บทที่ 30 เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เอวาพาอัญญาเดินเข้ามาในคฤหาสน์ ตามมาด้วยราฟาเอลที่เดินสองมือล้วงกระเป๋าเดินตามสองสาวมาติดๆ เมื่อเดินผ่านหน้าประตูคฤหาสน์เข้ามาเรียบร้อยแล้ว อัญญากวาดสายตามองคฤหาสน์ที่ใหญ่โตพลางครุ่นคิดไปถึงคฤหาสน์ของผู้ชายคนนั้น ที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับสถานที่แห่งนี้

พวกเขาทั้งสามคนเดินเข้ามายังห้องโถงขนาดใหญ่ เอวาพาน้องสาวที่อยู่เด็กทารกตัวน้อยมานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ข้างกายของเธอ 

ราฟาเอลเดินมาย่อตัวนั่งลงอีกข้างของเอวา เขารู้สึกสงสัยบางอย่างในตัวของอัญญาและลูกชายของเธอ ชายหนุ่มจำได้ว่าลูเซียโน่จับน้องสาวของภรรยาเอาไว้เช่นกัน ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องทำแบบเดิมกับที่เขาทำกับเอวา ทำไมเขาจะไม่รู้ เพราะนิสัยของพวกเขามันเลวพอๆ กันนั่นแหละ แต่เขาก็ยังไม่อยากคิดอะไรไปมากกว่านั้น เขาคิดว่าเพื่อนของตัวเองน่าจะทำอะไรแล้วต้องรู้จักป้องกันบ้างนั่นแหละ

“เดี๋ยวฉันไปทำงานก่อนนะ” ราฟาเอลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูพร้อมกับบอกกล่าวภรรยาคนสวย

“เดี๋ยวฉันเดินออกไปส่ง…เดี๋ยวพี่มานะ” เอวาหันมาตอบกลับสามี ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับน้องสาวต่อ อัญญาจึงพยักหน้าให้พี่สาวเบาๆ 

จากนั้นราฟาเอลกับเอวาก็เดินออกมาจากห้องโถงอย่างช้าๆ เมื่อสองสามีภรรยาเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน พวกเขาก็หยุดเดินและหันหน้าเข้าหากัน

“ขอบคุณนะคะ” เอวาหันมาบอกกล่าวสามีด้วยใบหน้าและน้ำเสียงซาบซึ้งสุดหัวใจ

“ไว้ตอบแทนสามีเป็นอย่างอื่นแทนดีกว่า” ราฟาเอลตอบกลับพลางยกยิ้มชอบใจ ดวงตาคมกริบไล่ลงต่ำไปมองหน้าอกอวบอิ่มกับใจกลางกายสาวของภรรยา

“คนหื่น” มือบางของภรรยาคนสวยยกขึ้นมาตีแขนชายหนุ่มเบาๆ

“เดี๋ยวรีบกลับมานะ” ราฟาเอลทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากประตูคฤหาสน์และตรงไปยังลานจอดรถทันที เมื่อสามีเดินไปที่ลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว เอวาจึงหันหลังเดินกลับมาที่ห้องโถง

“อัญญา” พี่สาวเดินกลับเข้ามาในห้องพลางเอ่ยเรียกน้องสาว ก่อนที่เอวาจะเลื่อนสายตาไปมองเด็กชายที่อยู่ในอ้อมแขนของอัญญา และพบว่าในขณะนี้เด็กน้อยได้ลืมตาตื่นมองแม่ของตัวเองอยู่

“ตื่นแล้วเหรออาร์โนด์” เอวาเดินมาย่อตัวนั่งลงข้างอัญญาเช่นเดิม มือบางเลื่อนไปจิ้มผิวเนื้อนุ่มนิ่มตรงแขนของทารกตัวจิ๋วอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาถามน้องสาวต่อ

“หิวข้าวหรือยัง” 

“นิดหน่อย” เอวาตอบกลับ

“พี่เตรียมห้องไว้ให้แล้ว ไปดูห้องนอนของเธอกันเถอะ” สิ้นเสียงเอวา อัญญาจึงพยักหน้าให้พี่สาวเบาๆ

จากนั้นทั้งสองคนพากันเดินขึ้นมาบนชั้นสองของคฤหาสน์ เอวาบอกให้อัญญาไว้วางใจสาวใช้ของที่คฤหาสน์แห่งนี้และยอมให้สาวใช้อุ้มลูกชายของอัญญา แต่อัญญาก็ยังไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นเพราะเธอเลี้ยงลูกเองมาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กคนนี้เกิดมา อัญญาก็ไม่เคยห่างกับเขาเลยสักครั้ง

สาวใช้ชุดดำสองคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง พวกเธอเปิดประตูห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้อัญญาทันที เมื่อมาดามกับน้องสาวของมาดามเดินมาถึงหน้าห้อง 

อัญญากับเอวาก้าวเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับอย่างช้าๆ เด็กทารกในอ้อมแขนของน้องสาวร้องขึ้นมาเบาๆ สองสามครั้งตามประสาเด็กน้อย แต่ไม่ได้ร้องไห้โวยวายเสียงดัง ซึ่งอาร์โนด์เป็นเด็กที่ไม่ค่อยร้องไห้และเลี้ยงง่ายแบบนี้มาตั้งแต่ที่เขาเกิดแล้ว

“ชอบไหม” เอวาเอ่ยถามน้องสาวขึ้นมา ในขณะที่อัญญากวาดสายตามองไปรอบห้องนอนอย่างช้าๆ 

“ฉันอยู่ได้หมดนั่นแหละ” อัญญาตอบกลับพี่สาวอย่างตรงไปตรงมา อันที่จริงเธอคิดว่าห้องนี้มันกว้างใหญ่เกินไปด้วยซ้ำ เธอสามารถอยู่ห้องเล็กกว่านี้ได้ แค่เธอกับลูกมีที่ให้ซุกหัวนอนก็เพียงพอแล้ว

“ขอโทษนะที่มารบกวนพี่แบบนี้” อัญญาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นมาต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอ

“อย่าคิดแบบนั้นสิ พี่ดีใจมากนะที่เธอกลับมาหาพี่” มือบางของเอวาเอื้อมมือลูบไหล่น้องสาวเบาๆ

“อีกอย่างนะอัญญา…ถ้าเธอยังไม่พร้อมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ฟังก็ไม่เป็นไรนะ แต่ถ้าเธอพร้อมเมื่อไหร่ เธอสามารถบอกพี่ได้ตลอดเลยนะ” พี่สาวเอ่ยต่อ รอยยิ้มบางๆ ของเอวาส่งมาให้น้องสาว

ความเงียบเกิดขึ้นภายในห้องชั่วคราว อัญญาตวัดสายตาหลบพี่สาวอีกครั้ง อาการของอัญญา ยิ่งทำให้เอวารู้สึกผิดหนักเข้าไปใหญ่ ที่ผ่านมาน้องสาวต้องใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบาก ต่างกันเอวาที่ได้ใช้ชีวิตมาอย่างสุขสบายตลอดหนึ่งปี

“ไปเถอะ ไปหาลูกชายของพี่กัน อยู่ถัดไปอีกสามห้องเอง” เอวาเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากให้น้องสาวคิดมากอีกแล้ว อัญญาพยักหน้าให้พี่สาวหนึ่งครั้ง ก่อนที่ทั้งสองสาวจะเดินออกมาจากห้องนอนของอัญญา

“พี่อยากให้เธอเจอกับโลรองด์มากเลยนะ” พี่สาวเอ่ยขึ้น ในขณะที่พวกเธอกำลังเดินไปยังห้องของลูกชายเจ้าของบ้าน

“มาดาม” เสียงของพี่เลี้ยงเอ่ยทักทายเอวา เมื่อเอวากับอัญญาเดินเข้ามาในห้องของโลรองด์

“โรลองด์หลับอยู่เหรอ” เอวาเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เปลเด็ก แล้วชะโงกลงไปมองลูกชายที่นอนตัวตะแคงดูดขวดนมอยู่

“ค่ะมาดาม เพิ่งหลับไปค่ะ” พี่เลี้ยงที่นั่งอยู่ข้างๆ เปลตอบกลับมาดามของบ้าน

“หน้าเหมือนพ่อของเขาเลยนะ” อัญญาที่เดินตามมาชะโงกหน้าดูเด็กชายที่กำลังหลับอยู่บนเปลเช่นกัน

“ใช่ พวกเขาหน้าเหมือนกันเลย”

“พี่ดูรักเขามากเลยนะ” อัญญามองหน้าพี่สาว และเธอก็สัมผัสได้ถึงความเปล่งประกายในดวงตาของเอวา

“ราฟาเอลเหรอ?” เอวาตวัดสายตาขึ้นมาสบตากับน้อง ก่อนที่เอวาจะเอ่ยต่อด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“ตอนแรกพี่ก็ไม่ได้รักเขามากหรอกนะ เขาก็เป็นคนเลวคนหนึ่งนั่นแหละ แต่พออยู่ด้วยกันนานๆ พี่ก็เริ่มเชื่อมั่นในตัวของเขา…ตั้งแต่เกิดมาพี่ยังไม่เคยเจอใครที่ดูแลพี่ประดุจดั่งเจ้าหญิงแบบที่เขาทำมาก่อนเลยนะ” 

“ฉันดีใจนะที่พี่ได้เจอรักแท้แล้ว” 

“สักวันเธอจะต้องเจอรักแท้อย่างแน่นอนอัญญา” เอวามองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัญญาอย่างลึกซึ้ง

อีกด้านหนึ่ง เมื่อราฟาเอลขึ้นมานั่งบนรถยนต์หลังเบาะคนขับ คนสนิทของเขาลอบมองสังเกตใบหน้าของเจ้านายที่ดูครุ่นคิดตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว ในขณะที่รถคันหรูกำลังขับเคลื่อนมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทาง คนสนิทของราฟาเอลจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“มีอะไรหรือเปล่าครับท่านราฟาเอล” 

“ให้พี่เลี้ยงเด็กดูแลลูกชายของอัญญาด้วย” ราฟาเอลไม่ได้ตอบกลับคำถามของลูกน้อง 

“มาดามจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วครับ” คนสนิทตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“แล้วก็ให้เธอพยายามเอาเส้นผมหรือเล็บของเด็กคนนั้นมาให้ได้ กูอยากรู้อะไรบางอย่าง”

“ครับนาย” 

สิ้นเสียงของลูกน้อง เสียงโทรศัพท์ของราฟาเอลดังขึ้นมา มือแกร่งจึงเลื่อนเข้าไปหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดรับสายทันที

‘อยู่ไหนวะ’ เสียงของลูเซียโน่จากปลายสายเอ่ยถามผ่านโทรศัพท์มา

“อยู่บ้าน กำลังจะออกไป” 

‘เออ ไปเจอกันที่กาสิโนทางตอนเหนือเลย’ 

“อือ”

หลังจากที่คุยโทรกับลูเซียโน่เสร็จสรรพ ราฟาเอลกดวางสายและนั่งครุ่นคิดมาตลอดทาง จนกระทั่งเขามาถึงกาสิโนทางตอนเหนือของพวกเขา ชายหนุ่มเข้ามาในกาสิโนและตรงไปยังห้องทำงานทันที

ลูเซียโน่นั่งเอนกายกดโทรศัพท์อยู่บนโซฟากลางห้องทำงาน เมื่อเปิดประตูห้องถูกเปิดแง้มออกอย่างช้าๆ ลูเซียโน่จึงเงยหน้าขึ้นมามองราฟาเอลที่เดินเข้ามาในห้องและย่างกรายมาทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับเขา

“ไอ้ลูเซียน” ราฟาเอลเรียกชื่อของเพื่อนขึ้นมาพลางมองจ้องเข้าไปในดวงตาของฝ่ายตรงข้าม

“อะไร” ลูเซียโน่ย่นคิ้วหนาตอบกลับ

“มึงได้ไปทำใครท้องไว้หรือเปล่าว่ะ” ราฟาเอลถามเพื่อนอย่างตรงไปตรงมา

“ถามบ้าอะไรของมึงเนี่ย” 

คำตอบของลูเซียโน่ ทำให้ราฟาเอลลอบสังเกตอาการของเพื่อนสักเล็กน้อย แต่ดูจากน้ำเสียงและท่าทาง เหมือนว่าลูเซียโน่จะไม่ได้ไปทำใครท้องมาจริงๆ เพราะน้ำเสียงของลูเซียโน่เหมือนยังงุนงงกับคำถามของราฟาเอลอยู่เลย

“ไม่มีอะไร” ราฟาเอลตัดบทไปก่อน เพราะเขาอยากจะรู้ความจริงบางอย่างก่อน ตอนนี้เขายังไม่มั่นใจ

“ถามแปลกๆ นะมึง” ลูเซียโน่ไม่ได้สนใจกับคำพูดของราฟาเอลสักเท่าไหร่ เขาจะไปทำใครท้องได้อย่างไร ในเมื่อเขาช่วยตัวเองมาจะเป็นปีแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเสือผู้หญิงแบบเขาจะอดอยากปากแห้งเรื่องผู้หญิงมานานขนาดนี้ เขาพยายามที่จะมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว แต่แค่จับเนื้อต้องตัวพวกเธอ เขาก็รู้สึกแปลกๆ แล้วก็ไม่มีอารมณ์แล้ว 

“ช่างเถอะ” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าครามเอ่ยอย่างตัดบทเพื่อนอีกครั้ง