขมวดคิ้วเข้าหากันจนเกิดรอยย่น ทำไมอยู่ดีๆ ถึงบอกให้เขาปล่อยล่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น

“ให้กูปล่อยเลยเหรอ” เสียงของลูเซียนตอบกลับมาอย่างสงสัย แต่เหนือสิ่งอื่นใดเลยคือเขารู้สึกใจหายแปลกๆ ภายในใจมันหน่วงไปหมด หน่วงแบบไม่ถูก

‘ใช่ ปล่อยเธอไปได้แล้ว….ครั้งนี้ปล่อยเธอไปจริงๆ’ พูดจบ ราฟาเอลก็กดวางสายไปทันที 

ลูเซียโน่ค่อยๆ เลื่อนโทรศัพท์ที่แนบหูออกช้าๆ เขาวางโทรศัพท์บนโต๊ะและเอนกายกับพนักพิงเก้าอี้ 

ปล่อยเธอไป คำนี้ที่เขาได้ยินเมื่อครั้งที่แล้ว มันยังไม่รู้สึกใจหายมากเท่ากับครั้งนี้ ครั้งนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาจะเสียเธอไปจริงๆ แล้ว มันต่างกันมาก เพราะในครั้งที่แล้วเขาแค่รู้สึกว่าเขายังไม่อยากที่จะเสียของเล่นชิ้นนี้ไป มันเหมือนกับว่า…เขาเพียงแค่ยังสนุกอยู่ แต่ในตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

“อะไรของมันวะ”

มาเฟียหนุ่มรู้สึกใจหายนิดๆ ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าสักวันต้องปล่อยเธอไป แต่อย่างไรเขาก็ไม่คิดว่ามันจะไวขนาดนี้ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็คิดว่าทางนี้มันคงดีแล้วล่ะ ดีกว่าจบปัญหาโดยการฆ่าเธอ เขาควรจะจบทุกอย่างได้แล้ว ก่อนที่เขาจะทำใจได้ยากมากกว่านี้ มือหนาเลื่อนไปกดปุ่มบนโทรศัพท์บ้านสีดำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน

“ริคิ เข้ามาหากูหน่อย” เสียงทุ้มจึงเอ่ยอย่างนิ่งเรียบ พูดจบ ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นจากปุ่มทันที 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดกัน จากนั้นประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดแง้มเข้ามา ริคิเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านายด้วยร่างกำยำที่ยืนตัวตรงรอรับคำสั่งของเจ้านาย

“เอาเธอไปปล่อยได้แล้ว” ลูเซียโน่ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบพลางออกคำสั่งกับคนสนิท

“ที่ไหนครับนาย” ริคิเอ่ยถาม

“ในเมือง…ที่ไหนก็ได้ มึงคิดเอาเลย ไอ้ราฟาเอลมันออกคำสั่งมาแล้ว” มาเฟียหนุ่มก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรต่อ เขารู้สึกสับสนอยู่ภายในสมองจนคิดอะไรไม่ออก

“ครับ” ริคิก้มศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้ง ก่อนที่เขาหันหลังและเดินออกไปทันที

เมื่อลูกน้องออกไปจากห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่หลับตาลงอย่างช้าๆ ทุกอย่างที่อยู่ในหัวเขาตอนนี้มันตีกันวุ่นวายไปหมด

ริคิกลับมาที่คฤหาสน์เพื่อทำตามคำสั่งของเจ้านาย เขาถือเสื้อผ้ามาชุดหนึ่งเพื่อให้สปายสาวใส่ ริคิเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนของเจ้านาย

“โคลอี้” ริคิเอ่ยเรียกสาวใช้ที่ดูจะสนิทกับสปายสาวมากที่สุด

“คะ?” โคลอี้ที่ยืนก้มหน้าอยู่ในคราแรก เธอเงยหน้าขึ้นมามองคนสนิทของเจ้านาย 

“เอาเสื้อผ้าไปให้คุณเอเลน่าเปลี่ยน เสร็จแล้วก็พาเธอลงไปด้านล่างด้วย” ชายหนุ่มญี่ปุ่นเอ่ยต่อ เขาได้รับคำสั่งจากเจ้านายมาแบบไหน เขาก็ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด นั่นแหละคือการทำงานของเขา มือแกร่งยื่นเสื้อผ้าในมือไปให้สาวใช้

“ค่ะ” โคลอี้จึงเอื้อมมือไปด้านหน้าเพื่อรับชุดมาถือเอาไว้ สาวใช้เดินไปยังหน้าประตูห้องนอนและเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องช้าๆ โคลอี้ชะเง้อหน้าเข้าไปดูว่าหญิงสาวในห้องกำลังทำอะไรอยู่ 

อัญญายืนอยู่กลางห้องด้วยร่างบอบบางที่สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปกปิดร่างกายของตัวเอง เนื่องจากสปายสาวเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธออาบน้ำได้เองโดยไม่มีเชือกหรืออะไรมาพันธนาการเธอเอาไว้ สาวใช้มองสำรวจร่างอรชรของสปายสาวที่อยู่ในผ้าขนหนูสีขาวเพียงผืนเดียว อัญญามองหน้าโคลอี้เช่นกัน

“มีอะไร” เสียงหวานของสปายสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ขออนุญาตเข้าไปนะคะ” โคลอี้ขออนุญาตสปายสาวก่อน ซึ่งอัญญาก็พยักหน้าตอบกลับไปเบาๆ โคลอี้จึงเดินเข้ามาในห้องนอน แล้วหันหลังกลับไปปิดประตูห้องนอนให้สนิท

“คุณริคิให้เอาเสื้อผ้ามาให้ เขาบอกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วให้ลงไปข้างล่างค่ะ” โคลอี้เดินไปหาอัญญาพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าในมือให้สปายสาว

“ทำไม” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“คุณริคิไม่ได้บอกอะไรต่อค่ะ เขาบอกมาแค่นี้” สาวใช้ตอบกลับ

อัญญาเอื้อมมือไปรับเสื้อผ้ามาถือเอาไว้ โคลอี้ส่งยิ้มให้เธอหนึ่งครั้งแล้วหันหลังกลับ สาวใช้เดินออกไปจากห้องนอนทันที สปายสาวมองเสื้อผ้าในมืออยู่ชั่วครู่ จากนั้นเธอก็ถือชุดและเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อแต่งตัวทันที

อัญญาใช้เวลาแต่งตัวไม่นานสักเท่าไหร่ ร่างแบบบางสวมเสื้อยืดรัดรูปสีดำกับกางเกงขายาวสีเข้ากัน เธอก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำและเดินไปยังประตูห้องนอนต่อ ในขณะที่มือบางกำลังจะเปิดประตูห้อง เธอหันหน้ากลับมามองไปรอบๆ ห้องนอนอีกครั้ง เธอรู้สึกโหวงเหวงภายในใจแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร แต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว หญิงสาวถอนหายใจออกเบาๆ หนึ่งครั้ง ใบหน้าสวยหันกลับมาแล้วมือบางก็เปิดประตูห้องนอนออกไปอย่างช้าๆ 

“เดี๋ยวหนูพาลงไปข้างล่างนะคะ” โคลอี้พูดขึ้นมาทันทีที่สปายสาวเปิดประตูห้องออกมา

“อือ” อัญญาพยักหน้าให้สาวใช้เบาๆ โคลอี้ส่งยิ้มให้เธอ ก่อนที่สาวใช้จะเดินนำไป 

อัญญาเดินตามโคลอี้ลงมาชั้นล่างพร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำดูทันสมัยทั้งหลัง จนแทบไม่เห็นเค้าโครงเดิมของคฤหาสน์แล้ว โคลอี้พาเธอเดินลงไปจนถึงชั้นล่างและพาเดินไปหน้าประตูของคฤหาสน์ที่มีริคิยืนรออยู่ 

“เชิญทางนี้ครับ” ริคิผายมือไปด้านนอกประตูคฤหาสน์เพื่อพาเธอไปยังลานจอดรถหรู 

อัญญามองหน้าคนสนิทของลูเซียโน่ด้วยสายตานิ่งเรียบ แต่เธอไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา เธอทำหน้านิ่งๆ แล้วเดินไปยังทางที่ริคิบอกกล่าวเธอทันที