บทที่ 31 เบาะแส

มาเฟียหนุ่มสุดหล่อเหลาทั้งสองคนนั่งคุยเรื่องงานกันอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนที่พวกเขาจะได้ข้อสรุปของงานในวันนี้ ลูเซียโน่รู้สึกว่าตั้งแต่ที่ราฟาเอลแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว ราฟาเอลก็ดูเป็นคนที่ไม่แข็งกระด้างและมีมุมที่อ่อนโยนมากขึ้น ลูเซียโน่เพิ่งจะรู้ว่าความรักมันสามารถเปลี่ยนคนเราได้จริงๆ นั่นแหละ

“อาทิตย์หน้าเดี๋ยวนัดพวกมันไปประชุมที่คฤหาสน์ของมึงนะ” หลังจากคุยกันเรื่องงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่จึงเอ่ยขึ้นมาต่อ

ราฟาเอลชะงักพลางไตร่ตรองบางอย่างเล็กน้อย เขาเอนกายไปกับพนักพิงของโซฟา ก่อนที่ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าครามจะเอ่ยขึ้นมาอย่างราบเรียบ

“ไปคฤหาสน์ของมึง”

“ทำไมวะ” ลูเซียโน่ถามกลับด้วยความอยากรู้ ปกติพวกเขาทั้งสามคนไปคฤหาสน์ของราฟาเอลก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ภรรยาของราฟาเอลก็ต้อนรับกลุ่มเพื่อนของสามีเป็นอย่างดี แล้วทำไมอยู่ดีๆ ราฟาเอลถึงไม่ให้ไปที่คฤหาสน์ของมันกันล่ะ

“ไม่ทำไม” ราฟาเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“อะไรของมึงเนี่ย” น้ำเสียงของลูเซียโน่ติดหงุดหงิดเล็กน้อย อยู่ดีๆ ไอ้ราฟาเอลมันก็เกิดอาการหวงบ้านอะไรขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ

“กูไม่สะดวก ไปคฤหาสน์ของมึงนั่นแหละ”

“เป็นอะไรของมึง ไม่ยอมให้พวกกูไปที่คฤหาสน์” ใบหน้าหล่อเหลาของลูเซียโน่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย จากนั้นเสียงทุ้มของเขาก็เอ่ยต่อ

“ท่าทางแปลกๆ นะมึง” 

“เดี๋ยวกูจะแวะไปคลังสินค้าหน่อย จะไปด้วยไหม” ราฟาเอลมักจะเก่งเรื่องตัดบทและเปลี่ยนเรื่องใส่เพื่อนในกลุ่มอย่างเนียนๆ มาตลอดอยู่แล้ว 

“ไม่ล่ะ” ลูเซียโน่ส่ายหน้าเบาๆ

“งั้นกูไปแล้วนะ” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าบอกกล่าวเพื่อน

“อือ” มาเฟียนัยน์ตาสีเทาเข้มพยักหน้าให้เพื่อนด้วยท่าทางสบายๆ ราฟาเอลจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินออกไปจากห้องทำงานอย่างช้าๆ 

ลูเซียโน่มองตามหลังเพื่อนอยู่สักพักหนึ่ง เมื่อร่างกำยำของราฟาเอลออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเช่นกัน จากนั้นชายหนุ่มย่างกรายออกมาจากห้องทำงานอย่างช้าๆ เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดของมาเฟียหนุ่มหลายคนยืนตัวตรงมั่นคงรออยู่ด้านหน้าประตู 

“นายครับ” ริคิที่ยืนอยู่คนแรกตรงหน้าห้อง เขาหันหน้ามามองลูเซียโน่ทันที 

“มีอะไรหรือเปล่า” ลูเซียโน่เอ่ยถามลูกน้องคนสนิท 

“ตอนนี้เราพบข้อมูลล่าสุดของคุณเอเลน่าอยู่ที่บราซิลครับ” คนสนิทรายงานข้อมูลที่เขาเพิ่งจะได้รับมา เนื่องจากมีกลุ่มมาเฟียขนาดเล็กในบราซิลที่เพิ่งโดนขโมยเอกสารสำคัญไปให้ฝ่ายศัตรู ริคิจึงพยายามสืบหาจากตรงนั้นและพบว่ารูปลักษณ์ของคนขโมยมันเหมือนกันคุณเอเลน่าเลย เขาจึงสืบต่อและพบว่าเธอใช้ชื่อในการรับงานว่า…เอเลน

“แล้วตอนนี้ล่ะ” ไม่ใช่ว่าลูเซียโน่ไม่พยายามตามหาเธอ หลังจากวันที่เธอจากเขาไป ต่อมาอีกเดือนหนึ่ง เขาพยายามให้ริคิตามดูว่าภรรยาของไอ้ราฟาเอลมันได้ติดต่อกับน้องสาวบ้างไหม แต่ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาไม่เห็นว่าเอวาจะได้ติดต่อกับเอเลน่าเลยสักนิด 

“เบาะแสสุดท้ายบอกว่าเธออยู่ที่นั่นครับ แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว” ริคิตอบกลับตามความจริง

“อือ…ลองสืบหาต่อไป” ลูเซียโน่เอ่ยอย่างแผ่วเบา

“ผมว่า…” ยังไม่ทันที่ริคิจะเอ่ยจบประโยค เสียงทุ้มของลูเซียโน่เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“กูรู้ว่ามึงจะพูดอะไร” มาเฟียหนุ่มรู้ว่าสิ่งที่เขาให้ลูกน้องทำอยู่ มันเปล่าประโยชน์ เขารู้ว่าที่ผ่านมาริคิทำงานอย่างหนัก ซึ่งมาเฟียหนุ่มก็รับฟังเหตุผลของลูกน้องอยู่แล้ว 

“ผมไม่บังอาจครับนาย” ใบหน้าหน้าซีดของหนุ่มญี่ปุ่นก้มต่ำลงอย่างรู้สึกผิด

“มึงมีสิทธิ์ที่จะพูดนะ จริงๆ กูก็ว่าจะเลิกตามหาเธอแล้ว แต่กูพยายามลบเธอออกจากหัวแล้ว สุดท้ายกูก็ทำไม่ได้อยู่ดี” เมื่อวานนี้เขายังพยายามจะพานางแบบสาวสวยที่หน้าตาคล้ายสปายสาวคนนั้นที่สุด เขาพาเธอไปที่ลานประมูลลับและตั้งใจจะมีอะไรกับนางแบบสาวสวยที่นั่น เพื่อลบภาพจำเก่าๆ ระหว่างเขากับเอเลน่า แต่แค่เธอพยายามลูบไล้เรือนกายแกร่งของเขา เขาก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว 

“ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับนาย…แต่ว่ามีอีกเรื่องครับ” ริคิเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยอย่างฮึกเหิมอีกครั้ง 

ลูเซียโน่พูดทุกอย่างต่อหน้าลูกน้องคนอื่นๆ เพราะเขาไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังเหล่าบอดี้การ์ด ทุกคนต่างก็รับรู้ว่าลูเซียโน่ตามหาสปายสาวคนนั้นอยู่

“อะไร” มาเฟียเอ่ยถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เนื่องจากสายตาของริคิเองก็เริ่มดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อยเช่นกัน

“ไปคุยในห้องทำงานดีกว่าครับนาย” เนื่องจากเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่สามารถให้คนอื่นรับรู้ได้ ริคิจึงบอกกล่าวกับเจ้านายเช่นนั้น เรื่องบางเรื่องยิ่งคนรู้น้อยก็ยิ่งปลอดภัยมากกว่า

มาเฟียหนุ่มร่างกำยำไม่ได้ตอบกลับอะไรออกไป แต่เขาพยักหน้าไปทางห้องทำงานเพื่อเป็นสัญญาณให้ริคิ ก่อนที่ลูเซียโน่จะเดินเข้าไปในห้องทำงาน และตามมาด้วยริคิที่เดินตามเจ้านายมาติดๆ

“ที่ผมไปตามสืบเรื่องของคุณเอเลน่ามา ผมได้เบาะแสเรื่องคนที่ต้องการขโมยเอกสารสำคัญของพวกเราแล้วครับ เหมือนว่ามันต้องการรายชื่อลูกค้าของงานประมูลเพชรเพื่อที่จะดึงลูกค้าของทางนี้ไปครับ” บอดี้การ์ดคนสนิทหันหน้ามาเอ่ยกับเจ้านายทันที เมื่อเขาปิดประตูห้องทำงานสนิทแล้ว

“รายชื่อลูกค้าเหรอ” 

“ครับนาย…ผมคิดว่าน่าจะเป็นคนใกล้ตัวเรา เพราะมันรู้ข้อมูลของเราหลายๆ อย่างครับ” ริคิเป็นคนที่ฉลาดพอสมควรเพราะเขาเรียนรู้ทุกอย่างมาจากลูเซียโน่ 

“มึงคิดว่ามีหนอนบ่อนไส้ใช่ไหม” มาเฟียหนุ่มถามต่ออย่างรู้ทัน

“ครับนาย” ใบหน้าขาวซีดพยักหน้าให้เจ้านายเบาๆ

“งั้นเราก็…มาหาหนอนบ่อนไส้กันเถอะ” 

“แล้วท่านราฟาเอล”

“เดี๋ยวกูคุยกับมันทีหลังเอง ตอนนี้มึงไปทำตามแผนของกูก่อน”

“ครับนาย” ริคิตอบกลับอย่างหนักแน่น

หลังจากนั้นลูเซียโน่กับริคิคุยกันอยู่ในห้องทำงานสักพักหนึ่ง ก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะเดินออกมาและตรงไปยังลานจอดรถอย่างช้าๆ เหล่าบอดี้การ์ดคนอื่นที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของกาสิโนรีบเดินตามเจ้านายกับริคิมาติดๆ จากนั้นขบวนรถหรูขับเคลื่อนออกมาจากลานจอดรถของกาสิโน แล้วมุ่งตรงไปยังสนามแข่งรถของลูเซียโน่ทันที

บรรยากาศช่วงเย็นของสนามแข่งครึกครื้นไม่ต่างจากตอนกลางคืน กลุ่มวัยรุ่นที่ร่ำรวยหลายคนมีรถสปอร์ตสุดหรูมาจอดไว้ประจำตามจุดของตัวเองเพื่อโอ้อวดเพื่อนๆ ในกลุ่ม เสียงเพลงดังกระหึ่มเปิดดังอย่างต่อเนื่อง เหล่าวัยรุ่นต่างก็ถือขวดเบียร์ยกดื่มกันอย่างสนุกสนานและสบายใจ บางคนยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ด้วยซ้ำ แต่สำหรับคนที่เข้ามาใช้บริการที่นี่ ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรทั้งนั้น เพราะเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้มีทั้งเงินและอิทธิพลที่สามารถจัดการเรื่องตำรวจได้เป็นอย่างดี

ลูเซียโน่ย่างกรายเข้ามาในสนามแข่งด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ทำให้สาวสวยและนักศึกษาหลายคนจับจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ยั่วยวน ไม่มีใครที่ไม่รู้ว่าลูเซียโน่เป็นเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ และแน่นอนว่ามันทำให้เหล่าบรรดาสาวสวยต่างก็อยากได้เขาไปครอบครอง มาเฟียหนุ่มปรายตามองเหล่าบรรดาหญิงสาวด้วยหางตาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินมุ่งตรงไปยังห้องบนสุดของเขา 

ซานโดร ยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตคันสีดำเงากับกลุ่มเพื่อนของเขาอีกสามคน เมื่อซานโดรเห็นลูเซียโน่กำลังเดินผ่านมาทางนี้ เขาจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับลูเซียโน่ทันที

“ช่วงนี้มาสนามแข่งรถของกูบ่อยกว่าเมื่อก่อนอีกนะ ติดใจอะไรหรือเปล่าว่ะ” ลูเซียโน่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยท่าทางยียวน เมื่อก่อนซานโดรจะมาสนามแข่งรถของเขาประมาณเดือนละครั้ง แต่พักหลังๆ มานี้ มันจะมาทุกอาทิตย์ 

“แล้วที่นี่มีกฎห้ามไม่ให้กูเข้ามาหรือไง” ซานโดรตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ซานโดรกับลูเซียโน่ก็มักจะมีปากเสียงกันมาตลอด เพราะความกวนประสาทของทั้งสองคนที่มีมากพอกัน ต่างจากราฟาเอลที่ไม่ได้อยากจะเสวนากับน้องชายต่างแม่เลยสักนิด ราฟาเอลไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา

“ก็ไม่มีนะ อยากทำอะไรก็ทำเถอะ” มาเฟียหนุ่มไหวไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ พร้อมกับตั้งท่าจะเดินหนีซานโดร

“กูว่าจะเปิดสนามแข่งรถอยู่เหมือนกัน” แต่ทว่าเสียงของชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ลูเซียโน่ชะงักหยุดเดินพลางยกยิ้มมุมปากใส่ซานโดร

“ที่มาบอกกูนี่คือ…อยากจะอวดหรืออะไร” ลูเซียโน่ยืดอกแกร่งยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มที่ไม่รู้จักโต ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกชายอีกคนของพ่อไอ้ราฟาเอลนะ เขาจะยิงทิ้งมันตรงนี้เลย

“ไม่รู้สิ…แค่บอกให้รู้ไว้ บางทีอาจจะทำได้ดีมากกว่ามึงก็ได้นะ”

“ไปทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันให้ได้ก่อนนะ แล้วค่อยมาคุยโม้โอ้อวดแบบนี้ สนามแข่งรถที่นี่ มันก็แค่ธุรกิจแก้เบื่อของกูเท่านั้นแหละไอ้เด็กน้อย” ลูเซียโน่ทิ้งท้ายประโยคให้ซานโดรเจ็บแสบเล่นๆ ก่อนที่เรียวขาแกร่งจะก้าวเดินต่อ เหล่าบอดี้การ์ดหลายคนจึงเดินตามเจ้านายไปติดๆ

ซานโดรทำได้เพียงกำมือแน่นเพื่อข่มความโกรธเอาไว้ ถ้าหากเขาไม่ได้เจอมาเป็นลูกของเมียเก็บพ่อ เขาก็คงมีโอกาสเท่ากับราฟาเอลนั่นแหละ คอยดูเถอะ! เขาจะทำทุกอย่างให้พ่อเห็นว่าเขาเองก็มีค่าเหมือนกัน