บทที่ 35 เกิดความสงสัย

อัญญาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะอยู่ดีๆ เธอก็ต้องได้มานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุด ลูเซียโน่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเอวา แต่เขาไม่ได้มองหน้าเอวา เขากลับจ้องมองหน้าอัญญาอยู่อย่างโจ่งแจ้ง

ราฟาเอลนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะพลางมองหน้าภรรยาที่ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา ราฟาเอลได้แต่ส่งสายตาเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้ภรรยาใจเย็นๆ ก่อน

“ไอ้ลูเซียนมันขออยู่กินข้าวเย็นด้วยนะ” เสียงทุ้มของราฟาเอลเอ่ยขึ้นมาเพื่อทำร้ายความเงียบภายในห้องรับประทานอาหาร

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” พูดจบ อัญญาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ และเดินออกไปจากห้องทันที

“เอเลน่า” ลูเซียโน่เรียกอัญญาและตั้งท่าจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อตามเธอไป

“ปล่อยเธอไปก่อน” แต่เสียงแข็งกร้าวของเอวาบอกกล่าวกับลูเซียโน่เสียก่อน ลูเซียโน่จึงชะงักไปเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้จะห้ามนะ ถ้าคุณอยากจะง้อเธอ…แต่ช่วยทำให้เธอเห็นถึงความตั้งใจหรือจริงใจของตัวเองด้วย” คำพูดและสายตาของเอวาทำให้ลูเซียโน่ชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ตอบกลับอะไร

หลังจากที่พวกเขาทานอาหารเย็นด้วยกันด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดเล็กน้อยจนเสร็จสรรพ เอวาให้คนเอาอาหารไปเสิร์ฟให้อัญญาที่ห้องของโรลองด์ เมื่ออัญญาทานอาหารเสร็จ สาวใช้เข้ามาเก็บจานให้เธอ ลูกชายของอัญญากับลูกของเอวากำลังหลับอยู่ อัญญาจึงออกมาจากห้องของลูกชายเจ้าของบ้านและเดินลงไปด้านล่างต่อ

“กูได้เบาะแสบางอย่างมา ตอนที่ตามหาเอเลน่า” เสียงที่คุ้นเคยของลูเซียโน่ดังเข้ามาในโสตประสาทของอัญญาในขณะที่เธอกำลังจะเดินมาถึงหน้าห้องอาหาร

อัญญาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะแอบชะโงกหน้าไปมองชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องอาหาร 

“อะไร” ราฟาเอลเอ่ยถามเพื่อนต่อ

“กูคิดว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่กับเรา กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครจ้างพวกเธอมาขโมยเอกสารของพวกเรา” เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของลูเซียโน่บอกกล่าวเพื่อนอย่างจริงจัง

“กูก็อยากรู้เหมือนกัน เพราะเมียกูก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวตนของลูกค้า แต่ตอนนั้นกูไม่ได้สนใจจะตามหาตัวใครทั้งนั้น กูคิดว่าถ้ามันยังลอบกัดเราอยู่ เดี๋ยวมันก็ส่งคนมาอีกนั่นแหละ”

“เดี๋ยวกูจัดการเรื่องนั้นเอง” ลูเซียโน่พูดต่อ

อัญญาที่ยืนแอบฟังชายหนุ่มทั้งสองคนอยู่ ทำให้เธอรู้สึกเกิดความสงสัยขึ้นมา อันที่จริงเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครคือคนที่ลอบกัดพวกเขา เพราะถ้าเป็นศัตรูที่เป็นฝ่ายตรงข้าม ถ้าไม่มีอิทธิพลมากพอก็อาจจะไม่กล้าทำอะไรแบบนี้ แต่นี่เหมือนกับว่าต้องการแค่เอกสารข้อมูลลูกค้าของลานประมูลเพื่อที่จะแย่งลูกค้าของพวกเขาไปก็เท่านั้น 

“แล้วเรื่องอัญญาล่ะ” ราฟาเอลเอ่ยถามขึ้นมา ทำให้อัญญาที่แอบฟังอยู่ใจกระตุกวูบขึ้นมาเล็กน้อย

“กูจะพยายามง้อเธอ กูจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้ว กูจะทำทุกอย่างให้เธอเชื่อใจกู” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มตอบกลับอย่างหนักแน่น ทำให้หญิงสาวที่แอบฟังอยู่ใจเต้นรัวอย่างไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้ 

ช่วงเที่ยงของวันต่อมา อัญญาสวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้มนั่งอยู่ในห้องของเด็กๆ ด้วยใบหน้านิ่งเรียบพลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่ได้ยินสองหนุ่มคุยกันเมื่อวานนี้ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลยว่าที่จริงแล้วลูเซียโน่รู้สึกกับเธอแบบไหน แต่คำพูดของเขาเมื่อวานมันยังติดอยู่ในหัวของเธอ

“กูจะพยายามง้อเธอ กูจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกแล้ว กูจะทำทุกอย่างให้เธอเชื่อใจกู” 

คำพูดของลูเซียโน่ยังคงดังก้องอยู่ภายในสมองของเธอซ้ำๆ เธอพยายามจะสลัดมันออกไป แต่เธอก็ทำไม่ได้เสียที 

“คุณอาร์โนด์ตื่นแล้วค่ะคุณอัญญา” เสียงของพี่เลี้ยงปลุกอัญญาให้ตื่นจากภวังค์ความคิด

ร่างผอมบางของอัญญาจึงลุกขึ้นยืนจากโซฟาและตรงไปยังเปลเด็ก มือบางเคลื่อนไปอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมาจากเปลอย่างช้าๆ โดยหันหน้าเด็กชายเข้ามาหาตัวเอง ส่วนลูกของเอวาไม่ได้อยู่ในห้องเพราะเอวาพาเด็กชายไปเดินเล่นที่สวนของคฤหาสน์อยู่ 

ทว่าในจังหวะนั่นเองประตูห้องนอนถูกเปิดแง้มเข้ามาพอดี อัญญาจึงหันหน้าไปมองยังประตู ลูเซียโน่เปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับสบตากับอัญญาอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่หญิงสาวจะตวัดสายตาหันหนีชายหนุ่มและตั้งท่าจะเดินหนีเขาไป ชายหนุ่มจึงรีบเดินปรี่เข้ามาใกล้หญิงสาว

“เอเลน่า เดี๋ยวก่อน” เขาใช้ร่างกำยำมาขวางทางอัญญาเอาไว้ สาวใช้ในห้องต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไร

“มีอะไร” อัญญาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“เรามาคุยกันดีๆ สักครั้งได้ไหม” เสียงของลูเซียโน่เว้าวอนหญิงสาวอย่างไม่อายสาวใช้ในห้องเลยสักนิด ใบหน้าของเด็กชายซบลงอยู่ตรงไหล่แบบบางของมารดา

“เธอไม่สงสารลูกชายของเราบ้างเลยหรือไง เธอไม่อยากให้ลูกมีพ่อเหมือนกับลูกของคนอื่นบ้างหรือไง” ชายหนุ่มเอ่ยต่อ

“เรื่องของฉัน” ดวงตากลมโตหลบสายตาชายหนุ่มเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกแบบนั้น เธอเองก็รู้สึกสงสารลูกไม่ต่างจากเขา 

“ฉันซื้อของเล่นกับชุดมาให้ลูกของเราด้วยนะ” เขาเอ่ยพร้อมกับยกถุงกระดาษสีดำแบรนด์เนมใบใหญ่ขึ้นมาให้อัญญาดู อันที่จริงเขาไม่ได้ไปซื้อเองหรอก เขาไม่รู้เรื่องของเด็กทารกเลยสักอย่าง ลูเซียโน่จึงฝากให้คนสนิทไปจัดการเรื่องนี้มาให้หน่อย

“ลูกฉัน” อัญญามีท่าทีอ่อนลงไปเล็กน้อย 

“ลูกของเรา…ทำด้วยกัน จะมาเป็นลูกของเธอคนเดียวได้ไงล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริง ทำให้สาวใช้ในห้องแอบอมยิ้มให้กับความขี้เล่นของเขา 

ยังไม่ทันที่อัญญาจะได้ตอบกลับอะไรออกไป ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับร่างกำยำของราฟาเอลที่ชะโงกหน้าเข้ามามองลูเซียโน่

“ไอ้ลูเซียน” ราฟาเอลเอ่ยเรียกเพื่อนสนิท 

“อะไร” ลูเซียโน่หันไปมองพร้อมกับตอบกลับ แต่สายตาที่ราฟาเอลมองมา ทำให้ลูเซียโน่รับรู้ได้ว่าราฟาเอลมีเรื่องอะไรจะคุยกับเขาอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวฉันมานะ” ลูเซียโน่บอกกล่าวอัญญาพลางส่งยิ้มจางๆ ให้เธอ เขาไม่ลืมที่จะยื่นถุงสีดำให้กับสาวใช้เพื่อให้สาวใช้เอาไปเก็บ จากนั้นลูเซียโน่ปลีกตัวเดินออกไปจากห้องของโรลองด์

“ฝากดูอาร์โนด์สักครู่นะคะ” เมื่อทั้งสองหนุ่มออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว อัญญาบอกกล่าวกับพี่เลี้ยงเด็ก แล้วอุ้มลูกชายส่งไปให้พี่เลี้ยงอย่างช้าๆ 

“ได้ค่ะคุณอัญญา” พี่เลี้ยงชุดดำตอบกลับ ก่อนที่จะเลื่อนมือมาคว้าร่างเล็กของอาร์โนด์ไปอุ้มเอาไว้ จากนั้นอัญญาจึงรีบก้าวขาออกมาจากห้องด้วยท่าทางมาดมั่นทันที

ทั้งสองหนุ่มเดินออกมาจากห้องของลูกชายเจ้าของบ้าน แล้วตรงไปยังห้องโถงใหญ่ พวกเขานั่งลงบนโซฟาใหญ่กลางห้อง

“ว่าไง” ลูเซียโน่เอ่ยถามขึ้นมา

“พรุ่งนี้ มึงเริ่มจัดการทุกอย่างได้เลย” ราฟาเอลบอกกล่าวเพื่อน พวกเขาอยากจะรีบจัดการเรื่องพวกนี้ให้มันจบๆ เสียที

“เออ” ลูเซียโน่เองก็เช่นกัน เขาจะได้มีเวลาง้ออัญญาอย่างเต็มที่เสียที

“เล่าแผนของมึงมาหน่อย” ราฟาเอลเอนกายไปกับพนักพิงของโซฟาด้วยท่าทางผ่อนคลาย 

มาเฟียหนุ่มทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่สักพักใหญ่ๆ เมื่อพวกเขาคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ราฟาเอลกับลูเซียโน่จึงเดินแยกกันไป ราฟาเอลเดินไปหาเอวาที่สวนของคฤหาสน์ต่อ ส่วนลูเซียโน่กลับไปหาอัญญาที่ห้องของลูกชายราฟาเอลเพื่อที่จะบอกลาอัญญาก่อน เพราะวันนี้ลูเซียโน่ต้องกลับไปทำอะไรอีกหลายอย่างเลยล่ะ

ลูเซียโน่เปิดประตูเข้ามาในห้องและพบว่าอัญญานั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโซฟาของห้อง ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบห้อง พี่เลี้ยงทั้งสองคนกำลังเล่นกับลูกชายของเขาอยู่ในคอกเด็กที่ถูกทำขึ้นมาด้วยวัสดุที่นุ่มนิ่มเพื่อป้องกันการกระแทก ไม่ให้เด็กชายทั้งสองเจ็บตัว มาเฟียหนุ่มเดินตรงมานั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งที่พื้นห้องตรงหน้าของอัญญา

“เดี๋ยวฉันต้องกลับไปทำงานก่อนนะ” ชายหนุ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทำให้อัญญาละสายตาจากหนังสือขึ้นมามองสบตากับเขา

“จะไปไหนก็ไป” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ลูเซียโน่รับรู้ได้ว่าเธอไม่ได้ผลักไสเขาเหมือนตอนแรกแล้ว

จุ๊บ! ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นไปจุมพิตริมฝีปากเล็กอย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น เขาไม่ได้กดจูบค้างเอาไว้เพราะเขาเพียงแค่จะหยอกล้อหญิงสาวเพียงเท่านั้น

“ไอ้!” อัญญาถลึงตาใส่ลูเซียโน่และตั้งท่าจะต่อว่าเขา แต่เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เสร็จงานแล้วจะรีบมาหานะครับ” พูดจบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี

อัญญามองตามหลังลูเซียโน่จวบจนชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว แก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย เพราะไม่ได้มีแค่เธอกับเขาที่อยู่ในห้องกันสองคน เขาลืมไปหรือเปล่าว่าภายในห้องยังมีพี่เลี้ยงอยู่อีกสองคน อัญญาตวัดสายตาไปมองพี่เลี้ยงทั้งสองคนที่กำลังเล่นกับลูกชายของเธออยู่ 

“พวกเราไม่ได้มองเลยนะคะคุณอัญญา” พี่เลี้ยงเด็กสะดุ้งโหยงพลางปฏิเสธขึ้นมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน