บทที่ 29 ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

“เสร็จหรือยัง” เสียงของสปายสาวที่แข็งกระด้างเอ่ยถามช่างซ่อมโทรศัพท์ เนื่องจากเธอรออยู่ในร้านซ่อมเกือบชั่วโมงแล้ว หลังจากที่อัญญาออกมาจากป่าลึก เธอรีบตรงมาหาร้านซ่อนโทรศัพท์เล็กๆ แถวโรงแรมเล็กที่เธอเข้าพักรายวันทันที

“เสร็จแล้ว” เสียงช่างแก่ตอบกลับอย่างแหบพร่า ก่อนที่มือเหี่ยวย่นจะเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมายื่นให้อัญญา

“ข้อมูลเก่ากลับมาไหม” เธอเอ่ยถามต่อ

“กลับมาหมดทุกอย่าง” ช่างซ่อมโทรศัพท์ตอบกลับห้วนๆ

“ขอบคุณ” มือบางคว้าโทรศัพท์มาจากชายแก่ และยื่นเงินให้เขาจำนวนหนึ่ง

อัญญาเดินสะพายกระเป๋าเป้สีดำเดินออกมาจากร้านซ่อมโทรศัพท์อย่างเชื่องช้า มือบางกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา เธอยังไม่ได้กดดูอะไรต่อ แค่เปิดดูว่าโทรศัพท์สามารถใช้ได้จริงๆ 

สปายสาวกลับมาที่โรงแรมที่เธอเข้าพัก เมื่อเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว มือบางโยนกระเป๋าเป้ลงบนเตียงนอนที่อยู่ตรงกลางห้องพัก ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูทันที อัญญาพบข้อความที่ส่งมาจากพี่สาวของเธอเป็นร้อยกว่าข้อความ ส่งมาทุกวัน อีกทั้งข้อความเหล่านั้นยังเป็นข้อความที่มีแต่ความห่วงใยเต็มไปหมด 

เอวา : อัญญา…ตอนนี้น้องเป็นยังไงบ้าง

เอวา : คิดถึงเธอมากๆ นะ

เอวา : ขอให้เธอปลอดภัยนะ

และมีอีกเป็นร้อยๆ ข้อความที่พิมพ์มาคล้ายๆ กันแบบนี้ แทบจะทุกวัน อัญญาไล่อ่านข้อความทุกข้อความที่พี่สาวส่งมาหาเธอ

“พี่เอวา” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองพร้อมกับดวงตากลมโตที่สั่นไหวเหมือนกับว่าเธอจะร้องไห้ อย่างน้อยเธอก็ได้รับรู้ว่าที่ผ่านมา พี่สาวของเขายังคงเป็นห่วงเธอมาตลอด สปายสาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะกดพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหาพี่สาว

อัญญา : ตอนนี้ฉันปล่อยภัยดี

เมื่ออัญญาส่งข้อความกลับไปหาพี่สาว ข้อความของเธอถูกเปิดอ่านทันที จากนั้นไม่นานพี่สาวของเธอก็ส่งข้อความกลับมาหาเธอ

เอวา : อัญญา ใช่เธอจริงๆ ใช่ไหม ตอนนี้เธออยู่ไหน?

อัญญา : ฉันอยู่ฝรั่งเศส

วันต่อมา อัญญามารอพี่สาวอยู่ที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง เนื่องจากเมื่อคืนนี้พวกเธอได้คุยกันและนัดสถานที่กันเรียบร้อยแล้ว อัญญายังไม่ได้ไปรับลูกชายเพราะยังไม่รู้ว่าจะบอกกับพี่สาวอย่างไรดี 

สปายสาวยืนรออยู่ไม่นานสักเท่าไหร่ ร่างของพี่สาวก็ค่อยๆ ก้าวเดินมาหาเธออย่างเชื่องช้า อัญญาสบตากับพี่สาวเล็กน้อย ก่อนที่น้องสาวจะตวัดสายตาไปเห็น ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเดินตามเอวามาติดๆ ซึ่งแน่นอนว่าอัญญาจำได้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

“อัญญา” เอวาเอ่ยเรียกชื่อน้องสาวอย่างแผ่วเบา พี่สาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของน้องพร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจร่างกายน้องสาวอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เอวาจะสวมกอดน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นปีๆ 

“พี่” อัญญากอดตอบกลับไปพร้อมกับมือบางลูบไล้แผ่นหลังของพี่สาวอย่างอ่อนโยน พวกเธอทั้งสองคนสวมกอดกันอยู่เนิ่นนาน โดยมีสายตาของราฟาเอลยืนมองพวกเธออยู่ด้านหลังของเอวา จนกระทั่งทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างช้าๆ 

“เป็นไงบ้าง สบายดีไหม” เอวาเอ่ยถามน้องสาว มือของเธอจับเรียวแขนทั้งสองข้างของน้องสาวเอาไว้หลวมๆ

“ทำไมพี่ถึงมากับผู้ชายคนนี้ได้ล่ะ” เสียงหวานที่แข็งกระด้างของอัญญาถามเอวาพร้อมกับส่งสายตาดุๆ ไปให้ผู้ชายที่ยืนสองมือล้วงกระเป๋าอยู่ด้านหลังเอวา

“คุณราฟาเอล…เป็นสามีของพี่” 

“สามี?”

“ใช่ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้วนะอัญญา”

“เขาบังคับพี่เหรอ”

“ไม่ใช่แบบนั้น…พี่รักผู้ชายคนนี้” 

ราฟาเอลที่ยืนฟังสองสาวคุยกันอยู่ด้านหลังภรรยาคนสวยก็ถึงกับยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ถึงจะแต่งงานกันมาเป็นปีแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกดีทุกครั้งที่ภรรยาบอกคิดถึงหรือบอกรักเขาเช่นนี้

“แล้วเธอหายไปไหนมา” เอวาเอ่ยถามน้องสาวต่อ สายตาของพี่สาวยังคงวูบไหวอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่ว่าเอวาไม่ตามหาน้องสาว เธอพยายามทำทุกทางแล้ว อีกทั้งราฟาเอลยังช่วยเธออย่างเต็มที่ แต่โลกนี้ก็กว้างใหญ่ไพศาลเหลือเกิน อีกทั้งพวกเธอยังไม่ใช่คนธรรมดาที่จะตามหาได้อย่างง่ายดายอีกด้วย

ดวงตากลมโตของอัญญาหลบสายตาพี่สาวเล็กน้อย ทำให้เอวารับรู้ได้ทันทีว่าอัญญาไม่พร้อมที่จะบอกเรื่องราวที่ผ่านมาในตอนนี้

“ยังไม่พร้อมจะบอกก็ไม่เป็นไรนะ…ไปขึ้นรถกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อบนรถ” เอวาบอกกล่าวน้องสาวอย่างรู้ทัน 

หลังจากนั้นพวกเขาพากันเดินกลับมาที่ขบวนรถยนต์คันหรูที่จอดเรียงรายกันอยู่หลายคัน ราฟาเอลเลือกที่จะนั่งเบาะข้างคนขับเพื่อที่จะให้พี่น้องทั้งสองคนได้มีเวลาคุยกัน 

อัญญาปรายตามองสามีของพี่สาวเล็กน้อย เพราะผู้ชายคนนี้คือกลุ่มเดียวกับลูเซียโน่…ผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกเธอ แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ทั้งเธอและเขาต่างก็มีชีวิตของตัวเองกันแล้ว เธอจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว เรื่องนี้มีแค่เธอคนเดียวที่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของใคร ฉะนั้นเธอจะไม่ยอมบอกใครเด็ดขาดเกี่ยวกับเรื่องพ่อของลูกชายเธอ

“มีที่หนึ่งที่เราต้องไปกันก่อน” อัญญาบอกกล่าวพี่สาว ในขณะที่ขบวนรถยนต์คันสีดำเงาขับเคลื่อนออกมาจากท่าเรือได้สักพัก

“ที่ไหน” เอวาหันมาสบตาพลางเอ่ยถามน้องสาว

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง อัญญาบอกสถานที่ให้คนสนิทของราฟาเอลได้รับรู้ จากนั้นขบวนรถของมาเฟียที่พ่วงตำแหน่งสามีของพี่สาวอัญญา ก็ขับเคลื่อนมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางอย่างช้าๆ 

“ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ” เอวาถามน้องสาวขึ้นมาทันที เมื่อรถจอดสนิทลงตรงหน้าสถานรับเลี้ยงเด็ก 

“เดี๋ยวฉันมา” อัญญาไม่ได้บอกอะไร แต่เธอหันหลังกลับและเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ก่อนที่เธอจะลงไปจากรถทันที

ราฟาเอลหันหลังกลับมามองภรรยาคนสวยด้วยใบหน้านิ่งๆ เอวาจึงส่ายหน้าเบาๆ ส่งไปให้ราฟาเอล เพื่อเป็นสัญญาณบอกว่า…เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมน้องสาวถึงให้มาที่นี่

อัญญาหายเข้าไปในสถานรับเลี้ยงเด็กได้ไม่นานสักเท่าไหร่ เธอเดินออกมาพร้อมกับเด็กทารกในอ้อมแขน เอวามองน้องสาวพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย อัญญาเดินกลับมาที่รถยนต์ แล้วเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถเหมือนเช่นเคย ทุกคนภายในรถเงียบกริบพลางมองเด็กทารกที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของอัญญาด้วยความสงสัย

“เด็กคนนี้คือ…” เอวาถามขึ้นมา

“ลูกชายของฉัน” น้องสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น

“ลูกชาย? …อัญญา ที่ผ่านมาเธอต้องลำบากมามากแค่ไหนกันนะ” พี่สาวขมวดคิ้วย่นเข้าหากัน เอวามองหน้าน้องสาวสลับกับหน้าของเด็กทารกที่หลับสนิทอยู่ ก่อนที่เอวาจะเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กทารกเบาๆ

“แล้วพ่อของเขาล่ะ” เอวาถามต่อ

“ไม่มี” เมื่อถูกถามเรื่องพ่อของเด็ก สายตาของอัญญาแข็งกร้าวและดุดันขึ้นมาทันที

“พี่ขอโทษที่ถาม…เธอไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะ ต่อจากนี้ไป พี่จะดูแลเธอกับหลานเอง” สิ้นเสียงของพี่สาว ทั้งสองคนสบตากันอย่างลึกซึ้ง พวกเขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เอวาจะเอ่ยถามต่อ

“กี่เดือนแล้ว”

“สี่เดือน” อัญญาเลือกที่จะโกหกออกไป เพราะที่จริงแล้วเด็กชายคนนี้อายุหกเดือนกว่าแล้ว

“ขอโทษนะ” พี่สาวรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรน้องสาวได้เลยสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่อยู่ในองค์กรหรือแม้กระทั่งหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอไม่สามารถช่วยเหลืออะไรน้องสาวได้เลยสักนิด

“พี่จะขอโทษฉันทำไม พี่ไม่ได้ผิดอะไรเลย” รอยยิ้มจางๆ ของอัญญาส่งไปให้เอวา ซึ่งเอวาก็ส่งยิ้มกลับมาให้น้องสาวเช่นกัน

“พี่ก็มีลูกชายเหมือนกัน” 

“ชื่ออะไร”

“โรลองด์”

“ลูกของฉันชื่ออาร์โนด์” อัญญาบอกกล่าวพี่สาวพลางก้มมองหน้าเด็กน้อยแก้มขาวเนียนอมชมพูในอ้อมแขน

“ดีเลย! ต่อไปลูกของพวกเราจะได้เป็นพี่น้องที่โตไปพร้อมกัน” 

ทั้งสองสาวเริ่มมีเรื่องมาคุยกันเรื่อยๆ ราฟาเอลนั่งอยู่ด้านข้างคนขับและเก็บข้อมูลทุกอย่างที่ภรรยาคุยกับน้องสาว คนสนิทของราฟาเอลขับรถนำขบวนออกไปจากสถานรับเลี้ยงเด็ก และมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ของราฟาเอลอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งขบวนรถยนต์คันหรูหลายคันขับเคลื่อนมาถึงคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่อยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส